رضازاده منتظر بازگشت دوستش است!

تابناک: تیم ملی وزنه‌برداری در شش ماه آینده و در فاصله بیست روز، دو رقابت بین‌المللی مهم ‌پیش روی دارد؛ بازی‌های آسیایی اینچئون کره و رقابت‌های وزنه‌برداری قهرمانی جهان قزاقستان که ‌دومی بار انتخابی المپیک را هم به دوش می‌کشد؛ در این میان و با گذشت چهار ماه از آشتی‌کنان در وزنه‌برداری، هنوز تکلیف سرمربی تیم ملی مشخص نشده است.

رضازاده منتظر بازگشت دوستش است یا می‌خواهد خودش سرمربی شود؟چهار ماه از حل شدن ظاهری مناقشه وزنه‌برداری تیم ملی می‌گذرد و هنوز سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری ایران مشخص نشده است، حال آنکه حسین رضازاده در میانه آبان ‌و پس از بالا گرفتن اختلاف‌نظر‌ها در تیم ملی وزنه‌برداری، در ‌برنامه زنده تلویزیونی از تأمین نظر المپیکی‌ها ‌گفت.

پس از مسابقات جهانی لهستان بود که نتایج ضعیف تیم ملی و نبودن مدال‌داران المپیکی در ترکیب تیم ملی، توجه عمومی را به وضعیت وزنه‌برداری جلب کرد. چند ملی‌پوش المپیکی از تابستان امسال و در پی بروز اختلافاتی اعلام کردند، با حضور کوروش باقری در رأس کادر فنی تیم ملی مخالفند و حاضر نیستند با توهین‌های فراوانی که به آن‌ها در جریان تمرینات از سوی سرمربی تیم ملی شده با تیم ملی باقری همکاری کنند.

رضازاده هم البته ‌وقتی کار بالا گرفت، رفتار بیرون از عرف باقری را تأیید کرد و از صحبت با او برای تکرار نکردن این رفتار در تمرین‌ها سخن گفت؛ اما ماجرا به اینجا پایان نیافت تا سرانجام پافشاری المپیکی‌ها موجب شد تا رضازاده بپذیرد که تغییر در ترکیب کادر فنی تیم ملی بدهد. تغییری که همگان می‌دانستند با رفاقت قدیمی و محکم میان رضازاده و باقری به سختی رخ خواهد داد.

در روزهای آغازین آشتی‌کنان بود که همگان نپذیرفتن استعفای باقری توسط رضازاده را به پای نوعی تعارف و رودربایستی گذاشتند و اینکه رضازاده نمی‌خواهد خیلی مستقیم به مربی تیمش بگوید برود تا خود باقری با توجه به فشار افکار عمومی و کنار نیامدن المپیکی‌ها، قید حضور در تیم ملی را بزند، ولی این‌ انتظار ‌‌چهار ماهه شده و در حالی که ماه بهمن‌‌ هم در حال پایان‌ است، هنوز تکلیف سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری مشخص نیست و این مهم در حالی است که در شش ماه آینده، ما به فاصله بیست روز دو رقابت مهم مسابقات آسیایی اینچئون کره و مسابقات قهرمانی جهان قزاقستان را ‌پیش ‌روی داریم که مسابقات قزاقستان، یکی از سری مسابقات انتخابی المپیک این رشته ‌به ‌شمار می‌آید و به این ترتیب تیم‌ها نگاه ویژه‌ای به این مسابقات دارند.

در این شرایط، رئیس فدراسیون وزنه‌برداری که در شورای شهر تهران هم روزهای پرکاری را پیش ‌روی دارد، مدام با وعده و وعیدهایی از انتخاب سرمربی تیم ملی در آینده نزدیک ‌خبر می‌دهد و این اتفاق هنوز نیفتده است تا همه بفهمند که رشته پیوند میان رضازاده و باقری به آسانی گسستنی نیست.

اما پرسش اینجاست‌ با توجه به غیبت چهار ماهه باقری در تمرین تیم ملی و نامه‌های چندباره استعفای او که یک روی آن، انداختن توپ به زمین رضازاده است و روی دیگر، نشان از ‌علاقه نداشتن وی برای بازگشت پرتنش به تیم ملی است، چرا برای انتخاب سرمربی تیم ملی تا این حد تعلل می‌شود؟

شاید رضازاده هم می‌خواهد با مدل رسول خادم هم ریاست فدراسیون را بر عهده داشته باشد و هم سرکربیگری تیم ملی!

این اتفاق خیلی دور از ذهن است. چه اینکه رضازاده مشغولیات فراوانی در شورای شهر تهران دارد و همین حجم کار هم موجب شده تا او ماهی یک بار درباره وضعیت سرمربی تیم ملی اظهار‌نظر کند و هنوز تصمیمی برای این مهم نگیرد.

گمانه مطرح دیگر، در پیش بودن انتخابات فدراسیون است و اینکه شاید رضازاده توجهش را معطوف انتخابات و رقبایش و آرایش انتخاباتی‌اش کرده تا پس از ‌اطمینان از حضور روی صندلی ریاست فدراسیون با خیال آسوده، فکری برای سرمربی تیمش کند.

از میان این گزینه‌ها‌ هر کدام که دلیل اصلی باشد، فدراسیون وزنه‌برداری اکنون در حال از دست دادن فرصت است و شاید همین فرصت‌سوزی ‌دامن تیم ملی را در ماه‌های آتی و مسابقات مهم پیش ‌روی بگیرد!