پیشنهادهای فرهنگی آخر هفته

برترین ها - ایمان عبدلی:

اکران: «وارونگی» اثر بهنام بهزادی به تازگی اکران شده، فیلمی با بازی سحر دولتشاهی، علی مصفا، ستاره پسیانی و ...داستان در مورد دختر جوان و مجردی است که سال هاست تحت تاثیر تصمیمات دیگران زندگی کرده است و حالا به مرحله ای رسیده که باید یک تصمیم مهم بگیرد.

فیلم بهزادی مطابق معمول آثار گذشته اش، فیلمی است در مورد دنیای درونی آدم ها و از همین رو ریتمی آرام دارد و سیر تغییرات نیلوفر(دولتشاهی) را نشانمان می دهد. نیلوفر در مقابل مادر و برادر و خواهرش کاملا دست و پا بسته رفتار می کند و آلودگی رفتارهای دیگران با تمثیلی از هوای آلوده و مه گرفته تهران اجازه ی خودنمایی به او نمی دهد. «وارونگی» در مجموع اثر قابل احترام و شریفی است اما در قیاس با برخی آثار بهزادی ضعیف تر است؛ مثل «تنها دوبار زندگی می کنیم». گرچه که سیر تحول شخصیت اصلی داستان را باور پذیر پرداخت کرده و بازی های قابل توجهی دارد.

تماشاخانه: «تئاتر سعدی، تابستان سی و دو» با محوریت اتفاقاتی که در کودتای ۲۸ مرداد در تئاتر سعدی رخ داد، در تئاتر شهر روی صحنه است. حسین کیانی کارگردان خوشنام تئاتر با بهره گیری از زبان طنز موجز محتوایی سیاسی و دافعه دار را جذاب روایت می کند در زمانی حدودا ۱۰۰ دقیقه.

علاوه بر این نمایش با بهره گیری از چهره های شناخته شده نظیر: شهرام حقیقت دوست و خاطره اسدی و رویا میرعلمی جذابیت اولیه را برای مخاطب دارد. اما این عامل باعث غفلت از فرم و محتوا نشده، در واقع همه چیز نمایش از دیالوگ ها تا نورپردازی و استفاده درست از موسیقی، در این کار چفت شده و به قولی با نمایشی عمیق و توامان حال خوب کن مواجهیم.

در این نمایش همچنین برای اولین بار شخصیت شعبان جعفری روی صحنه دیده خواهد شد. شعبان بی مخ را چندین بار در مدیوم های مثل تلویزیون و سینما دیده بودیم به لطف علی حاتمی و بعدتر حسن فتحی، حالا حسین کیانی اورا در تئاتر رو کرده است.

خورجین: «زندگی دیگران» اثر «هنکل فون مارک» محصول سینمای آلمان در سال ۲۰۰۶ که برنده اسکار هم شد. داستان فیلم در مورد «ویسلر» مامور شنود حکومت کمونیستی آلمان شرقی است که باید زندگی «درایمن» نویسنده و همسر بازیگرش را شنود کند.

فیلم شخصیت پردازی بی نقصی دارد و به مرور با داستان آن و آدم هایش همراه می شوید، از آن دسته آثاری که تا آخر عمر در ذهنتان می ماند. بس که در روایت و فرم کم نقص و ویژه کار شده است؛ از زبان بدن بازیگران مخصوصا بازیگر اصلی داستان تا استفاده از رنگ ها و تفاوت آن در فضای آلمان قبل از فروپاشی دیوار و بعد از آن.

اگر از علاقه مندان فیلم های سیاسی هستید حتما این اثر را ببینید و اگر هم سیاسی باز نیستید باز هم ببینید! چون در داستان های فرعی هم غافلگیری های خاصی دارد و از همه مهم تر یک قصه جذاب دارد.

نمایش خانگی (ضد پیشنهاد): «دراکولا» اثر رضا عطاران با بازی ویشکا آسایش، لوون هفتوان و سیامک انصاری در نمایش خانگی توزیع شده، فیلمی سرگردان میان ژانر کمدی و ژانر وحشت. عطاران در اثری که به غایت از «خوابم میاد» ضعیف تر است جز چند لحظه مفرح چیز دیگری رو نمی کند. ایده ی بکر دراکولایی که معتاد می شود و دنبال ترک اعتیاد می رود به خوبی دراماتیزه نشده و از هرگونه تعلیق و جذابیت خالی است. از همین جهت فیلم تا حد زیادی کسل کننده و حوصله سر بر می شود و گاهی حتی مزه های بازیگران هم آن را نجات نمی دهد. «دراکولا» البته مثل غالب کارهای عطاران خلاقیت هایی هم دارد، اما نه تا این حد که ضعف های بزرگ فیلمنامه و تدوین را بپوشاند. فیلم را نبینید تا خاطره ای بد از عطاران در ذهنتان نقش نبندد.

تلویزیون( ضد پیشنهاد): سریال «همسایه ها» به کارگردانی مهران غفوریان که از شبکه دو به شبکه نسیم منتقل شده، با بازی بازیگرانی نظیر: سیروس گرجستانی، بهاره رهنما و جواد رضویان. تا اینجای کار یکی از ضعیف ترین طنزهای روتین چند سال اخیر تلویزیون است. فیلمنامه «همسایه ها» در معرفی و پرداخت شخصیت ها لنگ می زند و از همه مهم تر این که از خلق لحظات مفرح عاجز است. غالب شوخی ها قابل پیش بینی و تکراری است و بهترش را در شبکه های اجتماعی هر روز مشاهده می کنیم. «همسایه ها» هیچ نشانی از آثاری نظیر: «زیر آسمان شهر» و یا «این چند نفر» ندارد. باید منتظر کار سروش صحت؛« لیسانسه ها» باشیم. شاید فرجی شد و بخت سریال های طنز تلویزیون باز شد. مجموعه ای که از شنبه شروع خواهد شد.

کتاب: «مبانی نقد فکر سیاسی» اثری از مرتضی مردیها که در سال 86 و در نشر «نی» منتشر شده اثری قابل احترام و روان برای علاقه مندان به حوزه ی علوم انسانی است. کتاب به فصل های مختلفی تقسیم شده که با سوژه قرار دادن مفاهیمی همچون: انقلاب، وطن، رفرم، دولت، بیگانه و جهان. مبانی اندیشه های سیاسی را از دیدگاهی تازه مورد نقد قرار می دهد.

نکته جالب توجه در مورد این اثر نگاه تازه مردیها به مقولات نامبرده است. نگاهی که مال خود نویسنده است و دریچه ای تازه باز می کند. به طور کلی کتاب های مردیها علاوه بر این که مسخ هیچ جریان فکری نیست، دید خوبی به خواننده می دهد و چون کم ارجاع و روان تقریبا همه فهم است، پیشنهاد مطمئنی برای تازه کارهای علوم انسانی است و این البته دلیلی بر بی اعتباری این اثر برای کار کشته ها هم نیست، یعنی هر کس به میزان پیشینه ای که دارد از آثار مردیها می تواند برداشت کند.