پیشنهادهای فرهنگی آخر هفته

برترین ها - ایمان عبدلی:

اکران؛ «نفس» ساخته نرگس آبیار، فیلم سازی که با شیار۱۴۳شناخته شد و به نوعی در سینمای ایران جایگاهی پیدا کرد. آبیار این بار هم از فضای شهری و آپارتمانی فاصله گرفته و داستانش را در یک فضای روستایی تعریف می کند، قصه ای ضد جنگ از زبان یک کودک(بهار) در دهه پنجاه خورشیدی. فیلمی که مونولوگ های زیادی دارد و تعزیه نشانتان می دهد و کلا تحت تاثیر فضای حسی فیلمساز پرداخت شده و بالکل داستان گویی در آن فراموش شده، «نفس» البته بازی های خوبی دارد نظیر:پانته آ پناهی ها و شبنم مقدمی و دل نوستالژی بازها را هم بدست می آورد اما صحنه های زائد زیاد دارد و به شدت طولانی است، کش می آید و نمی آید در واقع!

نمایش خانگی؛ «کفش هایم کو» خوب یا بد متعلق به آن شکل از سینماست که پور احمد در آن تبحر دارد و توامان به آن علاقه دارد. سینمایی که با نزدیک شدن به کاراکترها درونیات ان ها را واکاوی می کند و به نمایش می گذارد، اوج سینمای پرتره پسند پوراحمد شاید شب یلدا بود که قصه ی حامد را در یک اتاق برای مخاطب نمایش می داد. حالا همان حال و هوا البته در کیفیتی پایین تر از آن را در «کفش هایم کو» شاهدیم، داستان کارخانه داری که آلزایمر گرفته و خانواده اش در خارج از کشور به سر می برند، رضا کیانیان و بهاره کیان افشار و رویا نونهالی از جمله بازیگران فیلم هستند، فیلمی که اگر در روابط علت و معلولی محکم تر عمل می کرد، به مراتب اثر ماندگارتری میشد.در مجموه می ارزد که نسخه نمایش خانگی فیلم را بخرید و در منزل تماشا کنید، حال و هوایتان را عوض می کند.

کتاب؛ «اتاقی از آن خود»، نوشته ی ویرجینیا وولف که در نشر نیلوفر منتشر شده، کتاب در واقع مجموعه مقالاتی است با زبانی روایی و محاوره ای که بخش های زیادی از آن نشات گرفته از گفت و گوهای درونی نویسنده با خودش است. نکته ی ویژه کتاب نثر روان و وسوسه کننده است که خوانش کتاب را خیلی جذاب می کند. وولف در این اثر با نقد نگاه مردانه تاریخ به زنان تیغ نقدش را بر تن فمینیست ها هم می اندازد و اتاقی برای زنان می خواهد، بیشتر از یک اتاق برای بچه داری و آشپزی، ویریجینیا وولف موفق می شود با زبانی که گاها طنز هم می شود قرائنی دیگر از «زن» پیش رویمان بگذارد.

کیوسک: فصلنامه «روایت» شماره دهم با موضوع «خانه پدری» روی کیوسک آمده، فصلنامه ای که تمام شماره هایش از کیفیت قابل توجهی برخوردار است و خریدنش هیچ ضرری ندارد، نکته ی حائز اهمیت در مورد این فصلنامه نثر آن است که توانایی ارتباط گرفتن با هر مخاطبی را دارد و البته موضوعاتی را نتخاب می کند و که همه ی اقشار را درگیر می کند.

«روایت» در این شماره در گفت و گویی با شیرین احمدنیا شکاف بین نسلی را بررسی کرده و در یادداشت های متعددی که نیمی روایی و نیمی دیگر تحلیلی است از دریچه ها یمختلف خانه ی پدری را زیر ذره بین گذاشته به عنوان نسبت افراد مهاجر با خانه ی پدری و گستت ها و وصل ها و یا نسبت افراد متاهل با خانه ی پدری و یا ساختار خانه ی پدری در تیپ های مختلف اجتماعی. «روایت» دریچه های تازه ای در مسائل ساده به روی ذهن باز می کند.

تماشاخانه: «درباره تصویرت از من تجدید نظر کن» به زندگی چند زوج از کشورهای مختلف می‌پردازد و کارگردانى آن را آروند دشت آراى برعهده دارد. این زوج‌ها با توجه به اینکه زن‌ و‌شوهر و هر کدام از کشور متفاوتی هستند، کار سختی در پیش دارند، چرا که باید به درک درستی از یکدیگر برسند. در مجموع اختلافات فرهنگی موضوع مهمی در ازدواج است. زوج‌ها باید تفاوت‌های یکدیگر را بپذیرند ضمن اینکه فراموش نکنیم فرهنگ یک موضوع ریشه‌ای است، در میان زوج‌های این نمایش شخصیت خانم‌ها در ایران شکل‌ گرفته و شخصیت آقایان در کشورهای دیگر.‌ پس فرهنگ هر کدام از کشورهایشان در وجودشان رسوب کرده و در تفاوت‌های فرهنگی، زندگی خوبی کنار هم دارند. درباره تصویرت از من تجدید نظر کن نمایش خوبی است که هم‌ جوان‌ها و هم خانواده هایشان، باید ببینند چرا که نگاه درستی به مقوله ازدواج و اختلافات فرهنگی دارد. این نمایش تنها همین هفته با بازیگرانى از هلند، آلمان و انگلستان هرشب ساعات ١٨ و ٢٠:٣٠ در تالار چارسوى تئاتر شهر روى صحنه مى رود.

هر چه که در مورد این نمایش می نوشتم مطمئنا بهتر از یادداشت امان الله قرایی مقدم (جامعه شناس) نمیشد.