بروتالیست؛ معمار نابغه‌ای که یک زندگی از دنیا طلب‌کار شد

برترین‌ها: «بروتالیست» از زمان نمایشش در هشتاد و یکمین جشنواره فیلم ونیز یکی از کنجکاوی‌برانگیزترین فیلم‌های سال 2024 میلادی بود که در اسکار نیز شانس توفیق بالایی دارد. بسیاری از منتقدان آن را بهترین فیلم سال نامیدند و کسانی هم آن را در کنار یکی دو فیلم دیگر در زمره‌ی بهترین‌ها دانستند. در چنین شرایطی بود که هر خبری پیرامونش به موضوعی قابل بحث تبدیل شد و عملا توقعات را از فیلم بالا برد. 

ماجرای بروتالیست از چه قرار است؟ 

بروتالیست (The Brutalist) یک درام حماسی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی و تهیه کنندگی بردلی کوبرت است که فیلمنامه را با همکاری مونا فستولد نوشته است.

آدرین برودی در این فیلم نقش یک یهودی مجارستانی بنام لازلو توث را بازی می‌کند که بعد از مصیبت‌هایی که در جنگ جهانی دوم متحمل می‌شود به آمریکا سفر می‌کند. ملاقات با یک میلیاردر آمریکایی بنام هریسون لی ون بورن توث را در یک موقعیت ویژه قرار می‌دهد و مسیر زندگی او را برای همیشه تغییر می‌دهد.

فلیستی جونز، گای پیرس، جو آلوین، رافی کسیدی استیسی مارتین، اما لرد و آیزاک دی بانکوله سایر بازیگران این فیلم هستند. 

چرا این فیلم را نمی‌توان دوست داشت؟

 فیلم‌ساز هر چه تلاش می‌کند، موفق نمی‌شود یک ترجمان تصویری مناسب برای قرار دادن هر چهار مولفه‌ی اساسی‌اش (داستانگویی، معماری، تاریخ و مذهب)  در یک فیلم سینمایی پیدا کند و به همین دلیل از جایی به بعد دچار زیاده‌گویی و پر حرفی می‌شود. این زیاده‌گویی هم فقط منحصر به سکانس‌های کشدار و طولانی پر از دیالوگ‌های گاها بی‌ارتباط به داستان افراد نیست، بلکه به خود حرافی فیلم‌ساز و تلاشش برای توضیح دادن همه چیز بازمی‌گردد؛ به گونه‌ای که گاهی به نظر می‌رسد شخصیت‌ها مدام در حال توجیه رفتار خود، آن هم در قالب کلام هستند.

در واقع از جایی به بعد انباشت ایده‌های پرورش نیافته در اثر چنان زیاد می‌شود که به سنگی عظیم، مثل آن چه که در فیلم می‌بینیم، می‌ماند. از آن جایی که سنگ بزرگ هم نشانه‌ی نزدن است، هیچ‌گاه هیچ کدام از این ایده‌ها از حد لفاظی فراتر نمی‌روند و به تجربه‌ای سینمایی تبدیل نمی‌شوند.

چرا این فیلم را می‌توان دوست داشت؟

اما آیا تمام آن چه که گفته شد به این معنا است که «بروتالیست» فیلمی از دست رفته است؟ قطعا که چنین نیست. بازی بازیگران خوب و قابل قبول است. به ویژه بازی فلیسیتی جونز که در قالب همسر قهرمان قصه بسیار به دل می‌نشیند و عملا نیمه‌ی دوم را نجات می‌دهد. آدرین برودی هم کار قابل قبولی انجام داده و گرچه معرکه نیست اما توی ذوق هم نمی‌زند. دیگران هم چنین هستند و موفق می‌شوند گلیم خود را به خوبی از آب بیرون بکشند.

