طنز؛ فساد سیستماتیک برای کشور مفید است

آیدین سیارسریع در روزنامه ایران نوشت:

متأسفانه ما ایرانی‌ها یاد گرفته‌ایم که فقط راجع به همه چیز غر بزنیم و ایراد بگیریم. سالها می‌گفتیم که مردم و مسئولان ما نمی‌توانند قاعده‌مند و در چارچوب رفتار کنند و رفتارشان از نظم خاصی پیروی نمی‌کند. هر کس ساز خودش را می‌زند و کار جمعی معنا ندارد. حالا که بعد از مدت‌ها یاد گرفته‌ایم که یک کار را نظام مند انجام دهیم باز هم همه در حال ایراد گرفتن اند. این همه دستاورد، این همه پیشرفت و این همه موفقیت را نمی‌بینند. اگر ما بلد نیستیم هیچ کاری را روی نظم و نظام انجام دهیم پس این فساد سیستماتیک چیست که الان در کشور ایجاد شده؟ آیا این دستاورد کمی است؟ این همه آدم دارند زحمت می‌کشند، صبح تا شب ویژه خواری و رانت و رشوه برای چی؟ فکر می‌کنید برای خوشگذرانی و تلذذ خودشان این کارها را انجام می‌دهند؟ نخیر... برای این است که ما فعالیت سیستمی را بیاموزیم.

برای اینکه فردا بتوانیم سرمان را در جوامع بین‌المللی بلند کنیم و بگوییم ما هم سیستماتیک هستیم! این دوستان صبح تا شب دارند بدون هیچ چشمداشتی فعالیت می‌کنند برای سربلندی ما. آنقدر هم نجیب و چشم و دل سیرند که این همه زحمت را در سکوت رسانه‌ای انجام می‌دهند. می‌گویند من می‌خورم، به تو هم میدم. به شرط اینکه صداش رو در نیاری. می‌گوید صدایش را در نیاور که یک موقع ریا نشود. واویلا بر ما که باز هم زود قضاوت کردیم. آن وقت آقای جهانگیری می‌آید و با تأسف می‌گوید: «فساد سیستماتیک شده است.» آقای جهانگیری این تأسف دارد؟! خوب است که.

ما داریم یک کار را در زندگی‌مان با هماهنگی و نظم و ترتیب انجام می‌دهیم آن وقت شما می‌خواهی جلوگیری کنی؟ بگذارید این مملکت پیشرفت کند آقای جهانگیری. بگذارید ما کار سیستماتیک را یاد بگیریم. حتی تیم‌های فوتبال ما هم که عمری است از عدم تاکتیک‌پذیری رنج می‌برند می‌توانند بیایند یک دور به طور سیستماتیک فساد کنند و وقتی قشنگ با هم هماهنگ شدند به زمین بازی بروند.

چه اشکالی دارد؟ اصلاً همین عزیزانی که به طور سیستماتیک دارند فساد می‌کنند یک تیم تشکیل دهند، من قول می‌دهم این تیم قهرمان جهان می‌شود. آنقدر که هماهنگ‌اند و پاس‌های عمقی‌شان به همدیگر آدم را سر ذوق می‌آورد. من نمی‌دانم این چه مقاومتی است که دولت به اصطلاح یازدهم و به ظاهر تدبیر و امید در مقابل پیشرفت مملکت و هماهنگ شدن ملت دارد! بابا همه سر یک سفره‌ایم، بی‌خیال (چشمک می‌زند!).