زندگی عجیب آقای سکسکه!

مجله همشهری سرنخ - ندا بهجتیان: در اوایل دهه ۱۹۸۰ کارتون جذابی ساخته شد که آقای سکسکه نام داشت و البته یکی از کارتون های خاطره انگیزی بود که در دهه ۶۰ از تلویزیون ایران پخش می شد. مردی با کت بلند و کلاهی کوچک که زندگی و شغل معمولی داشت و در تمام ۳۹ قسمت این داستان سعی داشت تا به نحوی بر سکسکه خود غلبه کند اما موفق نمی شد و همین سکسکه هر بار داستانی جدید برای او به وجود می آورد. در آن زمان هیچ کس گمان نمی کرد چنین شخصیتی واقعا وجود داشته باشد اما چارلز آزبوزن آقای سکسکه دنیای واقعی است.

امروزه در حدود هزار نفر در آمریکا از مشکل سکسکه رنج می برند و حتی در دنیای پزشکی این مشکل به عنوان یک بیماری با نام لرزش همزمان دیافراگم شناخته می شود. در واقع سکسکه انقباض تشنجی و شدید ماهیچه های تنفسی است و با پایین رفتن غیر عادی دیافراگم و بسته شدن دهانه حنجره همراه است و همین انسداد حنجره باعث تولید صدایی می شود که در زمان دم ایجاد می شود.

به طور کلی سکسکه مشکلی است که برای همه افراد در تمام طول عمر بارها رخ می دهد و ممکن است حتی یک یا دو ساعت هم طول بکشد اما این که هر روز و سال ها ادامه داشته باشد، یک بیماری محسوب می شود. در زبان لاتین، کلمه سکسکه - hiccup - به معنی تلاش برای نفس کشیدن در حال هق هق گریه است.

رکورد بیشترین زمان سکسکه به چارلز آزبورن تعلق دارد که هم در دنیای پزشکی و هم در کتاب رکوردهای گینس ثبت شده است. یک کشاورز معمولی که برای مدت ۶۸ سال به طور متوالی سکسکه کرد. چارلز آزبورن در سال ۱۸۹۳ در مزرعه ای در ایالت آیووای آمریکا به دنیا آمد. او هرگز از دهکده خود خارج نشده بود و همیشه به پدر خود در کارهای مزرعه کمک می کرد تا این که در یک بعدازظهر بهاری در سال ۱۹۲۲ یکی از عجیب ترین و بدترین اتفاقات زندگی برای او رخ داد.

چارلز در یکی از مصاحبه های خود گفته بود: «قرار بود در حدود ۱۶۰ کیلوگرم گوشت از مزرعه برای قصابی ببرم. مقداری از آنها را برداشتم اما ناگهان به زمین افتادم. دیگر چیزی احساس نکردم اما پس از بهوش آمدن، پزشک معالجم در بیمارستان به من گفت که یکی از رگ های مغزم بر اثر فشار دچار پارگی شده است اما بدتر از آن این بود که یک روز پس از بهوش آمدن، سکسکه ها به سراغم آمدند. سکسکه ای که فکر می کردم پس از چند ساعت و حتی یک روز خوب خواهد شد. من هرگز کسی را ندیده بودم که برای مدت طولانی سکسکه کرده باشد.»

چارلز پس از چند روز به خانه منتقل شد، درمان های خانگی برای سکسکه های او شروع شد. نوشیدن یک لیوان آب در حالی که مداد در دهان گرفته است، خوردن یک قاشق پر از شکر، تنفس در یک کیسه کاغذی، نوشیدن آب در حال خم شدن و نگه داشتن نفس برای چند ثانیه؛ اما هیچ کدام فایده ای نداشتند.

انقباض دیافراگم او قصد باز شدن نداشت و به همان صورت باقی مانده بود. روزها به هفته و هفته ها به ماه ها تبدیل شدند و از بهبودی خبری نبود. چارلز به ناچار با شرایط جدید کنار آمد و دوباره سر کار خود در مزرعه بازگشت تا شاید حداقل با سرگرم شدن، کمی از فکر سکسکه خارج شود.

