طنز؛ قدر صدا و سیما را بدانیم

آیدین سیارسریع در روزنامه ایران نوشت:

من نمی‌دانم چرا وقتی نخستین بار یک نفر رسانه ملی را رسانه میلی نامید یک سری بشدت ناراحت شدند. در حالی که آن بنده خدا اصلاً چیز بدی نگفته بود. رئیس‌جمهوری از سوی مردم انتخاب شده و دارد برای مردم صحبت می‌کند. از آن طرف صداوسیمایی هم هست که با پول مردم اداره می‌شود و ادعا دارد که برای مردم برنامه می‌سازد.

بعد منتخب مردم که حرف می‌زند رسانه مردم، حرف‌ها را سانسور می‌کند و جاهایی که دلش می‌خواهد را نشان می‌دهد، یعنی یا مردم رئیس‌جمهوری را انتخاب نکرده‌اند یا صداوسیما مردمی نیست یا مردمی که به رئیس‌جمهوری رأی داده‌اند مردم ایران نبوده‌اند و موقع انتخابات با اتوبوس از گینه بیسائو آمده‌اند و بعد از انتخابات هم به گینه بیسائو برگشته‌اند، ولی باز جای شکرش باقی است که صداوسیما اعتدال را همیشه در عملکرد خودش حفظ می‌کند.

ما که الان ناشکری می‌کنیم هیچ وقت به نیمه پر لیوان دقت کرده ایم؟ ممکن بود سانسور به اشکال دیگری انجام شود ولی صداوسیما بزرگواری کرد و فقط قطع کرد! در ادامه احتمالات و نیمه خالی لیوان را بررسی خواهیم کرد:

- دوبله سخنان رئیس جمهوری/ یعنی یک نفر که صدایش شبیه به آقای روحانی بود را می‌آوردند و طرف هم جای رئیس جمهوری صحبت می‌کرد. هیچ‌کس هم نمی‌فهمید! به این ترتیب: هرکس صبح بیدار می‌شود یک قانون وضع می‌کند. این چه اشکالی دارد؟ خیلی هم خوب است. وزیران هم در مقابل فشارها کوتاه بیایند. آخر چقدر پافشاری روی قانون؟ به کجا می‌خواهید برسید با این کارها؟

- از آنجایی که آن قسمت که رئیس جمهوری می‌گوید «ما هم دوست داشتیم اینجا قطعنامه‌ها را پاره کنیم ولی نمی‌شود» به رئیس جمهوری سابق برمی‌گشت به ایشان بیست دقیقه وقت دفاع می‌دادند تا از پاره کردن‌های خود دفاع کنند. ولی آیا صداوسیما این کار را کرد؟ نه!

- صدای رئیس جمهوری را به کل قطع می‌کردند و به جایش آهنگ «پاره کن برجام» را روی صحنه‌های سخنرانی می‌گذاشتند تا دولت فکر نکند خبری شده است.

- آن دوبله هم بود که می‌گفتم... روی همان دوبلور از زبان رئیس جمهوری می‌گفت من خودم هم با دولت یازدهم مخالفم و منتقد جدی آن هستم.

خیلی کارها می‌شد انجام داد، ولی صداوسیما چون رسانه مردمی است این کار را نکرد و به قطع سخنان اکتفا کرد. نمی‌دانم چرا هنوز عده‌ای قدر نمی‌دانند. برو قدر میدان مگو چیست قدر.