بر بلندای مرتفع ترین برج دنیا +عکس

نارنجی: عکس و عکس برداری به زندگی امروزه ما پیوند خورده و باز هم نقش تکنولوژی در این موضوع کاملاً ملموس است. همانطور که تا چند سال پیش تلفن و تماس تلفنی منحصر به دستگاه‏ های سیمی داخل خانه و یا باجه های تلفن همگانی بود، عکاسی نیز راه خود را از آتلیه و دوربین های آنالوگ قدیمی، با کمک دوربین های دیجیتال یا لنز اسمارت فون ها، به داخل جیب و کیف های مان پیمود.


عکس از یک آگهی روی دیوار، ثبت یک خاطره از جمعی دوستانه یا کادری از زیبایی های طبیعی یا ساخته دست بشر که البته برای این آخری اغلب لازم نیست زحمت و هزینه زیادی متحمّل شد، و به راحتی با چند دقیقه پیاده روی در میان مناظر شهری یا طبیعت (به شرطی که پیش از هجوم زباله ها به آنجا رسیده باشید!) می توان چند عکس اینستاگرامی گرفته و مشغول هشتگ گذاری برای آنها شد.

حال اگر بخواهید عکس‏های شما جز اولین ها یا شگفت‏انگیز‏ها باشند، تکلیف چیست؟ کافی است مثل آقای Alisdair Miller دو ساعت وقت خود را صرف کاری سخت برای رسیدن به نوک بلندترین آسمان خراش دنیا (تا این لحظه) -برج خلیفه دبی- کنید و سپس مشغول عکاسی شوید!

در ادامه مطلب همراه ما باشید با عکس ها و توضیحاتی از این ماجراجویی.


برای رسیدن به بالاترین ارتفاع، یعنی ارتفاعِ دلهره آور ۸۲۸ متری، آقای میلِر مجبور بود مسیری طولانی از پله ها و نردبان های فلزی را پشت سر بگذارد.


این عکس شبیه فیلم های علمی-تخیلی است که تمام شهرهای آینده منظره ای از فولاد خاکستری دارند.


آسانسورها تا حدود سه چهارم ارتفاع ساختمان را پوشش می دهند و بعد از آن شما مجبور هستید با استفاده از نردبان های تعبیه شده خودتان را به بالاترین ارتفاع برسانید.


ارتفاع نهایی برج، برای عموم قابل دسترس نیست و بازدیدکنندگان می توانند نهایتاً در سکوی دید در ارتفاع حدود ۴۷۰ متری قرار گیرند.

و توصیفات بیشتری از آقای میلِر:

«بالا رفتن از ساختمان اتفاق هر روزه ای هست که در مقیاس و ارتفاع مختلف برای هر یک از ما رخ می دهد؛ ولی رسیدن به نوک این برج کار آسونی نیست و نزدیک به دو ساعت زمان احتیاج دارد. من به همراه یک تیم بازرسی که وظیفه انجام هر گونه تعمیرات در ساختمان را دارند، بودم.

حدود ۱۰۰ متر از بخش نهایی صعود را باید از میان یک شفت بلند با نردبان آهنی عبور کنید. به دلیل نقاط و تقاطع‏ های باریک، کیف دوربین با یک طناب به من آویزان شده بود. وقتی که به نوک آسمان‏خراش رسیدم در واقع بخش برق گیر ساختمان (محّل هادی برای اصابت احتمالی رعد و برق) رو با دستانم گرفته بودم! در آن ارتفاع صدای تپش قلبم را می‏ شنیدم و دست‏های ام به وضوح می‏ لرزید.»