آخرالزمان برای سرمربی جدید تیم ملی فرا رسید!

ورزش سه: بهترین فرصت برای اثبات درستی ادعای همیشگی قلعه نویی فرا رسیده: در حق من جفا شده.

در همان ۲۸ آذر ۸۰ و تقابل برق تهران و پرسپولیس بود که مشخص شد امیر قلعه نویی آینده درخشانی در رده مربیگری دارد. او که الفبای مربیگری را زیر نظر ناصر حجازی فرا گرفته بود، برابر تیم پرستاره علی پروین نمایش درخشانی داشته و با بدشانسی در آن بازی جام حذفی به پرسپولیس باخت. بارها از سوی همبازیان قدیمی امیر شنیده شده که او حتی در دوران حضور در ترکیب استقلال نیز جنم مربیگری و هدایت تیم را داشته و البته همیشه در تمرینات به دنبال نت برداری و الگو گرفتن از مربیان خود بود.

اما در ادامه امیر قلعه نویی روی نیمکت استقلال اهواز حاضر شده و با کسب نتایجی درخشان موفق به حفظ تیمش در لیگ در هفته پایانی شد. دیگر نوبت حضور در تیم محبوب ژنرال فرا رسیده بود و ناکامی آبی پوشان در فتح اولین دوره لیگ برتر، باعث شد او در خرداد ۸۱ جانشین منصور پورحیدری شود.

امیر قلعه نویی در اولین مقطع حضور در استقلال عملکرد فوق العاده ای داشته و آن تیم بحران زده را قهرمان جام حذفی کرد. اما تمایل مدیران وقت باشگاه به استخدام رولند کخ، باعث جدایی موقت امیر اردشیر و حضور دوباره اش در استقلال اهواز شد.

اما بالاخره در تابستان ۸۲ امیر قلعه نویی هدایت استقلال را از ابتدای فصل به عهده گرفت. تیمی مملو از ستاره های باتجربه که در کسب موفقیت ناکام مانده بود و امیر با حضورش روی نیمکت، انقلابی بزرگ در ترکیب ثابت ایجاد کرده و ستاره های جوان فراوانی را به ترکیب اضافه کرد. در آن سه فصل، آبی پوشان تحت هدایت او عملکردی خاطره انگیز و هجومی ارائه داده و به ترتیب نایب قهرمان، سوم و قهرمان شدند. 
اما بهترین خاطرات هواداران استقلال در آن مقطع از بازی های دربی بود. ژنرال یک دربی باز واقعی بود که سه فصل متوالی رقیب دیرینه را مغلوب کرده و حتی یک بار نیز مقابل پرسپولیس شکست نخورد. با برتری مقابل برق شیراز در اول اردیبهشت 85، امیر قلعه نویی تصمیمی بزرگ گرفته و در اوج جوانی هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت.

طی یک سال حضور روی نیمکت تیم ملی شاهد نتایج قابل قبولی از تیم تحت هدایت امیر قلعه نویی بودیم، اما شکست در ضربات پنالتی مقابل کره جنوبی پایان این دوره را برای او رقم زد. تصمیمی که هنوز هم ژنرال از آن به تلخی یاد کرده و جدایی اش را ناعدالتی می داند.

بعد از چند ماه دوری از فوتبال، امیر قلعه نویی این بار روی نیمکت مس کرمان و در نیم فصل آنقدر خوب کار کرد تا در بهار ۱۳۸۷ دوباره هدایت استقلال را بر عهده گیرد. تیمی که با هدایت ناصر حجازی و فیروز کریمی در رتبه سیزدهم لیگ برتر قرار گرفته بود، اما قلعه نویی متحول شده و دوباره قهرمان جام حذفی ایران شد.

فصل بعد احتمالا بهترین دوره حضور ژنرال در استقلال رقم خورد. تیم توفانی و هجومی او در هفته پایانی و با برتری مقابل پیام مشهد باز هم قهرمان لیگ برتر شد و قلعه نویی نشان داد در فوتبال ایران رقیب ندارند. اما اختلاف با واعظ آشتیانی، قلعه نویی را به اصفهان فرستاد و دوران درخشان او روی نیمکت سپاهان آغاز شد.

قلعه نویی در تیم جدید خود دو فصل متوالی و با اقتدار فاتح لیگ برتر شده و همچنان رقیبی پیش روی خود نمی دید. اما اختلاف با مدیران این تیم باعث جدایی امیر شد و فصل بعد او راهی تراکتور شده و با کسب عنوان نایب قهرمانی در لیگ برتر، بهترین روزهای تاریخ این باشگاه را رقم زد.

بعد از این سه فصل درخشان، دوباره موعد بازگشت به استقلال فرا رسید و تاریخ تکرار شد. باز هم تیم قلعه نویی موفق به کسب عنوان قهرمانی در لیگ برتر شد تا او با اقتدار لقب بهترین سرمربی تاریخ لیگ برتر را از آن خود کند. اما فصول بعد برای او خوب پیش نرفت و در نهایت شکست در دربی اردیبهشت ۹۴، پایان دوران طلایی او در استقلال تا امروز را رقم زد.

در ادامه قلعه نویی در تراکتور تا آستانه قهرمانی در لیگ برتر پیش رفت، اما بدشانس بود که پرسپولیس تحت هدایت برانکو رقیب نداشت. عین این اتفاق در دوره دوم حضور قلعه نویی در سپاهان نیز تکرار شد و علیرغم کسب نتایج خوب، او در کسب عنوان قهرمانی ناکام می ماند. در بهمن ۹۸ به نظر می رسید قلعه نویی دوباره سرمربی تیم ملی خواهد شد، اما مخالفت مدیران سپاهان اجازه نداد این رویا برای او تبدیل به واقعیت شود.

اما دو سال قبل بود که امیر اردشیر تصمیم به مهاجرت به سیرجان گرفته و سرمربی گل گهر شد. قلعه نویی در این دو فصل تیمی باکیفیت ساخت و اگر پرونده و حواشی عجیب فصل قبل نبود، حتی می توانست به قهرمانی نیز فکر کند.

اما امروز و بعد از ۱۶ سال، قلعه نویی بسیار باتجربه تر و البته پرافتخارتر، دوباره به عنوان سرمربی جدید تیم ملی ایران انتخاب شد. هافبک محبوب و متعصب آبی پوشان در دهه ۶۰ و ۷۰ و سرمربی پرافتخار فوتبال ایران در دو دهه بعدی، حالا در ۵۹ سالگی آماده انجام مهم ترین ماموریت دوران مربیگری خود است. ۱۶ سال بعد از آن تصمیم به زعم قلعه نویی ناعادلانه، حالا دوباره او فرصت دارد هم تیم ملی ایران را بعد از چهار دهه به عنوان قهرمانی آسیا برساند و هم ثابت کند هنوز در بین سرمربیان ایرانی رقیب ندارد.

سبک مربیگری و البته اخلاقی قلعه نویی به شکلی بوده که او همیشه طرفدارانی متعصب و البته منتقدانی سرسخت داشته است. اما حالا این سرمربی باتجربه فرصت دارد تا با در اختیار داشتن ستاره هایی بزرگ در تمامی خطوط، تحولی بزرگ در تیم ملی ایجاد کند. تیمی که در جام جهانی چندان موفق به برآورده کردن انتظارات نشد و حالا طرفداران فوتبال ایران چیزی جز رسیدن به فینال جام ملت های آسیا برای اولین بار بعد از انقلاب، از قلعه نویی نمی خواهند.