مینی شعر؛ ای وای از این عمر...

برترین‌ها : شعر، نشانه یک زندگی عالی و بشری است. انسان با خیال زندگی می‌کند و بهترین چیزی که خیال را تحت تاثیر قرار می‌دهد شعر است، شعر، حقیقتی است که اگر نمی‌شود سراینده آن بود، دست کم می‌توان خواننده آن شد و از روزمرگی رهید.

شعر در کوتاه‌ترین و موجزترین و خوش آهنگ‌ترین و مناسب‌ترین همنشینی واژه‌های آشنا، ما را با معنایی درگیر می‌کند که برای عقل، نامفهوم و موهوم و بیگانه است، اما برای دل و جان، آشنا و حس شدنی است. شعر، میزبانی صادق است که قلب مخاطبان مستعد خود را هدف قرار می‌دهد و آنان را به ساخت ناممکن‌ها و ناباوری‌ها فرا می‌خواند تا خود ببینند و باور کنند که اگر ایمان و عشق باشد، هر ناممکنی ممکن می‌شود. گاهی هم شعر ابزاری برای بیان ناگفتنی‌ها می‌شود.

قبلا گزیده‌ای از اشعار را در قالب ابیات زیبا و تاثیرگذار با تایپوگرافی‌های متفاوت در اختیار شما قرار می‌دادیم که به خواست شما تصمیم به بازنشر آن گرفتیم. هنوز هم مثل همیشه پذیرای پیشنهادات و انتقادات شما همراهان همیشگی برترین‌ها هستیم. شما هم می‌توانید اشعار شاعر محبوب خود را در قسمت نظرات برای ما ارسال نمایید.

***

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دستانت

که این یخ کرده را از بی کسی «ها» می‌کنم هر شب
(محمدعلی بهمنی)

ابری که می‌گذشت به آهنگ گریه گفت: دنیا مکان ماندن ما نیست
(سجاد سامانی)

به گرفتار رهایی نتوان گفت آزاد
(فاضل نظری)

که بی تو سود ما جمله زیان است

(مولانا)

جان هر زنده دلی زنده بجانی دگرست
(خواجوی کرمانی)

کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست
(حافظ)

به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن
(سعدی)

راهی به خلوت دل جانانم آرزوست
(صائب تبریزی)

دیوانه تو هر دو جهان را چه کند؟
(مولانا)

نفس کوچه گره خورده به دستان تو
عطر که می‌زنی هوای شهر را رقیق می‌کنی
(فرشاد رستمی)

هوشم ببر زمانی تا کی غم زمانه
(سعدی)

بی عشق نگشاید گره
(مولانا)

سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات
(حافظ)

به انتظار نبودی ز انتظار چه دانی؟
(معینی کرمانشاهی)

هرچه آید به سرم باز بگویم بگذرد
وای از این عمر که با می‌گذرد، می‌گذرد