طنز؛ غیرمتعارف ما، متعارف آنهاست

فریور خراباتی در روزنامه ایران نوشت:

آقای رئیس سابق مسائل مربوط به سینما (اسم نمی‌بریم حالا، چه کاریه؟) پس از افشا شدن فیش حقوقی خود اعلام کرده که«این حرف‌ها حدیث نفس خود آقای ایوبی است». واقعاً بنده از آقای ایوبی انتظار نداشتم که حدیث نفس کنند چون اگر این کار (همین حدیث نفس کردن) باب شود و زبانم لال دولتمردان سابق هم بخواهند حدیث نفس کنند همین تتمه اعتماد به نفس و امید به آینده‌ای که در ما به وجود آمده، بر باد خواهد رفت.حال که آقای رئیس سابق اعلام کرده: «همه می‌دانند در فیش‌های حقوقی جدا از حقوق پایه، پرداختی‌های دیگری هم وجود دارد که معمولاً مبلغ دریافتی چهار برابر پایه حقوق است» خب دیگر بحث از نظر بنده تمام شده است، جمع کنیم و برویم. با خواندن این اظهارنظر بنده نسبت به آن دسته از افرادی که از این وضعیت گله کرده‌اند، احساس ناراحتی می‌کنم.

پس شرم چه می‌شود؟ حیا کجا می‌رود؟ بحث خجالت کجای ماجرا قرار می‌گیرد؟ ما این ننگ را کجا ببریم؟ ما این فاجعه را چه کنیم؟ یعنی درست است که یک نفر که ۸ سال در سمت رئیس سینما تمام تلاش خود را برای تعطیلی سینما به کار گرفت، پس از اتمام دوره ریاست خود اینچنین فیش حقوقی‌اش در انظارعمومی ظاهر شود و ما هم ناراحت نشویم؟ به هیچ کجای هیچ کس بر نخورد؟ همین کارها را می‌کنید که ایشان می‌گویند: «حقیر براساس ضرورت فرهنگی در دوره‌ای مسئولیتی داشتم» که باعث می‌شود از این به بعد هرکس«ضرورت فرهنگی» را هرجا ببیند با لگد توی صورتش بزند.همین کارها را می‌کنید که ایشان می‌گوید: «بنده همچون گذشته به دنبال تحقیق و نگارش فیلمنامه و فعالیت‌هایی در زمینه سینما هستم».نکنید این کارها را وجداناً، سینما چه گناهی کرده؟ فیلمنامه چه گناهی کرده؟ آزار «تحقیق» تا به حال حتی به یک مورچه هم نرسیده است.

البته نامبرده اعلام کرده که دیگر قصد سوار شدن به قطار را ندارند، چه فرقی می‌کند کدام قطار؟ در کل کار مفیدی کرده و تصمیم خوبی گرفته اند(هرچند با چند سال تأخیر) اما فراموش نکنید چیزی که برای شما«نامتعارف» است، ممکن است برای دوستان متعارف باشد، یعنی غیرمتعارف ما، متعارف آنهاست و بالعکس!