طاران سیرجان: ورزشگاه تختی سیرجان، جایی که قرار است محل ورزش و حضور ورزشکاران باشد، این روزها تصویر متفاوتی دارد؛ سکوهایی پر از شیشه‌های متادون، پاکت سیگار و آثار مصرف مواد، در کنار صندلی‌های شکسته و محیطی که ظاهراً مدت‌هاست رنگ نظافت به خود ندیده است.

سؤالی که پیش می‌آید این است؛ هیات فوتبال با مبالغی که از تیم‌های فوتبال دریافت می‌کند، چه می‌کند؟ آیا سهم این ورزشگاه از این درآمدها فقط همین وضعیت است؟

حتی شنیده‌ایم گل‌گهر برای این ورزشگاه پروژکتور خریده، اما هنوز نصب نشده است؛ چرا؟ چرا ندارد! ظاهراً استادیومی که قرار است به جای ورزشکاران، میزبان معتادان باشد، بیشتر به تاریکی احتیاج دارد تا نور!

شاید فقط یک چیز از این پکیج شکیل کم مانده باشد؛ اینکه دیگر فوتبالیست‌ها را هم به ورزشگاه راه ندهند! بالاخره ممکن است وسط خودسازی یک بنده‌خدا، ناگهان صدای گل و تشویق تماشاگران، آرامش سکوها را به هم بزند!

به همین دلیل پبشنهاد می‌دهیم در این ورزشگاه، داد و هوار ممنوع و شادی پس از گل، فقط در حد تبریک درگوشی، تشویق دوانگشتی و فوقش بشکن یک دستی مجاز باشد! همچنین تمام تیم‌ها باید زبان اشاره بلد باشند تا مثلا سرمربی داد نزند: “اکبررررررر! گفتم برو من تو من!”

تا مبادا آرامش عزیزان معتاد بهم بخورد و شاکی شوند که: “شا⁩ کت شین لامَشَّبا، داریم چرت می‌ژنیم!"

خلاصه اینکه ورزشگاه تختی سیرجان، عجیب اسمش به شکلش می‌آید!