طنز؛ بی‌میلی جوانان، بامیلی مسئولان!

وحید‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ میرزایی در روزنامه شهروند نوشت:

خوشبختانه مسئولان کشور لحظه‌به‌لحظه شرایط اجتماعی و اقتصادی زندگی مردم را رصد می‌کنند و بلافاصله پس از رصد به سراغ خبرنگاران رفته و نتایج آن را به گوش آحاد ملت می‌رسانند، سپس با خبرنگار خداحافظی کرده و ضمن آرزوی سلامتی و تندرستی، مردم را به خدای بزرگ می‌سپارند و به ادامه کار خود مشغول می‌شوند. حقیقتا انسان از این همه تلاش و پشتکار مسئولان شرمنده می‌شود. دو دقیقه آمده بودیم خودشان را ببینیم، همه‌اش در پی حل مشکلات مردم بودند. در آخرین مورد علی رستمیان، نایب‌رئیس کمیسیون اجتماعی مجلس گفت: «بی‌میلی زوج‌های جوان نسبت به فرزندآوری افزایش یافته است که تشدید این امر به دلیل شرایط نامطلوب اقتصاد کشور، بیکاری، عدم امنیت شغلی، نبود بیمه و عدم حمایت جدی دستگاه‌های حاکمیتی از جوانان است.» بدون هیچ اطنابی در اینجا به بررسی برخی از عوامل که موجب افزایش این بی‌میلی شده است، می‌پردازیم:

شرایط نامطلوب اقتصاد کشور:

البته به عقیده ما این عامل خیلی تأثیر چندانی ندارد، چرا که تا جایی که به یاد داریم همیشه این شرایط نامطلوب بر کشور حاکم بوده است و چیز جدیدی نیست.

خانم: عزیزم ما الان ٦ساله ازدواج کرده‌ایم، دیگه وقتشه بچه‌دار شیم که کانون زندگیمون گرم شه. احساس می‌کنم یه‌کم ولرم داره میشه..

آقا: نه ممنون. نمی‌خوام، میل ندارم.

خانم: میل چی رو نداری؟ مگه گل‌گاوزبون دارم بهت تعارف می‌کنم که میگی میل ندارم.

آقا: آخه الان وقت این حرف‌هاست زن؟ الان ما وسط شرایط اقتصادی نامطلوب کشوریم. از اون‌ور قیمت دلار افزایش پیدا کرده، کاهش ٥٠٠ واحدی شاخص بورس رو داشتیم، کاهش قیمت هر بشکه نفت برنت شمال اصلا میدونی یعنی چه؟ کاهش ٢ درصدی سهام وال‌استریت، افزایش نرخ تورم و کاهش صادرات غیر نفتی و محصولات پتروشیمی و ... اینا همه باعث میشه من هیچ میلی نداشته باشم. (پتو را روی سرش می‌کشد)

خانم (درحالی‌که با دو مشت گره‌کرده به سینه‌اش می‌کوبد): آخ بمیرم. چی کشیدی مرد! چطور تونستی کاهش قیمت نفت برنت رو تاب بیاری؟ خدا ذلیل کنه این کشورهای غربی رو که نمیذارن صدای بچه تو این خونه طنین‌انداز بشه. جزجیگر بزنن که نذاشتن عطر و بوی پوشک بچه تو این خونه بپیچه.

عدم حمایت جدی دستگاه‌های حاکمیتی:

دوستان یک‌جوری در همه مصاحبه‌ها می‌گویند «عدم حمایت دستگاه‌های حاکمیتی» انگار خودشان جزو این دستگاه‌ها نیستند یا اساسا وظیفه‌شان نیست حمایت کنند. تو رو خدا ببخشید مزاحم شدیم. زحمت نکشید. می‌خواید اصلا ما مردم از دستگاه‌های حاکمیتی حمایت کنیم؟ تو رو خدا تعارف نکنید.

زن‌دایی خانم: خب به سلامتی. کاری نکردین؟ خبری نیست؟

آقا: چی بگم والا. هر چی به خانم می‌گم دلم لک زده برا یه بچه کاکل‌زری، قبول نمی‌کنه.

شوهرعمه آقا: وا! چه چیزا! زمان ما این‌طور نبود. اراده می‌کردیم، بچه‌دار می‌شدیم. مورد داشتیم اراده هم نمی‌کردیم باز بچه‌دار می‌شدیم. شما جوونا اراده ندارید اصلا.

خانم: زمان شما فرق می‌کرد. ما الان از حمایت جدی دستگاه‌های حاکمیتی برخوردار نیستیم. حمایت می‌کنندها، اما جدی نیست. همش وسطش شوخی می‌کنند.

آقا: همش بهونه بهونه... حالا این دستگاه‌ها مگه کجا حمایت کردند که تو فرزندآوری ما بخوان حمایت کنند؟ من دلم بچه می‌خواد.

بیکاری و عدم امنیت شغلی:

خانم: خب، خدارو شکر عزیزم. دیگه شغل مناسب هم پیدا کردی. دیگه وقتشه.
آقا: نه من الان اصلا میل ندارم.

خانم: یعنی چی میل ندارم؟ دیروز چطور میل داشتی؟ هروقت شکمت سیر میشه، میل داری هر وقت گشنته میگی من بچه نمی‌خوام.

آقا: دیروز فرق می‌کرد. دیروز من شاغل بودم. اما الان چی؟ اصلا می‌دونی در دوران هشت سال مهرورزی چند کارخانه ورشکست شد؟ می‌دونی غرب با تحریم‌هایش چه ضربه‌ای به بدنه صنعت و اقتصاد کشور زد؟ تو می‌دونی تو شرکتی که من کار می‌کردم، گردان بره خط گروهان برگرده يعني چي؟ تو مي‌دوني گروهان بره خط دسته برگرده يعني چي؟ تو مي‌دوني دسته بره خط نفر برگرده يعني چي؟