طنز: یک شب آتش در پالایشگاهی فتاد!

فریور خراباتی در روزنامه آرمان امروز نوشت:

جریان آتش سوزی در پالایشگاه بوعلی و چند برج در شهرهای انزلی و مشهد و... دستمایه دلواپسی شده است.این درحالی است که این بار در این دلواپسی، ما نیز با دوستان هم مسیر و هم عقیده هستیم.در دوران گذشته خصوصا در دوران دولت های پر افتخار نهم و دهم ما آتش سوزی نداشتیم.یعنی نهایتا در آن دوران یک شب مردم به رسم قدیم در خیابان جمع شده و یک سیگارتی آتش می‌زدند و یک سرخی تو از من می‌خواندند و به خانه هایشان می‌رفتند.حتی به گفته مورخان در آن دوران نهایت شعله آتشی که مردم دیده بودند، شعله فشفشه کیک های تولد بود.اما با روی کارآمدن دولت یازدهم و ارائه دیپلماسی لبخند(!) روز به روز شاهد بی شرمی و گستاخی های شعله های آتش هستیم.این در حالی است که در دوران دولت دهم نهایتا رئیس دولت یک پالایشگاه را زودتر از موعد افتتاح کرده و آنجا منفجر می‌شد اما خبری از آتش نبود و همه چیز یا خاکستر شده یا زغال از آن باقی مانده بود که اتفاقا بسیار هم مفید است،زیرا دانشمندان بر این باور هستند که زغال خوب نه از سنگ در می‌آید، نه از چوب لیمو و نه حتی از زغال جکسون، بلکه زغال خوب از آتش پالایشگاه در می‌آید که دوستان در همین راستا خدمتگزاری و مهرورزی به خرج دادند.این اتفاقات در حالی رخ می‌دهند که پس از آتش سوزی پالایشگاه بوعلی آتش نشانان و مسئولان سه روز تمام تلاش کردند تا شعله های آتش را مهار کنند و ظاهرا تنها چیزی که بلد نبودند، مدیریت جهانی بود.مدیریت جهانی در مهار آتش بدین صورت است که شما محل آتش نمی‌‌گذارید، ابتدا خودش را کمی لوس می‌کند و در نهایت خودش از کار زشتش پشیمان شده و خاموش می‌شود.حال اگر مسئولان نتوانند با روش«بی محلی به آتش» آن را خاموش کنند، بدون شک افرادی مانند شهرام ناظری که یک عمر است می‌خواند«یک شب آتش در نیستانی فتاد» به عنوان مقصر این حادثه در کنار اصلاح‌طلبان معرفی می‌شدند(فکر کردید اصلاح‌طلب‌ها رو یادم میره؟).در نهایت رئیس دولت وقت در حالیکه با لبخند به آقای حیدری(مجری تلویزیون) زل می‌زد، می‌گفت: «مهار این آتش کار سختی بود.دولت سختی های زیادی کشید تا این آتش را خاموش کند.این آتش دشمن‌شادکن با اقدامات به موقع دولت و با عدالت محوری در دم خاموش شد، اصلا شما می‌دانید که آتش از چه ساعتی روشن شده بود؟ از ساعت ۷؟ از ساعت۸؟ از ساعت ۹؟ پس از ساعت چند؟»