«نگارِ» جوان سینمای ایران

برترین ها - ایمان عبدلی: نگار جواهریان از معدود جوان های با کیفیت سینمای ایران است، این انگشت شمار بودن مخصوصا در خانم ها بیشتر به چشم می آید؛ نگار جواهریان، باران کوثری، ترانه علیدوستی، با کمی اغماض افرادی مثل: پگاه آهنگرانی، تعدادشان زیاد نیست؛ خانم های جوانی که بازی می کنند و کیفیت بازی چشمگیری دارند، شاید اقتضا می کند که خیلی پر کار تر ازاین حرف ها باشند اما این چند اسم خوب می دانند که چطور کیفیت کارنامه کاری را حفظ کنند، امروز زاد روز نگار جواهریان است و البته ترانه علیدوستی هر دو خوبند و محترم، برای دومی مطالبی را روز گذشته در سایت منتشر کرده ایم اما این مطلب در مورد نگار جواهریان است؛ مروری بر متنوع ترین نقش هایی که ایفا کرده و به نوعی در کارنامه کاری اش ماندگار شده است.

طلا و مس


کاراکتر: همسر آقا سید رضا که دچار بیماری اسکلروز می شود و ناتوانی چهره ای ترحم بر انگیز به درماندگی اش می دهد، جواهریان برای ایفای این نقش سیمرغ جشنواره را به خانه برد،زهرا خانم جزو ماندگارترین نقش های سینمای بع از انقلاب شد همسر یک روحانی عرفی که دغدغه هایی از جنس مردم معمولی دارد.

فرم: زبان بدن جواهریان در فیلم طلا و مس به خوبی به یاری او آمد در باور پذیری نقشی که داشت موثر بود او باید توامان احساساتی ترحم برانگیز و همدلانه مخاطب را بر می انگیختشرم زن شرقی و دل در سنت فیلم در کنار چهره ی معصومانه و طراحی لباس واقعی کاراکتر زهرا، در کارنامه ی جواهریان شروع جدیدی بود آن قدر که شمایل نحیف جواهریان در فیلم به فیلم های بعدی اش هم تسری پیدا کرد.


تنها دو بار زندگی می کنیم


کاراکتر:شهرزاد در تنها «دوبار زندگی می کنیم»، شمایل فرشته واری داشت، شازده کوچولویی بود که باید دنیای سیاه سیامک نا امید و منزوی را رنگ می داد، طراحی کاراکتر نگار جواهریان در فیلم به گونه ای بود که شوخ و شنگی را باید در کنار معصومیت نشان می داد که با گریم مناسب و ساده و دیالوگ های حساب شده به خوبی اجرا شده بود.

فرم: مهم ترین المان در کاراکتر شهرزاد ایجاد و اجرای لحن درست بود، دیالوگ ها و اکت های شهرزاد باید دلنشین و نه لوس، نشان داده می شد و که مخاطب وجهه فرشته وار او را بپذیرد که البته همین گونه هم شد، در آن روزها نه جواهریان و نه بهنام بهزادی تجربه ی خاصی نداشتند، اما کار نتیجه خوبی داشت.


اینجا بدون من


کاراکتر:یلدا در فیلم بهرام توکلی هسته مرکزی داستان را شکل می داد، دختری معلول و متوهم و منزوی که استعاره ای از تمام کاستی های خانواده ی داستان بود، جواهریان در این نقش بی شباهت به موقعیت کاراکترش در طلا و مس نبود، همین عامل هم نقش را خیلی تازه نشان نمی داد خیلی از آراستگی هایی که به نقش داده بود قبلتر در طلا و مس دیده بودیم، اما فیلم اقتباس در مجموع موفقی بود.

فرم: معلولیت جسمی و روحی در کنار هم کار جواهریان را دشوار کرده بود، اما متن قابل تامل و کارگردانی که جسورانه چند بازیگر حرفه ای نظیر: معتمد آریا و پیروزفر را کنار هم قرار داده بود کمی کار را برای جواهریان راحت کرده بود خصوصا برای نقشی که دائما در قالبی خاص قرار داشت و غم زده افسرده بود.


اعترافات ذهن خطرناک من


کاراکتر: آیدا کاراکتر زنده ای است. او با بازی متفاوت و کنار زدن معصومیتی که سینمای ایران از او انتظار دارد؛ یک زن اغواگر و در عین حال خطرناک(فم فتال) را به پرده عرضه می کند، تا دست فیلم در رابطه با شخصیت پردازی پر باشد، انتخاب این نقش نوعی جسارت در خود داشت که جواهریان ریسک کرد و پذیرفت و موفق هم بود.

فرم: گریم عروسکی که روی صورت جواهریان کار شده بود در کنار صدایی که این بار برخلاف همیشه نه تنها نحیف نیست بلکه خش دارد و تظاهر به خشونت دارد در کنار پوشش سیاه و منفی او که احتمال هر نوع سنگدلی را به مخاطب می دهد، همه و همه چهره ای جدید از قدرت بازیگری نگار جواهریان در سینمای ایران عرضه می کرد.


پریدن از ارتفاع کم


کاراکتر: نهال در فیلم پریدن از ارتفاع کم نه قهرمان بود نه ضد قهرمان، کاراکتری افسرده و کم حرف که افسردگی اش به عصیان می رسد، تجربه ی متفاوت جواهریان در ایفای یک کاراکتر عصبی و پریشان احوال که نوزاد درون وجودش سقط شده و نمی تواند جهان اطراف را تحمل کند.

فرم: عصیان و عصیان و عصیان، این عاصی ترین نقش کارنامه نگار جواهریان است، در فیلم خلوت و کم کاراکتر بازی ها بیشتر به چشم می آید؛ جواهریان موفق می شود تمام پیش زمینه های ذهنی مخاطب از خودش را بزداید و تصویری جدید برای مخاطب خاص تر سینما در گروه هنر و تجربه ارائه کند.


قندون جهیزیه


کاراکتر: معصومه فیلم ملاقلی پور شمایل زن بساز و بسوز ایرانی است، جواهریان با ایفای یک نقش کمیک تقریبا کارنامه اش را به متنوع ترین رنگ های ممکن در آورده است، معصومه ی داستان در کنار شوهرش است با نداری اش با عصبیت اش می سازد، او البته کمی مشنگ نشان می دهد و دوست داشتنی.

فرم: گریم اغراق آمیز و طراحی شخصیت فانتزی در کنار طراحی لباسی که اصطلاح شهرستانی را به کاراکتر معصومه نزدیک می کند، جواهریان در این نقش نوعی بلاهت را ارائه می کند هم باور پذیر است هم دوست داشتنی، او همچنین کنترل خاصی بر صدایش دارد و میمیکی کاملا در خدمت نقش قرار گرفته است.