عبدی: حضور در «آزادی» ربطی به فوتبال نداشت

عباس عبدی در گفتگو با روزنامه شرق:

شما چه تحلیلی درباره شادی بعد از بازی فوتبال ایران و اسپانیا دارید؟ چطور می‌شود باخت اما شادی کرد؟

رفتار فوتبالی ما نوعی تحول فرهنگی را نشان می‌دهد. خیلی از افراد از این طریق می‌خواهند ابراز وجود کنند وگرنه چطور می‌شود که عده‌ای به روسیه می‌روند و در آنجا رقص محلی انجام می‌دهند؟ مسئله فقط فوتبال نیست، تحولی اجتماعی و فرهنگی است که فوتبال مستمسک مناسبی برای بروز آن است.

آیا مردم ما به شادی نیاز دارند و از هر فرصتی برای شادی‌کردن استفاده می‌کنند، یعنی مهم نیست ببازند یا برنده شوند، برای فرار از مشکلات فراوان به بهانه لازم دارند؟

اینکه مردم ایران به امکان شادبودن نیاز دارند، تردیدی نیست. اما ما بیشتر از آنکه نیازمند به شادی باشیم، نیازمند امکان بروز رفتارهای جمعی هستیم. هرکسی می‌تواند در خانه بنشیند و با خانواده و دوستانش شاد باشد و هر برنامه شادی را انجام دهد، اما ما نیاز داریم با دیگران در یک برنامه شادی جمعی شرکت کنیم.

حضور خانواده‌ها در ورزشگاه سبب شد حس مثبت زیادی در رسانه‌ها و بین خانواده‌ها پدید بیاید. آیا فقط فوتبال‌دیدن مطرح بود یا شکستن یک تابو و قانون و مقرراتی که به نظر ضروری نمی‌آید؟

حضور در ورزشگاه ربط چندانی به دیدن فوتبال نداشت. اگر کسی می‌خواست فوتبال نگاه کند، حتی با یک موبایل در خانه‌اش هم امکان‌پذیر بود. همان‌طور که عرض کردم، فوتبال یک زمینه، یک بهانه و یک مستمسک برای نشان‌دادن تغییرات و تحولاتی است که از یک طرف در جامعه رخ داده و از طرف دیگر برای بروز و شکل‌دادن هویت جمعی لازم است. ضمن اینکه وقتی برای حضور زنان ممانعت پیش می‌آید، به مصداق این جمله مشهور که «الناس حریص علی ما منع» مردم نسبت به چیزی که منع می‌شوند، حریص‌اند.

نماینده‌های مجلس و از طرف دیگر رئیس‌جمهور به‌عنوان همراه مردم چه نقشی در ادامه شادی و حس خوب ایران‌دوستی می‌توانند ایفا کنند؟ آیا فقط بیان خواسته مردم کمکی می‌تواند بکند یا باید نقش بیشتری داشته باشند؟

والله اگر نماینده‌های مجلس و رئیس‌جمهور دخالتی در کار مردم نکنند و فقط به کار خودشان بپردازند، مردم کار را به‌درستی پیش می‌برند. خیلی نیاز نیست که حکومت بخواهد در هر امری دخالت کند بهتر است دنبال وظایف اصلی خودشان بروند.