مردمی که روی جزایر مصنوعی شناور زندگی می کنند

برترین ها: دریاچه تیتکاکا در مرز پرو و بولیوی، حدود ۳۸۱۱ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد که آن را بالاترین دریاچه تجاری کشتیرانی در جهان کرده است. از نظر حجم آب، هم چنین بزرگترین دریاچه جنوب آمریکاست. تیتکاکا به خاطر جمعیت پیش اینکاها که یوروس نامیده می شوند و در جزایر مصنوعی ساخته شده از نی های شناور به نام توتورا ساکن هستند، جالب توجه است. این جزایر به یک جاذبه توریستی بزرگ در پرو تبدیل شده اند.

هدف از سکونت در این جزایر در اصل دفاعی بوده و اگر چنان چه تهدیدی پیش می آمد می توانستند نقل مکان کنند. بزرگترین جزیره حتی یک برج دیده بانی دارد که تقریبا به طور کامل از نی ساخته شده است. توتورا نوعی نی بومی است که در این دریاچه رشد می کند. ریشه های متراکم آن لایه بالایی را که فاسد می شود و باید به طور منظم با پشته سازی نی های بیشتر در بالای لایه زیرین جایگزین شود، پشتیبانی می کند. سطح این جزایر ناهموار، نازک و راه رفتن روی آن مانند راه رفتن روی یک تشک آب است. یک فرد بی احتیاط ممکن است متوجه نشود و یک پا یا بیشتر در آب های سرد دریاچه فرو رود. بیشتر رژیم غذایی و دارویی مردم جزیره هم حول نی های توتورا می گردد. هنگامی که نی کشیده می شود، قسمت سفید پایین آن اغلب برای ید خورده می شود. هنگام درد، نی در اطراف محل درد پیچیده می شود تا آن را جذب کند.هم چنین اگر هوای بیرون گرم باشد، آن ها قسمت سفید نی را در دستشان می چرخانند و آن را باز می کنند و روی پیشانی خود قرار می دهند. در این حالت لمس آن بسیار سرد و خنک است. بخش سفید نی هم چنین برای کمک به کاهش خماری الکل استفاده می شود. آن ها همچنین چای گل نی هم درست می کنند.

جزایر شناور محل زندگی دوهزار نفر یا بیشتر است. آن ها با بافندگی، ماهیگیری و اکنون گردشگری زندگی خود را می گذرانند. آن ها هم چنین به شکار پرندگان می پردازند و گاوها را در جزایرشان می چرانند. توریسم فرصت های مالی برای ساکنان این جزایر فراهم می کند اما درعین حال زندگی آن را برای نگهداری جزیره سخت تر کرده و سبک زندگی سنتی آن ها را به چالش کشیده است.