در نیمه‌ی ابتدایی فیلم‌ساز موفق می‌شود داستانش را به روانی تعریف کند. دلیل این موضوع هم خیلی ساده است. قرار نیست در این نیمه اتفاق خاصی شکل بگیرد و آن چهار ایده‌ی اصلی فقط مطرح می‌شوند. بزرگترین مشکل این نیمه، طولانی بودن آن است. نمی‌توان زمانی بیش از یک ساعت و نیم را صرف کرد و فقط ایده‌های پنهان شده پشت قصه را معرفی کرد و تازه در نیمه‌ی دوم سراغ آن‌ها رفت و همان نیمه را به اثری زیاده‌گو تبدیل کرد.

نکته‌ی مثبت دیگر وجود برخی لحظات درجه یک در فیلم است. به عنوان نمونه سکانس حضور در ایتالیا و سپس انتخاب سنگ مرمر به خوبی برگزار شده است. در این سکانس قرار بوده فیلم‌ساز سه شخصیت مقابل دوربین خود را به سه مرد نمادین تبدیل کند که به ملاقات با طبیعت و تاریخ بشری می‌روند. این سه مرد هم عبارتند از: مرد باستانی که همان ایتالیایی است، دوم هنرمند آرمانگرای رنسانسی که همان جناب معمار است و سوم هم مرد ثروتمندی است که در طول تاریخ هزینه‌ی خیالپردازی‌های آن فرد دوم را پرداخته تا آن هنرمند بی دغدغه کار کند و خودش روی تمناهای درونی و زخم‌هایش سرپوش بگذارد. در واقع آن ایده‌ی مرد ثروتمندی که هزینه‌های ساخت یک اثر هنری را می‌پردازد و سال‌ها منتظر به بار نشستنش می‌نشیند در این سکانس به کل تاریخ هنر می‌رسد و از ایتالیایی وام می‌گیرد که می‌تواند بهترین نماد برای سر زدن به چنین تاریخی باشد.

کاربران درباره بروتالیست چه نظری دارند؟

هانیکو نوشت: در اینکه فیلم خوبی بود و میشد حدود سه و نیم ساعت نشست پای فیلم شکی نیست. آدرین برودی بازیگر مورد علاقه خیلی از ماست تو این فیلم هم خیلی خوب بود. مشکلی که با فیلم دارم این بود: موقعیت‌هایی که قرار بود کارکتر عمیق‌تر بشه انگار کارگردان از عمد رهامون می‌کرد و نمی‌گذاشت اون حس بین مخاطب و بازیگر شکل بگیره. خیلی از سکانس‌ها هم انگار کامل نمی‌شد. در کل فیلم عجیبی بود.

گاندو: دیوید جانچو، تدوینگر فیلم تحسین شده «بروتالیست» گفته ما از هوش‌مصنوعی برای بهبود لهجه‌ی مجارستانی آدرین برودی و همبازیش فلیسیتی جونز استفاده کردیم. این هفته گذشته کلی جنجال داشت که الان به اسکار هم کشیده شده.جانچو میگه من کامل به زبان مجاستانی مسلط هستم و تلفظ کلمات تو این زبان سخته، ما به برودی آموزش دادیم و کارش هم واقعا خوب بود ولی توی تدوین تصمیم گرفتیم با AI کامل‌ترش کنیم. از طرفی جاهای دیگه فیلم مثلا برای کلاسیک کردن رنگ‌بندی‌ها استفاده کردن، در واقع به کمک AI کاری کردن که رندر خروجی فیلم شبیه به فیلم‌هاش دهه ۱۹۸۰ بشه.

و سالار: سفت و سرسخت مثل بروتالیست؛ روایت تلخی از معماری که در به تحقق رسیدن حرفه‌اش کوتاه نمی‌آید و جا نمی‌زند. انسانی که بخاطر یهودیت در اردوگاه اجباری اسیر و بعد تصادفی رها می‌شود و آرزویش را در آمریکا به عنوان مهاجر جستجو می‌کند. اما میانه راه متوجه می‌شود که حتی آمریکا هم اتوپیا نیست.