ورزش جای نگاه سیاسی نیست
اول باید پرسید که آیا آثار کار و برنامهریزی در ورزش اینقدر زود به ثمر مینشیند که نتایج ورزشی در عرصههای بینالمللی را به عملکرد دولتها ارتباط بدهیم؟
در روزهای اخیر بحث بر سر این مقایسه مطرح شده که در المپیک لندن 12 مدال به دست آوردهایم و در المپیک ریو 8 مدال. این بحث را عدهای به آنجا میکشانند که عملکرد تشکیلات ورزشی دولتها را با هم مقایسه کنند، مقایسهای که از بنیان بحثبرانگیز است و به عوامل متعددی بستگی دارد. این نگاه بیش از آنکه ورزشی باشد، از دل معادلات سیاسی درمیآید.
اما حتی اگر بخواهیم با این پیش فرضهای غیرورزشی به عملکرد دولتها در ورزش نگاه کنیم، باید ببینیم دولت پیشین در نخستین المپیک خود چه عملکردی داشته و دولت امروز در نخستین المپیک خود چه کرده است؟ کاروان ورزش ایران از المپیک پکن با ۲ مدال برگشت، نتیجهای که برای ورزش ایران بسیار غمانگیز و ناامیدکننده بود. نتیجهای که باعث نگرانی کارشناسان و روزنامهنگاران ورزش شد و انتقادات بسیاری را در پی داشت.
حالا اما کاروان ورزش ایران در نخستین المپیک دوران خود با 8 مدال از المپیک لندن برگشته و اگر مثلا شرایط کشتی فرنگی آنگونه که دیدیم، نبود آنگاه شاید کاروان ورزش ایران نتیجهای بهتر به دست میآورد.
حالا ۸ مدال ریو را با ۲ مدال پکن مقایسه کنیم و ببینیم در ورزش چه خبر بوده و امروز چه خبر است. این مقایسهها اما شاید کارشناسانه نباشد و اینکه ورزش را قطعه قطعه و بر اساس تغییر دولتها بررسی کنیم، چندان روش منطقی و کاربردی نیست و بعید است که در کشورهای صاحب ورزش که ورزش را حرفهایتر و جدیتر مدیریت میکنند، هرگز چنین روشی برای بررسی و مقایسه وارد بحثهای ورزشی شود.
حرف این است که براساس معادلات و گرایشهای سیاسی نباید به ورزش نگاه کرد، ورزش جای این حرفها و نگاهها نیست. ورزش را فارغ از دورههای فعالیت دولتها ببینیم و برایش برنامه بریزیم، برنامههایی برای دورههای بلند مدت و فارغ از اینکه این دولت و آن دولت تا کدام روز بوده و خواهد بود.
اگر پای چنین مقایسههایی را به بحث ورزش باز کنیم، بعد مجبوریم که ۸ مدال المپیک ریو را با ۲ مدال المپیک پکن مقایسه کنیم.
ارسال نظر