یک سال از این اتفاق گذشت و پزشکان هم نتوانستند راهی برای درمان چارلز پیدا کنند. ۶۷ سال دیگر هم گذشت و او هر سه ثانیه یک بار سکسکه می کرد. محققان و پزشکانی که روی مشکل چارلز تحقیق و بررسی می کردند، تخمین زدند که او طی یک روز ۲۴ هزار بار سکسکه می کند که این تعداد در طول عمر او بیش از ۵۹۵ میلیون و ۶۸۰ هزار سکسکه می شد.

در سال های اول، چارلز خیلی به فکر درمان سکسکه های خود بود. او حتی برای ملاقات با پزشکان مختلفی که تعریف آنها را شنیده بود، مسافت های بسیار دور را هم طی می کرد و حتی یک بار به آلاسکا هم سفر کرد تا با یک پزشک متخصص ملاقات کند اما پس از مدت ها متوجه شد که این سفرها نه تنها او را بسیار خسته می کنند بلکه برایش بسیار گران و پر هزینه هستند که از پس خرج شان بر نمی آید.

او به شهر خود بازگشت و قبول کرد که سکسکه هایش عادتی ناخوشایند هستند که مجبور است تا آخر عمر آنها را تحمل کرده و به آنها عادت کند. با این که سکسکه ها برای خود چارلز ناخوشایند بودند اما مردم بسیاری مشکل او را شنیده و برای یکدیگر تعریف کرده بودند و همین مسئله باعث شهرت او نه تنها در دهکده خودشان بلکه در شهرهای اطراف شده بود. مردم زیادی برای دیدن او به مزرعه می آمدند و حتی برای مصاحبه به برنامه های مختلف مانند برنامه رادیویی «باور می کنید یا نه» که مجری آن - جانی کارسون بود و برنامه تلویزیونی «نمایش شب» دعوت شد و گزارش هایی درباره او در تعدادی از روزنامه ها و مجلات چاپ شد. در همان زمان بود که چند نفر از ناظران گینس هم برای ثبت نام او در کتاب گینس به مزرعه آمدند و نام چارلز آزبورن را به عنوان طولانی ترین سکسکه کننده دنیا به ثبت رساندند.

تا سال ۱۹۸۲ و در تمام این مدت که چارلز در این برنامه ها شرکت کرد، چهار هزار نامه از طرف بینندگان، خوانندگان مجلات و شنوندگان رادیو دریافت کرد که در بیشتر آنها راه های مختلفی برای درمان و غلبه بر سکسکه عنوان شده بود اما باز هم هیچ کدام کارساز نبودند، از ماساژ انگشتان گرفته تا فشار دادن یک طرف چانه.

چارلز تازه می خواست به زندگی با شرایط جدید خود عادت کند که سردردهای آزار دهنده آغاز شدند و بار دیگر چارلز را به مطب پزشک ها کشاند. بعد از انجام آزمایشات و تست های مختلف، او دومین خبر بد زندگی اش را از یکی از پزشکان ایلینویز شنید.

بخشی از مغز چارلز به خاطر سکسکه های متوالی تخریب شده بود. داروهای مختلفی روی چارلز امتحان شدند تا این که یک داروی هورمونی روی او جواب داد و باعث شد تا ۳۶ ساعت سکسکه او قطع شود اما عوارض جانبی که این دارو روی چارلز داشت آنقدر زیاد بود که او را از ادامه درمان منصرف کرد. در این زمان چارلز یاد گرفته بود که چطور تنفس کند که بتواند سکسکه های بی صدا داشته باشد. با این روش تنفس عمیق، سکسکه های او در طول شب و زمانی که خواب بود نیز قطع شدند ولی صبح به محض این که چشم هایش را باز می کرد بار دیگر سکسکه ها آغاز می شد.

آقای سکسکه هرگز نمی توانست غذاهای سفت را مصرف کند. او باید تمام غذاهای خود را با مخلوط کن به صورت پوره در می آورد تا جویدن نیاز نداشته باشد. با تمام این سختی ها او به همه نشان می داد که زندگی اش مانند دیگران عادی است. چارلز هر روز به مزرعه می رفت و در دامداری کار می کرد در حالی که تمام این کارها واقعا برایش دشوار و طاقت فرسا بودند.

