رأی نیاوردن چند وزیر، بحران‌ زا نیست

امروز فرایند رای اعتماد به وزرا در صحن علنی مجلس آغاز می‌شود. هرچند لازم است اشخاصی به عنوان وزیر پیشنهادی معرفی شوند که قابلیت و توانایی همکاری موثر را با رئیس جمهور داشته باشند، اما رأی ندادن به وزرای پیشنهادی حق مسلم مجلس است.

محمد کیانوش راد در روزنامه اعتماد نوشت: امروز فرایند رای اعتماد به وزرا در صحن علنی مجلس آغاز می‌شود. هرچند لازم است اشخاصی به عنوان وزیر پیشنهادی معرفی شوند که قابلیت و توانایی همکاری موثر را با رئیس جمهور داشته باشند، اما رأی ندادن به وزرای پیشنهادی حق مسلم مجلس است.

اکنون ظرفیت نیروی انسانی درکشور به‌گونه‌ای است که با رای نیاوردن چند وزیر نه‌تنها بحرانی برای کشور به وجود نخواهد آمد، بلکه باعث می‌شود رئیس‌جمهور با احاطه بیشتر بر موضوع وزرای پیشنهادی جدید را معرفی کند. البته این کابینه در مجموع قابل قبول است و به نظر می‌رسد جز وزرای آموزش و پرورش و ارتباطات، بقیه وزرا رای اعتماد خواهند آورد.

دلیل رأی اعتماد نیاوردن چند وزیر بی‌توجهی رئیس جمهور به بدنه آن وزارتخانه درحین انتخاب وزیر است. چرا که به نظر نمی‌رسد مجموعه فعالان و اشخاص مرتبط با دو وزارتخانه آموزش و پرورش و ارتباطات رضایت چندانی از وزیر پیشنهادی داشته باشند.

صرف نظر از بحث پیرامون شخصیت افراد، همان‌گونه که به‌کارگیری شخصی نظامی بر مسند سیاسی به علت تفاوت‌های حرفه‌ای امر نظامی با فعل سیاسی، چندان شایسته نیست و همان‌گونه که حسن روحانی در کارزار انتخاباتی سال ۹۲ به درستی بر این نکته تاکید داشت که من حقوقدان هستم نه سرهنگ، حضور شخصی از بدنه ارگانی دیگر، بر وزارت ارتباطات، حساسیت‌زا و مایه نگرانی جامعه است.

این موضوع باعث تردید نمایندگان در رای اعتماد به وزیر ارتباطات شده و به نظر می‌رسد انتخاب دیگری برای این وزارتخانه مفیدتر باشد. از سوی دیگر، دانشجویان، دانشگاهیان و فرهنگیان اصلی‌ترین حامیان حسن روحانی در طی ۴سال اخیر بوده‌اند. از این رو به نظر می‌رسد بهتر است دولت بیشتر به این اقشار توجه داشته باشد و در جهت ایجاد رضایت در این بدنه حرکت کند.

از دید نگارنده دولت دوازدهم توجه چندانی به اصلی‌ترین حامیان خود نکرده است چراکه بدنه وزارتخانه آموزش و پرورش رضایت چندانی از گزینه پیشنهادی وزارت آموزش و پرورش ندارند و هنوز وزیر علوم از سوی روحانی معرفی نشده است. تاخیر معرفی وزیر علوم نشان دهنده حساسیت بالای این وزارتخانه است.

اگرچه جناح اصولگرا نگرانی‌های خاص خود را برای وزارت علوم دارد، اما نمی‌توان انکار کرد که بهترین دوران مدیریت آموزش عالی هنگامی بوده که نیروهای اصلاح‌طلب بر صدر این وزارتخانه حضور پیدا کردند. اداره دانشگاه‌ها کار ساده‌ای نیست و ضرورت دارد شخصی برای وزارت علوم به مجلس معرفی شود که درک درستی از فعالیت‌های فرهنگی، سیاسی و علمی در دانشگاه‌ها داشته باشد.

انتظار بدنه دانشگاهی و دانشجویی کشور از رئیس جمهور این است که شخصی به وزارت علوم برسد که سیاست‌های علمی و آموزشی را مطابق با تحولات روز تنظیم کند. در بدنه آموزش عالی نیروهای شایسته بسیاری برای وزارت علوم وجود دارند و پذیرش تأخیر رئیس جمهور در معرفی وزیر علوم دشوار است.