طنز؛ دی‌جی فسنقری تنها گزینه باقیمانده!

فریور خراباتی در روزنامه آرمان امروز نوشت:

با رفتن فرهاد فخرالدینی از ارکستر ملی این گروه موسیقی یک بار دیگر بدون ارکستر مایستر ماند. در همین رابطه یکی از کارشناسان موسیقی که آخرین سازی که زده صدایش صبح در آمده اعلام کرد: «حالا ارکستر بدون ارکستر مایستر باشه به کی یا به چی برمی‌خوره؟ یکی قرار وایسه اونجا دو تا چوب دستش بگیره، بالا و پایین کنه دیگه!». اما از آنجایی که ارکستر سمفونیک بدون رهبر مانند کباب کوبیده بدون گوشت است (یعنی فقط سیخ باشد و منقل!)

بالاخره ما باید برای ارکستر ملی یک فکری بکنیم.راهکارهایی که به ذهن بنده می‌رسد این است؛ الف. ارکستر ملی را تعطیل کنیم، به هرحال همیشه پاک کردن صورت مساله بهترین روش است. ب. ارکستر ملی را به ارکستر دعوا تغییر کاربری دهیم، خدا را شکر در این زمینه دست‌مان باز است، و ارکستر مایستر با چوب دیگران را بزند!، ج. ارکستر ملی را دست محمد مایلی کهن بدهیم تا آن را به دسته دوم، متعاقبا دسته سوم، لیگ محلات و به فروپاشی کامل برساند، د. دی‌جی فسنقری نازنین را به عنوان رهبر اکستر ملی انتخاب کنیم که هم دستی به ساز زدن دارد، هم آوازی می‌خواند و هم در صورت لزوم یک حرکات موزونی می‌کند و کنسرت‌های این ارکستر را از نواختن موسیقی‌های کلاسیک، به موسیقی«عروسکی شونه کرده طور»، می‌رساند که موجب شادی و نشاط حضار هم خواهد شد.

البته تعطیلی این ارکستر در فاصله چند ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری برای یک عده که دست به وعده دادن شان خوب است، اتفاق مبارکی خواهد بود. زیرا ممکن است یکی از کاندیداها در حالی که به دوربین با لبخند زل زده بگوید: «بنده اگه مجددا انتخاب بشم، باخ یا نهایتا بتهوون رو میارم که عین اون آقا قهر قهرو لوس نیستن، می‌دونید که باخ اصالتا ایرانیه...»

کابوس را بیشتر از این ادامه نمی‌دهم. به هرحال وعده را کی داده و گرفته و جسارتا در زمینه وعده دادن، دست به مهره بازی نیست. آخر سر هم ارکستر ملی تعطیل می‌شود و به جای آن پاساژ می‌سازیم چون ما قابلیت این را داریم که از هرچیز مادی و غیرمادی پاساژ بسازیم!