در سال ۱۹۹۰ به طور معجزه آسایی این سکسکه ها قطع شدند. چارلز گمان می کرد دیگر زمان آسایش است اما تنها یک سال بعد در سن ۹۷ سالگی از دنیا رفت و فقط یک سال طعم زندگی بدون سکسکه بعد از ۶۸ سال را چشید. به طور کلی در طول ۹۷ سال که چارلز زندگی کرد، ۲۹ سال آن بدون سکسکه بود که ۲۸ سال آن قبلا از ابتلا به سکسکه و یک سال آخر هم قبل از مرگش بود.

سکسکه ای که زندگی را مختل کرد

تحقیقات پزشکان حتی پس از مرگ چارلز نیز متوقف نشد. آنها باز هم به دنبال کسانی با این بیماری بودند که در سال ۲۰۰۶ مردی انگلیسی به نام کریستوفر سندز را پیدا کردند. او که یک آهنگساز و شاعر بود به مدت سه سال از سکسکه رنج می برد. البته قبل از ابتلا به سکسکه او خواننده هم بود که چند بار سکسکه ها باعث بر هم خوردن برنامه هایش شدند و به همین خاطر تصمیم گرفت تا خوانندگی را رها کند. این سکسکه ها گاهی باعث شده بود تا اکسیژن به مغزش نرسد و او بیهوش شود. او در تنفس و حتی در زمان خواب هم مشکل داشت و همین مشکلات باعث افسردگی و بروز برخی بیماری های عصبی شده بود.

کریستوفر در هر دو ثانیه یک بار سکسکه می کرد یعنی بیش از ۱۸۰۰ سکسکه در یک ساعت و ۲۱ هزار و ۶۰۰ سکسکه در یک روز و ۷.۹ میلیون سکسکه در یک سال. او توسط پزشکش از رانندگی منع شده بود چون خطر تصادف را به دنبال داشت اما مشکل کریستوفر قابل حل بود. وقتی پزشکان آزمایشات پیشرفته را روی او انجام دادند، متوجه شدند دلیلی اصلی این سکسکه ها، تومور مغزی بود که روی رشته های عصبی او تاثیر می گذاشتند. این سکسکه ها پس از انجام عمل جراحی مغز خوب شدند.

کریستوفر می گوید: «قبل از رفتن به اتاق عمل پزشکم به من گفت که ریسک این عمل بسیار بالاست و به همین خاطر باید تو را قبل از عمل از این موضوع آگاه کنم اما من در جواب گفتم این سکسکه آن قدر من را خسته کرده اند و روی زندگی و فعالیت های هنری ام تاثیر گذاشته اند که حاضرم هر خطری را به جان بخرم تا شاید از شر سکسکه ها خلاص شوم.

تا مدت ها پس از عمل، حس دست و پاهایم به خوبی بازنگشته بود و قادر به راه رفتن نبودم. حتی در صحبت کردن هم مشکل داشتم. زمانی که دستم را در جیبم می بردم با لمس کردن، تفاوت کیف پول و تلفن همراه را متوجه نمی شدم اما خوشبختانه پس از چند ماه فیزیوتراپی، دوباره به حالت اول بازگشتم.»

با بررسی های بیشتر، پزشکان احتمال دادند با جراحی روی سیستم عصبی دیافراگم بتوان سکسکه را کنترل کرد اما این جراحی بسیار خطرناک است و احتمال این که تنفس را دچار مخاطره کند بسیار زیاد است.

در سال ۲۰۰۷ محققان، زن دیگری به نام «جنیفر می» اهل فلوریدا را پیدا کردند که در هر دقیقه ۵۰ بار سکسکه می کرد. این سکسکه ها ۳۵ روز بعد به طور کلی از بین رفتند بدون این که روی سیستم عصبی و بدن جنیفر تاثیرات منفی بگذارند اما در سال ۲۰۱۰ این زن به جرم قتل و همچنین همدستی در یک سرقت دستگیر شد. پس از تحقیقات مشخص شد این جرائم در سال ۲۰۰۷ صورت گرفته بودند و سکسکه های او عصبی بوده و به دلیل ارتکاب این جنایات بود که پس از یک ماه و با آرام شدنش از بین رفتند.