دعای روز بیستم ماه مبارک رمضان و اعمال آن

برترین‌ها: ماه مبارک رمضان فرصتی است برای بیداری از غفلت‌ها و جبران فراموشی‌های گذشته، بندگان می‌توانند از فرصت ماه مبارک رمضان برای توسل به درگاه پروردگار و تقرب به او بهترین استفاده‌ها را ببرند.

دعای روز بیستم ماه مبارک رمضان

«اللهمّ افْتَحْ لی فیهِ أبوابَ الجِنانِ واغْلِقْ عَنّی فیهِ أبوابَ النّیرانِ وَوَفّقْنی فیهِ لِتِلاوَةِ القرآنِ یا مُنَزّلِ السّکینةِ فی قُلوبِ المؤمِنین».

«ای خدای در این روز به روی من درهای بهشت‌ها بگشا و درهای آتش دوزخ ببند و مرا توفیق تلاوت قرآن عطا فرما، ای فرود آورنده وقار و سکینه بر دل‌های اهل ایمان».

«نماز شب» بیستم ماه رمضان

هشت رکعت به هر سوره که میسّر شد، خوانده شود.

اعمال شب‌های دهه آخر ماه رمضان

از جمله دعاهای شب‌های دهه آخر ماه این دعاست که شیخ کلینی در کتاب کافی از امام صادق(ع) روایت کرده که فرمود در دهه آخر ماه رمضان در هر شب بخوان:

«أَعُوذُ بِجَلالِ وَجْهِکَ الْکَرِیمِ أَنْ یَنْقَضِیَ عَنِّی شَهْرُ رَمَضَانَ أَوْ یَطْلُعَ الْفَجْرُ مِنْ لَیْلَتِی هَذِهِ وَ لَکَ قِبَلِی ذَنْبٌ أَوْ تَبِعَةٌ تُعَذِّبُنِی عَلَیْه».

«پناه می‏‌آورم به عظمت ذات کریمت، از اینکه ماه رمضان‏ از من سپری شود، یا سپیده این شب طلوع کند، و از سوی من نزد تو گناهی یا نتیجه کاری مانده باشد، که مرا بر آن عذاب نمایی».

کفعمی در حاشیه «بلد الامین» نقل کرده که امام صادق(ع) در هر شب از دهه آخر این ماه پس از نمازهای واجب‏ و مستحب می‏خواندند:

«اللَّهُمَّ أَدِّ عَنَّا حَقَّ مَا مَضَی مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ اغْفِرْ لَنَا تَقْصِیرَنَا فِیهِ وَ تَسَلَّمْهُ مِنَّا مَقْبُولا وَ لا تُؤَاخِذْنَا بِإِسْرَافِنَا عَلَی أَنْفُسِنَا وَ اجْعَلْنَا مِنَ الْمَرْحُومِینَ وَ لا تَجْعَلْنَا مِنَ الْمَحْرُومِین».

«خدایا از ما حق آنچه را که از ماه رمضان گذشته ادا فرما و کوتاهی ما را از عبادت در این ماه بیامرز و ماه رمضان را از ما پذیرفته‏ تحویل گیر و ما را از زیاده‏‌روی‌های بر علیه خویشتن مؤاخذه مکن و از رحمت‏شدگان قرار ده، نه از محرومان».

و فرموده هر که این دعا را بخواند، خدا تقصیری که در گذشته از ماه رمضان از او سر زده بیامرزد و او را در باقیمانده ماه از گناهان بازدارد. سیّد ابن طاووس در کتاب «اقبال» از ابن ابی‌عمیر از مرازم نقل کرده که امام صادق(ع) در هر شب از دهه آخر این ماه می‌‏خواند:

