طنز؛ نامرئی‌کردن که در تخصص ما بود!

فریور خراباتی در روزنامه آرمان امروز نوشت:

اخیرا در خبرها آمده که چینی‌ها یک پلی افتتاح کرده اند که نامرئی است، یعنی شما روی آن راه می‌روید اما پل معلوم نیست.واقعا بنده نمی‌دانم دوستان این میزان وقاحت را از کجا آورده اند؟‌شرم کجا رفته؟ حیا کجاست؟ خجالت کجای این داستان قرار می‌گیرد؟ ما خودمان در گذشته دستی داشتیم در نامرئی کردن این جور چیزها منتها روش مان کمی با چینی‌ها فرق می‌کرد.حالا چوگان و مولانا و اینها را بی‌خیال شدیم که در زمان دولت قبل به فنا رفتند، اما برای «نامرئی کردن» مگر از روی جنازه بنده رد شوید! ببینید در زمان دولت سابق ما دکل نفتی با آن عظمتش را نامرئی کردیم. یعنی پول آمده و رفته بود، پروژه افتتاح شده بود، سکوی نفتی را زده بودیم، اما وقتی می‌گفتیم «پس دکل کو؟ دکل رو به ما نشون بدید!»‌ جوابی نمی‌آمد.

بودجه آن را مصرف می‌کردیم، بعد بیابان برهوت را نشان می‌دادیم و می‌گفتیم «این زمین بایر رو می‌بینی؟ تا همین جاش سی میلیارد تومن آب خورده!» تازه ما گاهی اوقات در بحث «نامرئی کردن» به درجه ای از استادی رسیده بودیم که مردم روی یک پل می‌رفتند، پل در آن لحظه «قابل دیدن» بود، بعد پل ناگهان نامرئی می‌شد و همه با هم فرومی‌پاشیدیم کف رودخانه! خب حالا این درست است که چینی‌ها هرچه ما کاشتیم و داشتیم و برداشتیم را به نام خودشان بزنند؟ عزیزم! دکل نامرئی می‌کردیم وقتی نامرئی کردن مُد نبود.

آثار باستانی داشتیم که مردم سال‌ها آن را دیده بودند و ناگهان نامرئی شده و به جای آنها پاساژ می‌ساختیم.در مورد«ال‌سی» صحبت نکنم که کلا نامرئی بود و تا همین الان نامرئی مانده است.البته این موضوع تنها به دولت سابق بر نمی‌گردد، بلکه شهرداری هم دستی در نامرئی کردن دارد.مثلا شما امروز در یک خیابانی راه می‌روید که درختان سرسبز و قطوری در آن وجود دارد و از سایه آن لذت می‌برید، فردا صبح که از همان خیابان رد می‌شوید، می‌بینید درختی در آنجا وجود ندارد.