طنز؛ دوستی ساده ما غیرمعمولی شد

محمدامین فرشادمهر در روزنامه ایران نوشت:

از قدیم گفتن زمستون می‌ره و روسیاهی به زغال می‌مونه که البته ربطی به چیزی که می‌خوام بگم نداره. در واقع می‌خواستم بگم که انتخابات میاد و می‌ره و چیزی که همیشه می‌مونه همین رفاقت‌ها و دوستی‌هاست. مثلاً در جریان انتخابات اخیر شاهد دوستی و اخوت کم‌نظیری بین ستادها و طرفداران دو کاندیدای اصلی بودیم. به‌عنوان نمونه، قبل از آغاز رأی‌گیری، یک سری اشیا کف خیابون به چشم‌مون می‌خورد که بعد از کلی دقت و کنجکاوی و ارسال برای بخش تشخیص هویت پزشکی قانونی می‌فهمیدیم بنر دکتر روحانیه.

خب همین که یک عده جَک و جَوون، نیمه‌های شب میان بنرها رو باز و با قمه و قداره به قسمت‌های مساوی تقسیمش می‌کنن تا بعد از انتخابات کار ستاد دکتر روحانی راحت باشه، نشان از دوستی و اخوت تو رگی این عزیزان داشت. یا بعد از پایان رأی‌گیری و در هنگام شمارش آرا اگر شما گروه‌های تلگرامی رو خوب رصد می‌کردید، می‌دیدید عده‌ای از مخالفان دکتر روحانی تأکید داشتن که چیزی که اهمیت داره فقط و فقط (با تشدید روی ق) حضور میلیونی مردم پای صندوقه.

وگرنه این صندلی‌ها رو کی داده، کی گرفته؟! بعدش هم با بغض می‌دویدن تو اتاقشون و در رو می‌بستن. بعد از انتخابات هم به غیر از یکی دو مورد تهدید به قتلی که الکی شلوغش کرده بودن (انگار چی شده یه قتل ساده است دیگه)، صحبت‌هایی شنیدیم از اینکه باید رأی‌ها از ۱۶ به ۱۹ و از ۲۳ به ۲۱ تغییر کنه که خب لزوم همگرایی و دوستی و اخوت و صمیمیت رو تا تَه مشاهده می‌کردیم. یا مثلاً استاد مشایخی بازیگر ارجمندمون گفته بودن که «اگر روحانی رأی نمی‌آورد من به خارج می‌رفتم». که خب حتماً می‌خواسته به میمنت و شادی و از ذوقی که داشتن تشریف ببرن خارج گل بچینن یا گلاب بیارن.

گذشته از آنچه عرض کردم، یکی از صحبت‌هایی که باعث شد تا شعاع یک کیلومتری گوینده آن، برگ‌های درختان بعد از یک بلوغ زودرس زرد بشن و بریزن این بود که «رای آقای رئیسی با توجه به امکانات کمی که در اختیار داشتن در واقع دست کم ۳۰ میلیون بوده!». که البته کاملاً حرف صحیحیه چرا که با توجه به امکانات کمی که در شهرستان‌ها نسبت به تهران هست و آموزشگاه‌هایی که دکتر روحانی رفته اصلاً هم کار شاقی انجام نداده؛ اگر حتی جناب قالیباف هم بود با این هزینه‌ها و امکانات، برق شریف رو هم می‌آورد چه برسه به ریاست جمهوری پاستور!