«اللَّهُمَّ إِنَّکَ قُلْتَ فِی کِتَابِکَ الْمُنْزَلِ شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِی أُنْزِلَ فِیهِ الْقُرْءَانُ هُدًی لِلنَّاسِ وَ بَیِّنَاتٍ مِنَ الْهُدَی وَ الْفُرْقَانِ فَعَظَّمْتَ حُرْمَةَ شَهْرِ رَمَضَانَ بِمَا أَنْزَلْتَ فِیهِ مِنَ الْقُرْآنِ وَ خَصَصْتَهُ بِلَیْلَةِ الْقَدْرِ وَ جَعَلْتَهَا خَیْرا مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ اللَّهُمَّ وَ هَذِهِ أَیَّامُ شَهْرِ رَمَضَانَ قَدِ انْقَضَتْ وَ لَیَالِیهِ قَدْ تَصَرَّمَتْ وَ قَدْ صِرْتُ یَا إِلَهِی مِنْهُ إِلَی مَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّی وَ أَحْصَی لِعَدَدِهِ مِنَ الْخَلْقِ أَجْمَعِینَ فَأَسْأَلُکَ بِمَا سَأَلَکَ بِهِ مَلائِکَتُکَ الْمُقَرَّبُونَ وَ أَنْبِیَاؤُکَ الْمُرْسَلُونَ، وَ عِبَادُکَ الصَّالِحُونَ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَفُکَّ رَقَبَتِی مِنَ النَّارِ وَ تُدْخِلَنِی الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِکَ وَ أَنْ تَتَفَضَّلَ عَلَیَّ بِعَفْوِکَ وَ کَرَمِکَ وَ تَتَقَبَّلَ تَقَرُّبِی وَ تَسْتَجِیبَ دُعَائِی وَ تَمُنَّ عَلَیَّ [إِلَیَ‏] بِالْأَمْنِ یَوْمَ الْخَوْفِ مِنْ کُلِّ هَوْلٍ أَعْدَدْتَهُ لِیَوْمِ الْقِیَامَةِ إِلَهِی وَ أَعُوذُ بِوَجْهِکَ الْکَرِیمِ وَ بِجَلالِکَ الْعَظِیمِ أَنْ یَنْقَضِیَ أَیَّامُ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ لَیَالِیهِ وَ لَکَ قِبَلِی تَبِعَةٌ أَوْ ذَنْبٌ تُؤَاخِذُنِی بِهِ أَوْ خَطِیئَةٌ تُرِیدُ أَنْ تَقْتَصَّهَا مِنِّی لَمْ تَغْفِرْهَا لِی سَیِّدِی سَیِّدِی سَیِّدِی أَسْأَلُکَ یَا لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ إِذْ لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ، إِنْ کُنْتَ رَضِیتَ عَنِّی فِی هَذَا الشَّهْرِ فَازْدَدْ عَنِّی رِضًا وَ إِنْ لَمْ تَکُنْ رَضِیتَ عَنِّی فَمِنَ الْآنَ فَارْضَ عَنِّی یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ یَا اللَّهُ یَا أَحَدُ یَا صَمَدُ یَا مَنْ لَمْ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُوا أَحَد

و بسیار بگو یَا مُلَیِّنَ الْحَدِیدِ لِدَاوُدَ عَلَیْهِ السَّلامُ یَا کَاشِفَ الضُّرِّ وَ الْکُرَبِ الْعِظَامِ عَنْ أَیُّوبَ عَلَیْهِ السَّلامُ أَیْ مُفَرِّجَ هَمِّ یَعْقُوبَ عَلَیْهِ السَّلامُ أَیْ مُنَفِّسَ غَمِّ یُوسُفَ عَلَیْهِ السَّلامُ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا أَنْتَ أَهْلُهُ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَیْهِمْ أَجْمَعِینَ وَ افْعَلْ بِی مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ لا تَفْعَلْ بِی مَا أَنَا أَهْلُهٌ».

خدایا تو در کتاب نازل‏ شده‏ات فرمودی، ماه رمضان، ماهی که قرآن برای هدایت مردم در آن نازل شده و دلایلی روشن از هدایت و تمیز دادن حق از باطل است، با نازل کردن قرآن در آن حرمتش را بزرگ شمردی، و آن را به شب‏ قدر اختصاص دادی، شبی که آن را از هزار ماه بهتر قرار دادی. خدایا این روزهای ماه رمضان است که گذشت و شب‌های آن است که از دست رفت، من از این ماه چنان شده‏ام که‏ تو از من به آن داناتری و شماره آن را از تمام آفریدگانت شمارنده‌‏تری، در نتیجه از تو درخواست می‏‌کنم به آنچه‏ از تو درخواست کردند فرشتگان مقرّبت و پیامبران مرسلت و بندگان شایسته‏ات، این که بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستی و وجودم را از آتش آزاد کنی و به رحمتت به بهشتم وارد نمایی و به عفو و کرمت بر من‏ تفضّل آری و نزدیک‏‌جویی‌‏ام را بپذیری و دعایم را به اجابت رسانی و به امان دادنم در روز وحشت، از هر هراسی که برای قیامتم آماده ساخت‌ه‏ای بر من منت نهی، خدایا به ذات کریم و به جلال بزرگت پناه می‏‌آورم، از اینکه روزها و شب‌های ماه رمضان سپری گردد و برای من نزد تو نتیجه کاری یا گناهی باشد که مرا به سبب آن مؤاخذه کنی، یا خطایی که‏ بخواهی انتقامش را از من بگیری، و مرا در آن‌ها نیامرزیده باشی، ای آقای من، ای آقای من، ای آقای من از تو می‏‌خواهم که معبودی جز تو نیست، آنگاه که معبودی جز تو نبود. اگر در این ماه از من خشنود بوده‏ای، بر خشنودی‏ات از من بیفزا و اگر خشنود نبوده‏‌ای از هم اکنون از من خشنود شو ای مهربان‌‏ترین مهربانان، ای خدا، ای یکتا، ای بی‏نیاز، ای که نزاییده و زاده نشده و احدی برایش همتا نبود.

و بسیار بگو: ای نرم کننده آهن برای داود، ای‏ بردارنده بدحالی و بلاهای بزرگ از ایّوب، ای از بین ‏برنده اندوه شدید یعقوب‏، ای زایل‌ کننده غم یوسف درود فرست بر محمّد و خاندان محمّد، چنان‏که‏ تو سزاواری که درود فرستی بر جمله آنان و با من چنان کن که تو شایسته آنی نه چنان‏که من سزاوار آنم.