بازي كارگردان «عصباني نيستم» در شطرنج بارزاني

روزنامه جوان: در روزهايي كه جمهوري اسلامي ايران در حمايت از تماميت ارضي و حاكميت ملي كشور عراق، همه‌پرسي استقلال كردستان عراق را محكوم و مرزهاي خود را با كردستان عراق بسته است، حضور يك فيلمساز ايراني در جشنواره فيلم «سليمانيه» كردستان، خبر‌ساز شده‌ است.

دومين جشنواره فيلم بين‌المللي «سليمانيه» در اقليم كردستان آغاز شد و «رضا درميشيان» كارگردان ايراني يكي از دو داور بخش فيلم كوتاه اين جشنواره شده‌است. جشنواره فيلم سليمانيه با حمايت دولت محلي كردستان عراق برگزار مي‌شود و گفته شده‌است هزينه‌هاي آن از سوي تجار و سرمايه‌داران كرد تأمين مي‌شود. در نشست خبري اين جشنواره نيز صرفاً از پرچم اقليم كردستان استفاده شده‌است و خبري از پرچم عراق نيست.

جشنواره سليمانيه در دو بخش رقابتي «سينماي جهان» (بين‌الملل) شامل: آثار بلند سينمايي و كوتاه؛ مستند، انيميشن و تجربي و بخش رقابتي «سينماي كردي» (ملي) شامل: آثار بلند سينمايي و كوتاه؛ مستند، انيميشن و تجربي و همچنين برپايي سمينارهاي آكادميك از جمله: «هويت كردي»، «تأثير فرم روي سينماي ملي»، «فرق بين قصه فيلم مستند و داستاني»، «بازار بين‌المللي فيلم» و. . . برگزار مي‌شود. اين جشنواره داراي چهار جايزه فرعي است كه يكي از آنها جايزه شهيد «پرچم» دختر جنگجوي كرد كوباني است.‌از بخش‌هاي مختلف جشنواره سليمانيه مشخص است، اين فستيوال فيلم بر جداسازي ميان كردستان عراق از تماميت ملي اين كشور تأكيد دارد.

در اين شرايط و برخلاف مصالح ملي ايران كه همراهي با دولت و ملت عراق است، «درميشيان» كارگردان فيلم‌هايي مانند «بغض»، «عصباني نيستم» و «لانتوري» داوري بخش فيلم كوتاه اين جشنواره را به همراه دلشاد مصطفي كارگردان كرد و «سهيم عمر خليفه» از بلژيك بر عهده گرفته است. احتمالاً مديران جشنواره سليمانيه عراق در انتخاب رضا درميشيان براي داوري اين جشنواره، نگاهي به محتواي فيلم «عصباني نيستم» داشته‌اند. قهرمان اين فيلم كه به تازگي و با سياست‌هاي سازمان سينمايي از توقيف در‌آمده، يك جوان كرد است كه در سال 88 به خاطر مشاركت در اغتشاشات بعد از انتخابات رياست جمهوري آن سال، از دانشگاه اخراج شده و درگير عقايد سرسختانه سياسي است.

حضور فيلمساز ايراني در جشنواره‌اي كه اهداف برگزاري آن بر خلاف منافع ملي ايران است و بحث تماميت ارضي يك كشور را هدف گرفته، مسئله‌اي است كه مي‌شود آن را فراتر از يك حضور سينمايي تحليل كرد. چند سالي است اعتراض به حاكميت و گرفتن پز اپوزيسيوني به بخشي از الزامات خودهنرمند‌پنداري تبديل شده، اما رفتار ضد منافع ملي گويا نوع جديدي از اين رفتار است كه در حال مد شدن است.