بازدید از موزه مرگ به روایت تصویر

فکر واردشدن به مکانی که مرگ در آن حرف اول و آخر را بزند، ناخوشایند به نظر می رسد، اما موزه وحشتناکی در لس آنجلس آمریکا ساخته شده که با اینکه به موضوع مرگ اختصاص یافته، بازدیدکننده های زیادی هم دارد. در داخل این موزه بازدیدکنندگان می توانند وسایلی را که هنگام مرگ و تشییع جنازه به کار می روند ببینند و حتی شاهد انواع تابوت و ماشین های حمل جنازه هم باشند.

عکس هایی از صحنه های جرم، قتل های مشهور و جنجالی تاریخ، وسایلی که هنگام خودکشی های دسته جمعی برای مردن به کار رفته اند و همچنین آثاری که توسط قاتلان بدنام به جا مانده اند از دیگر اقلامی هستند که در این موزه دیده می شوند. به اینها، وسایلی مثل چوبه دار، صندلی الکتریکی و حتی گیوتین و صحنه های بازسازی شده بعضی جنایات را هم اضافه کنید تا به این نتیجه برسید که مسوولان موزه، اسم کاملا مناسبی را برای آن انتخاب کرده اند.


بنیانگذاران این موزه زن و شوهری به نام «جی دی هیلی» و «کتی شولتز» هستند. این زن و شوهر در سال ۱۹۸۸ و در سن دیه گو سنگ بنای این موزه را به عنوان یک گالری هنری بنا نهادند.

البته در این گالری که «ریتا دین» نام داشت، هیچ چیز عجیب یا ترسناکی مشاهده نمی شد. اما از آنجا که در سال ۱۹۹۲ در این گالری نمایشگاهی با عنوان کارهای هنری و نامه های به جا مانده از قاتلان سریالی برگزار شد و با استقبال هم رو به رو شد، مالکان گالری به فکر تاسیس موزه ای با این عنوان افتادند.


در اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی، گالری به مکانی انتقال یافت که قبلا به عنوان سردخانه از آن استفاده می شد، پس از آن، برگزاری نمایشگاهی از سلاح های عجیب و غریب ازجمله دستگاه ها و وسایلی که برای اعدام استفاده می شدند، انگیزه های این زن و شوهر را قوی تر کردند و اولین موزه مرگ در دنیا در زیرزمین گالری کنونی و درواقع سردخانه سابق در اول ژوئن سال ۱۹۹۵ افتتاح شد.

جنجال بر سر ایجاد موزه مرگ

افتتاح موزه مرگ با موفقیت و محبوبیت همراه بود و سبب شد که گالری خیلی زود به رشد خود ادامه دهد و به یک موزه واقعی تبدیل شود. اگرچه این موزه به دلیل جنجال هایی که به پا شد چندین بار تغییر مکان داد، اما سرانجام توانست در سال ۲۰۰۸ به بلوار هالیوود لس آنجلس انتقال پیدا کند و به کار خود ادامه بدهد.


موضوعات جنجال برانگیز در این موزه کم نیستند؛ از انواع و اقسام وسایل مورد استفاده در مراسم خاکسپاری گرفته تا تمام چیزهایی که از جنایتکاران بدنام و قاتلان سریالی به جا مانده اند در این موزه به نمایش گذاشته شده است. اما چیزی که بیش از خود این وسایل دارای اهمیت است، نحوه نمایش آنهاست.

این آثار طوری به نمایش گذاشته شده اند که همانند یک اثر هنری به نظر برسند. این خصوصیت موزه مرگ به منشاء پیدایش آن که یک گالری هنری بود بازمی گردد.

در موزه مرگ، آثار و نشانه های زیدی از قاتلان سریالی وجود دارد؛ مانند توپ های بیس بال امضا شده توسط آنان، نامه ها و حتی عروسک هایی که روزگاری این انسان های بی رحم صاحبش بوده اند. یکی دیگر از مواردی که در موزه مرگ به نمایش گذاشته شده و طرفداران زیادی هم دارد، نمایش سنت ها و روش های مختلف تشییع جنازه در سراسر جهان و در فرهنگ های مختلف است.


همچنین انواع وسایلی که هنگام تشییع جنازه از آنها استفاده می شود و حتی مراحل مختلف مراسم تشییع جنازه از کارهای مربوط به پزشک قانونی گرفته تا مراحل کفن و دفن هم برای عموم مردم به نمایش گذاشته شده است.

بازدیدکننده های این موزه می توانند تجهیزات کالبدشکافی، نحوه مومیایی کردن اجساد و حتی جسدهای مومیایی شده را هم ببینند. در این موزه عکس هایی از عکاس معروف «مل کیل پاتریک» وجود دارد که صحنه های تصادف های خود و تصاویری از صحنه های جرم و جنایت را به نمایش می گذارد؛ این عکس ها مربوط به زمانی است که این عکاس برای شرکت های بیمه کار می کرد و به همین دلیل عکس های بسیاری از صحنه های تصادف از او برجا مانده است.


کوکب سیاه در موزه

در این نمایشگاه جزئیات پرونده قتل الیزابت شرت، بازیگری که به کوکب سیاه معروف شده بود هم به تصویر کشیده شده است. در زمستان سال ۱۹۴۷، جسد الیزابت شرت در پارکی در لس آنجلس کشف شد که به شکل وحشتناکی کشته شده بود.

راز مرگ این زن بازیگر هرگز کشف نشد و داستان های مختلفی درباره مرگ او گفته شد که این جنایت را در هاله ای از رمز و راز فرو برد.

باز نشر: مجله اینترنتی Bartarinha.ir