پاسخ به روحانی: خودشان از قطار پیاده شدند

«قطار انقلاب» مفهوم خوبي براي تقريب اذهان نسبت به ريزش‌ها و رويش‌‌هاي انقلاب اسلامي و مدل مفهومي ساختارمندي براي فهم مسئله است. البته قطار ۳۹ ساله انقلاب ما ريزش‌‌هاي كمتري از قطار چهار ساله اميرالمؤمنين(ع) دارد. او كه مظهر عدالت و عصمت بود چند جنگ خونين در درون قطار پيامبر كرد، اما همه ما و از جمله روحاني حق را به او مي‌دهيم.

«مقصد نهايي» و «عدالت» دو عامل ريزش‌‌ مسافرهاي قطار اميرالمؤمنين بودند و تا آنجا پيش رفتند كه به تعبير امام راحل «اميرالمؤمنين را فشل» كردند. مقام معظم رهبري در اين باره مي‌فرمايند: «اميرالمؤمنين رفت سراغ رويش‌ها، وقتي زبان مي‌خواست ابن عباس، وقتي شمشير مي‌خواست مالك اشتر، محمد‌بن ابوبكر و ...» اينها كساني بودند كه پيامبر را درك نكرده بودند. در زمان خلافت امام حسن (ع) سعد‌بن‌ابي‌وقاص تنها بازمانده از صحابه بود كه امام حسن (ع) را بيچاره كرده بود. هر چه مي‌خواستند انجام دهند ايشان به ميدان مي‌آمد كه زمان پيامبر اينگونه نبود و چون پيامبر را درك كرده بود مردم هم مي‌پذيرفتند و اينچنين حسن‌بن علي (ع) به آن سرنوشت كشيده شد.

وجه مشترك اميرالمؤمنين و رهبران انقلاب اسلامي اين است كه قدرت برايشان اصالت ندارد و تن به هر پلشتي براي استمرار آن نمي‌دهند و دين خود را سياسي نخواهند كرد.
اما هنگام قضاوت درباره قطار انقلاب اسلامي بايد همه گزينه‌‌هاي ذيل را مد نظر داشت و برخورد‌‌هاي كادر قطار را هم به عنوان يك گزينه از نظر دور نداشت (منكر اشتباهات نشد).

و ....

با كساني كه هم مدعي مردم‌سالاري‌اند و هم مي‌خواهند هميشه باشند چه بايد كرد؟ با كساني كه دست رد مردم به سينه خود را دست رد مردم به سينه انقلاب مي‌دانند و شرط مشروعيت نظام، حضور آنان در هر صورت است، چه بايد كرد؟ نبايد آنجا كه افراد با مردم‌سالاري از قطار پياده مي‌شوند را به حساب نظام نگذاريم. طبق سخن روحاني اولين پياده‌كننده از قطار انقلاب، حضرت امام (ره) است حال بايد ديد با معيارهاي امام (ره) خود روحاني در قطار است يا بيرون آن.