دایناسورهای ویکتوریایی عجیب در پارک کریستال پالاس

برترین ها: داخل محوطه ای در پارک کریستال پالاس در لندن، مجموعه ای از بیش از ۳۰ مجسمه بتنی دایناسور قرار دارد. این مجسمه ها که در بیش از ۱۶۰ سال پیش ساخته شده اند، اولین تلاش جهان برای ساخت ماکت دایناسورها در مقیاس واقعی و سه بعدی بوده است. اگرچه مجسمه ها باتوجه به استانداردهای امروزی، بسیار نادرست هستند، اما هنوز هم بخش مهمی از تاریخ هستند، زیرا آن ها نشان می دهند که ویکتوریایی ها زندگی ماقبل تاریخ را چگونه می دیدند.

این جانوران بتنی توسط بنجامین واترهاوس-هاوکینز با همکاری پروفسور ریچارد اوون، یک زیست شناس مشهور و دیرین شناس آن زمان که امروزه به عنوان اولین کسی است که کلمه دایناسور به معنی مارمولک وحشتناک را ابداع کرد از او یاد می شود، طراحی و ساخته شدند. از آن ها خواسته شد 30 مدل دایناسور و هم چنین حیوانات منقرض شده دیگر را در سال 1852 به عنوان بخشی از جاذبه جدید در پارک کریستال پالاس در جنوب لندن بسازند. مشکل این بود که هاوکینز شواهد فسیلی کافی برای شروع با آن نداشت. برای مثال، برای ایگوآنودون، بزرگترین و چشمگیرترین مجسمه، هاوکینز مجبور چیزی بیش از تعداد انگشت شماری دندان و چند استخوان نداشت. و بنابراین کاری کرد که هرکسی با یک قرارداد و یک مهلت کاری معین انجام می دهد، از قوه تخیل خود استفاده کرد.

هاوکینز طرح هایی از استخوان های فسیل شده حیوانات کشید و آن ها را با مجسمه های استخوانی نزدیکترین موجودات زنده مقایسه کرد و یک طرح کلی از شکلی که فکر می کرد جانور منقرض شده داشته باشد ایجاد می کرد. او سپس مدل های گلی کوچکی درست کرد و آن ها را نزد اوون می برد تا تایید کند. اوون نیز خیلی عاقل تر از هاوکینز نبود. او مدل هاوکینز از ایگوآنودون را درحالیکه روی چهارپا ایستاده بود و شاخی مانند کرگدن داشت را دوست داشت. اکنون ما می دانیم که ایگوآنودون ها تنها روی پاهای عقبی خود می ایستادند و شاخ نداشتند. شاخ در مدل هاوکینز درواقع استخوان شست بود ، اما هاوکینز در غفلت خود، نمی توانست بفهمد که ان چه چیزی است و فکر کرد بهتر است آن را بالای بینی قرار دهد.

در سال 1852، بیش از 5 سال قبل از اینکه چارلز داروین نظریه تکامل را ارائه دهد، همه چیز در مدل هاوکینز به نظر منطقی می رسید. اینکه حیوانی به بزرگی ایگوآنودون نمی تواند روی دو پا بایستد. اشتباهاتی از این نوع در مدل های دایناسور هاوکینز فراوانند. اما در آن زمان هیچ یک از این ها مهم نبود. دایناسورها فورا میلیون ها بازدید کننده را سالانه به این پارک می کشاندند. اما هرچه سال ها می گذشت و درک ما از دایناسورها بهتر می شد، مدل های هاوکینز تبدیل به شوخی و موضوع تمسخر می شدند. به تدریج علاقه عمومی این مجموعه از دست رفت و تا اوایل سال 2000 به فراموشی سپرده شد. در این سال ها آن ها بازسازی شدند، قسمت های گمشده بازسازی شدند و قسمت های آسیب دیده از نو طراح شدند و پارک در سال 2002 بازگشایی شد.