زور پزشکان چربید؛ مدیری محبوب تر شد!

روزنامه هفت صبح - احمد رنجبر: یک گزارش درباره فرجام «در حاشیه» که به زودی جای خود را به «شمعدونی» می دهد. ضمن بررسی متن و حاشیه سریال مهران مدیری، دیدگاه بهروز افخمی و علیرضا خمسه را درباره اتفاقات پیش آمده جویا شده ایم. افخمی در این گفتگو انتقادهای تند و تیزی روانه جامعه پزشکی کرده.

درست یک هفته پیش بود که خبر پایان پخش فاز اول «در حاشیه» مهران مدیری را منتشر کردیم و به نقل از مدیر مدیر شبکه سه نوشتیم این سریال به زودی جای خود را به مجموعه ای دیگ رمی دهد.


غلامرضا میرحسینی اینطور گفته بود: «سریال از ابتدا در سه فاز و در ۹۰ قسمت طراحی شده بود، فاز اول به همین شکلی است که به روی آنتن رفته اما فاز دو و سه با تغییر موضوعات و تغییر پخش از شبکه ۵ به سه هنوز طراحی نشده است. ابتدا قرار بود سه فاز پشت سر هم ساخته شود و این شخصیت ها در طول قصه تغییراتی کنند و پیر شوند و فاز سه آن به آسایشگاه سالمندان بپردازد اما اکنون از فاز دو وارد آسایشگاه سالمندان می شویم.»

با پخش آنونس های «شمعدونی» جایگزین «در حاشیه» مشخص شده و از هفته آینده سریال سروش صحت روی آنتن می رود و بعد از ماه رمضان دو فاز دیگر «در حاشیه» باز هم در کنداکتور قرار می گیرد.

موفقیت پزشکان یا مدیری؟

در گفته های مدیر شبکه سه درباره تغییر مسیر داستان «در حاشیه» یک نکته نهفته که نتیجه اش ساده است: زور پزشکان چربیده و بالاخره مدیران تلویزیون را متقاعد کرده اند مسیر داستان را تغییر دهند.

همه ماجرا اما به این نتیجه ختم نمی شود. اگر کمی واقع بین باشیم و «در حاشیه» را بدون حواشی بررسی کنیم، قطعا این سریال جزو آثار تراز مهران مدیری قرار نمی گیرد و درآینده هر وقت اسمی از آن به میان بیاید پیش از همه، فرامتن بیشمارش در ذهن تداعی می شود.

جانبداری تحسین شده مدیران جدید تلویزیون از سریال مهران مدیری باعث شد پزشکان، وکلا و دیگر صنوفی که سوژه احتمالی سریال سازان در آینده هستند، با سد محکمی روبرو باشند و با اندک اعتراضی نتوانند رأی شان را به کرسی بنشانند.


این حمایت، یک امتیاز مثبت و حیاتی است و می تواند آینده مدیران تلویزیون را برای تصمیمی که می گیرند، تضمین کند. آنها با پخش یک فاز از «در حاشیه» هم پشت مدیری اندند و هم اعتمادی از دست رفته را به مخاطب تزریق کردند.

حالا با خیالی آسوده تر از مدیری خواسته اند پایش را از کفش پزشکان بیرون بکشد و ادامه داستان را در خانه سالمندان پی بگیرد. این اتفاق برای مهران مدیری نیز یک امتیاز به حساب می آید. او می تواند با برطرف کردن معایب بیشمار سریالش، روی نقاط اتکا «در حاشیه» زوم کند و اثرش را قدرتمند به آنتن برساند. ساده تر بگوییم مدیری و مدیران تلویزیون از اعتراض پزشکان ضرر نکرده اند.

مدیری محبوب تر شد

وقتی از مهران مدیری حرف می زنیم یعنی توقع به شدت بالاتر از محصولی به نام «در حاشیه» است،وگرنه این را می دانیم که محبوبیت او باعث می شود ساخته هایش طرفداران پروپاقرص خود را داشته باشد. برای همین است که در دوئل پزشکان و وکلا با مدیری، جبهه او پطرفدارتر بود و غالب کامنت های انتقادی مستقیما دو صنف را نشانه رفت. حتی خبر پایان سریال برای خیلی ها با افسوس توأم شده و بی صبرانه منتظر ادامه آن هستند.

انتقادهای تند افخمی به پزشکان

دربازه پخش سریال، پزشکان تقریبا تنها بودند و علاوه بر مردم، هنرمندان هم پشت سر مدیری ایستادند. دلیل مشخص این است که تا کی باید دست و دل هنرمندان برای رفتن سراغ سوژه های خاص بلرزد. برای تکمیل گزارش سراغ دو چهره شناخته شده رفتیم؛ بهروز افخمی و علیرضا خمسه.


