برنامه «تب‌تاب»‌ در شیب منفی

روزنامه خراسان: پیش از آغاز پخش برنامه گفت‌وگو محور «تب‌تاب» در شبکه سه، خبرها حاکی از این بود که مخاطبان یک تاک‌شوی جدید با دکوری متفاوت و متحرک را روی آنتن تلویزیون خواهند دید. بعد از پخش اولین قسمت از برنامه، وعده‌ها درباره متفاوت بودن دکور «تب‌تاب» محقق شد.

متحرک بودن دکور، اتفاق جدید و جذابی بود که توانست توجه مخاطبان را جلب کند، اما مدت زیادی از پخش برنامه نگذشته بود که دست‌های خالی «تب‌تاب» برای مخاطبان رو شد و دیگر ظاهر جذاب و متفاوت این برنامه برای جلب توجه مخاطب کافی نبود. در واقع دکور متفاوت و خوب این برنامه، حکم ویترین زیبایی را دارد که داخل اش چیزی نیست. اما سوال مهم این است که چرا این ویترین زیبا، محتوای متفاوت و جدیدی برای ارائه به مخاطب ندارد؟

۱- خبری از چالش نیست

باربد بابایی مجری این برنامه، در قسمت اول به مخاطبان تلویزیون وعده داد با مهمانانی که روبه‌رویش می‌نشینند، گفت‌وگویی چالشی خواهد داشت و مهمان برنامه با نظرات مثبت و منفی مخاطبان مواجه می شود. چالش یا از صراحت سؤالات به گفت‌وگو تزریق می‌شود یا مهمان برنامه است که به اندازه کافی ظرفیت چالشی شدن گفت‌وگو را دارد.

اما سؤالاتی که باربد بابایی از مهمان می کند بسیار خنثی و محتاطانه است و مانند مجری بسیاری از برنامه‌‌های گفت‌وگومحور، ضمن تعریف و تمجید از مهمان خود، با او تعارف‌های معمول تکه‌پاره می‌کند. او حتی وقتی مهمان برنامه پاسخ صریحی به سؤال اش نمی‌دهد، از آن گذر می‌کند. در «تب‌تاب»، این تنها دکور برنامه است که در تب و تاب است وگرنه محتوای گفت‌وگو داغ و چالشی نیست.

۲- مهمانانی که اندازه دکور جذاب نیستند

از نوع سؤالات که بگذریم، مهمانان برنامه «تب‌تاب» به اندازه دکور آن متفاوت و جذاب نیستند و نسبت به برنامه‌های دیگر، وجه تمایز خاصی ندارند. مخاطبان تا به حال هنرمندانی مانند حمید گودرزی، امیرحسین صدیق، مهدی یغمایی و محمدرضا علیمردانی را بارها و به بهانه‌های مختلف، در برنامه‌های گوناگون تلویزیون دیده‌‌اند، بنابراین حضورشان در «تب‌تاب» جذابیت خاصی ندارد.

دسته دیگر از مهمانان هم مانند روح‌ا... مومن‌نسب و مهدی فهیمی، چهره‌های شناخته‌شده‌ای نیستند و پرسش‌ها هم گفت‌وگو را جذاب نمی‌کند. همه این‌ها باعث شده «تب‌تاب» در خصوص دعوت از چهره‌ها هم عملکرد ضعیفی داشته باشد و نتواند انتظار تماشاگران را برآورده کند. شاید اگر شنیده‌ها محقق می‌شد و چهره جدیدی مانند بنیامین بهادری روبه‌روی مهمان برنامه می‌نشست، مخاطب بیشتر ترغیب می‌شد یک گفت‌وگوی معمولی با یک چهره معمولی را تماشا کند.