دکتر شریعتی، پایین تر از سه راه ضرابخانه!

ماهنامه خط خطی - محمدرضا نصیری: در شامگاه یا صبح گاه یا بعدازظهرگاه یا یک یه گاه یه گاهی در دوم آذر ۱۳۱۲ بود که کودکی شیرین زبان پا به دنیا گذاشت. قابله ای که او را به دنیا آورد تعریف می کند: «دکتر شریعتی به محض اینکه به دنیا آمد، ناگهان گفت اونقه.» آن قدر شیرین گفت اونقه، که بلافاصله به او گفت: «قشنگ بود، با اجازه به اشتراک می گذارم.» والدین او نام «دکتر علی» را بر او نهادند. شریعتی بعدها دکترایش را گرفت که برعکس ننهاده باشند نام زنگی کافور. از همان عنفوان کودکی آغاز به گفتن جمله های زیبا کرد. وقتی می گفت «جیش دارم» چند نفر قلم به دست مزدور وظیفه داشتند جمله اش را یادداشت کنند و سینه به سینه به نسل بعدی انتقال دهند.


دلیل اینکه بعضی از جمله های این متفکر بزرگ قرن به نسل بعدی از طریق سینه به سینه منتقل نشد این بود که آن وسط ها یک نفر سینه پهلو گرفته بود و به این ترتیب در روند سینه به سینه نقل کردن اخلال ایجاد شد. دکتر علی شریعتی پایه گذار جمله زیباگویی بود. درباره آن مرحوم لطیفه هایی ساخته اند مثل «یک روز همسر دکتر شریعتی به او گفت چند تا جمله زیبا بگو یخچال خالی است.» بسیاری از جمله هایی که ما در زندگی روزمره رد و بدل می کنیم اولین باز از قول شریعتی منتشر شده است. او بعدها جمله زیباگوها و رقبای سرسختی پیدا کرد، چهره هایی مثل نیچه، حسین پناهی، ویکتور هوگو، چارلی چاپلین، کورش کبیر، ارد بزرگ، روده کوچک، الهام چرخ دنده، فرج ا... سلحشور و...