ویتنام ببر آینده اقتصاد آسیا، ۷۲ سال پس از استقلال

همانطوری که گفته بودم دریک هفته پیش،وشما هم لطف کردید پست منو نزاشتید وعلت معلوم نیست،گفته بودم چرا کشورهایی که برنج وتربچه غذای اعیانی حساب میشد بعد از یک یا دودهه یه سرعت پیشرفت کردند،وماهنوزبعد چهل سال اندر خم یک کوچه ایم وبا داشتن منابع سرشاروغلت خوردن برروی دنیایی از پول حداقل نیمی از مردم ما محتاج وام یارانه وغیره هستند واین چیزی نیست جز پارتی بازی رانت خواری فساد اداری گسترده دادن پروژه های عظیم به افراد و ادارات خاص،وبه طور خاص میشه گفت اونها به فکر مردم ومنافع ملی هستند ویا اینکه دارای دینی غیر اسلام هستند کشورشان درحال شکوفایی و رشد می‌باشد ولی ما باداشتن اعتقاد به خدا و اهل بیت ونهضت عاشورایی به گفته مسولین،باز شاهد ربابانکها،اختلاس،ناکارامدی مسولین،باند وحزب بازی،سیاسی بازی وغیره هستیم و خواهیم بود،امیدوارم عمری داشته باشم ببینم به کجا ختم میشه

افسوس برای کشور خودمون!