طراحی پوستر برای جشنواره فجر خودکشی است

بخشی که در آن گروهی از صاحب نظران آثار تمام فیلم‌های بلند سینمایی (داستانی، پویانمایی و مستند) که بعد از جشنواره ۳۵ فیلم فجر در داخل کشور به نمایش عمومی درآمده‌اند را در بخش‌های عکس، پوستر، آنونس و تیزر قضاوت می‌کنند.

به عنوان نمونه در بخش پوستر و طراحی آن سال‌های سال است که برنامه‌ها و جشنواره‌های مختلفی برگزار می‌شوند که اهمیت این موضوع را نشان می‌دهد، اما در این میان بازهم آثاری دیده می‌شوند که کپی از نمونه‌های خارجی‌اند یا به دور از هرگونه خلاقیتی شکل گرفته‌اند.

وی ادامه داد: در این حوزه اساساً کسی که نگاه متفاوت و جدیدی را به هر کاری وارد کند، گناهکار می‌شود، اما موضوع این است پوستری که متفاوت از دیگر آثار نباشد، پوستر نیست. در واقع هر پوستر یک کارکرد دارد و برای رساندن هدفش باید دیده شود. حال این دیده شدن آسان اتفاق نمی‌افتد، چرا که به عنوان مثال همانطور که گوش ما در طول روز هزاران صدا را مثل بوق‌ها وشلوغی‌هایی که دائم وجود دارد نادیده می‌گیرد، چشم نیز همین کار را می‌کند و اگر از شما بپرسند که در مسیر چند بیلبورد و تصویر دیده‌اید، نمی‌توانید بگویید. به همین دلیل به عنوان یک طراح برای فرار از دیده نشدن باید متفاوت نگاه و اجرا کنیم. این مسأله در درجه اول کل ماجرای طراحی گرافیک است. در درجات بعدی پوستر طراحی شده باید به پروژه ربط داشته باشد و جان مطلب را ارائه دهد.

وی همچنین درباره آثار موجود در این دوره از جشنواره بیان کرد: در حال حاضر در این باره به شکل جزئی نمی‌توانم صحبت کنم، اما با یادآوری آثار نمایش داده در سال گذشته می‌توانید حدود فضایی که وجود دارد را برآورد کنید.

ذاکر پیرامون پوستر جشنواره فجر امسال که طبق معمول با اعتراضات و نقدهایی روبه رو شده بود نیز گفت: بخشی از این انتقادات موجه نیستند، چرا که ما یکسری تکنیک داریم که عدم شناخت آنها باعث می‌شود تا برداشت‌های مختلفی شود، اما این که من با این پوستر موافق هستم یا نه بحث دیگری است و باید بگویم که طراحی پوستر برای فجر مثل خودکشی و ورود به میدان مین است، چون از طراحانی که حسادت می‌کنند نظر می‌دهند تا رسانه‌هایی که می‌خواهند به فجر حمله کنند و کاش این فضا به وجود نمی‌آمد تا بشود نقد عادلانه انجام داد. من هم به این پوستر نقد داشتم، اما به دلیل قضاوت‌های بی‌رحمانه من جزو حامیان خود ایشان هستم نه به طور خاص این کار؛ اما بابت بازگشت فضای سیمرغ به جشنواره خوشحال هستم، چون کاری که در دوره‌های قبلی اتفاق افتاد بسیار بحران ساز بود. ما داشتیم به جشنواره‌ای تبدیل می‌شدیم که پوسترهایش آگهی ترحیم‌اند، چون آدم زنده و خانم‌ها را نمی‌توانستیم بگذاریم و آن شخصیت باید حتماً مرد و مرده باشد، به همین دلیل بازگشت به فضای انتزاعی جای خرسندی دارد و امیدوار هستم که اتفاقات خوبی را رقم بزند.