افخمی که اتفاقات فیلم «شوکران» خودش در زمان اکران با اعتراض گسترده پرستاران روبرو شده بود، با یک خاطره شروع می کند و می گوید: «در حوزه هنری که نمایندگان پرستاران تشکیل جلسه داده بودند من گفتم حالا که «شوکران» درباره یک پرستار خیلی دلنشین و سمپاتیک است که مظلوم هم واقع می شود ولی اگر روزی بخواهم درباره اشتباهات بیمارستانی که سالانه باعث مرگ هزاران نفر می شوند فیلم بسازم شما حق دخالت ندارید. من کار خودم را می کنم و شما هم باید سعی کنید کار خودتان را درست انجام بدهید.»

موضع «در حاشیه» درست است

افخمی از سریال مهران مدیری دفاع می کند: «سریال «در حاشیه» درباره رفتار پزشکان و اصلا نظام پزشکی موضع انتقادی و هجو گرفته که خیلی هم کار درستی است. اتفاقا باید رفتار پزشکان را با بی اعتمادی و نگاه انتقادی زیر نظر گرفت چون هیچ تضمینی نیست که آنها بتوانند زندگی ما را نجات بدهند. در واقع بی اعتمادی و بی اعتقادی ما به خدا باعث می شود به اینها پناه ببریم و با ترس ما از مرگ تجارت کنند.»

دست هنرمند را نبندیم

علیرضا خمسه از موضعی دیگر وارد گفتگو می شود. او که تجربه همکاری با مدیری در «مرد هزار چهره» را دارد می گوید: «کمدی در ایران جواب نمی دهد چون کمدی نیاز به سعه صدر دارد و بدون انتقاد شکل نمی گیرد. کمدی بدون انتقاد مثل شیر بی یال و دم است. می خواهی بروی سمت پزشکان می گویند نه نه نه! می روی سمت سیاسیون می گویند اوخ اوخ اوخ نه. می روی سمت خود تلویزیون می گویند وای وای نه و ... کمدی که داخلش انتقاد نباشد و به شیوه ای ساخته شود که به کسی برنخورد که دیگر کمدی نمی شود.»


جامعه پزشکی ایران از خود راضی است

بهروز افخمی جامعه پزشکی را صنفی می داند که سوژه کردن شان همیشه حاشیه داشته: «بعد از فیلم «شوکران» متوجه شدم جامعه پزشکی ایران خودشیفته و دیکتاتورمنش است و نسبت به نگاه انتقادی خیلی حساسیت دارد و سعی می کند به هر قیمتی که شده جلوی آن را بگیرد. شاید دلیل اصلی اش این باشد که پزشکان از ترس مردم از مرگ استفاده می کنند. یعنی هیچ جای دیگر نمی توان نسبت به مردم اینطور زورگویی کرد که در بیمارستان ها می کنند!»

آفتی به نام ترس

علیرضا خمسه نتیجه مقاومت صنف های مختلف درباره کمدی را خنثی شدن تولیدات سینمایی و تلویزیونی می داند: «الان مردم می دانند که در ایران اصلا با این روش نمی شود کمدی کار کرد، به همین دلیل هم سعی می کنند تا جایی که ممکن است اصلا سراغ دیدن کمدی نروند. نتیجه اش هم این شده که جشنواره های ما هرسال پر می شود از یکسری فیلم جدی و معمولا آثار کمدی جایی ندارند.»


کل کل افخمی با پزشکان مجلس

افخمی گریزی هم به دوران نمایندگی اش در مجلس می زند: «در مجلس ششم خیلی پزشک زیاد بود. حدود ۷۰ پزشک داشتیم. خیلی با هم شوخی می کردیم. مثلا من تخم مرغ را با کره قاطی می کردم و می خوردم. یادم هست یکی شان گفت: «نگاهی به سن و سالت بکن و اینطوری غذا نخور. گفتم خودت هم می دانی هیچ چیز درباره بدن انسان نمی دانی، همه تان خالی می بندید. وقتی این حرف را می زدم وارد بحث نمی شدند چون می دانستند کسی که با این قاطعیت حرف می زند از جزییات هم می تواند دفاع کند.»

افخمی به خاطره ای دیگر نقب می زند و نتیجه ای دیگر می گیرد: «یک بار برای یکی از پزشکان دلایلی که باعث می شود تقریبا هیچ کاری نتوانند برای مریض ها بکنند را توضیح داد. گفت هر آدمی در طول زندگی مثلا هزار بار مریض می شود؛ اگر هیچ دکتر و بیمارستانی وجود نداشته باشد خود بدن از پس حدود ۹۹ درصد بیماری ها برمی آید و معمولا راه حل درمان را پیدا می کند.»

استدلال افخمی این سوال را ایجاد می کند که مگر خودش برای درمان بیماری پیش پزشک نمی رود: «هیچ وقت نمی روم مگر اینکه به اختیار خودم نباشد و در حالت بیهوش باشم.»