پیشنهادهای فرهنگی آخر هفته

برترین ها - ایمان عبدلی:

تماشاخانه: «تنها راه ممکن» نماشی به کارگردانی محمد یعقوبی کارگردان تجربه گرای تئاتر که در عین تجربه گرایی قدرت برقراری ارتباط با مخاطب را هم دارد. نمایش در مورد شخصی به نام «مهران صوفی» است. نمایشنامه نویسی که بازتاب شرایط تلخ اجتماعی دوران خویش است.

ما در خلال نمایش در روایتی مدرن و ایپزودیک با نمایشنامه های متفاوتی از مهران صوفی مواجه می شویم که علاوه بر ابعاد آموزشی هنر نمایش، بازتاب شرایط یک نمایشنامه نویس در عصر عزلت و سیاهی است. گاه تم نمایش رئال می شود و گاه سویه های غیر واقعی به خودش می گیرد. در مورد بازیگران این نمایش ذکر این نکته جالب توجه است که به هر حال با کلی نقش های کوتاه مواجهیم که به کارآموزان وهنرجویان بعقوبی سپرده شده، یعنی تجربه گرایی یعقوبی در این نمایش حالتی افزون بر کارهای قبلی می گیرد.

«تنها راه ممکن» چون ساختار ایپزودیکی دارد شاید بخش هایی اش از آن را خیلی دوست داشته باشید و بخشی دیگر را نپسندید، اما در مجموع و میانگین تمامی بخش های نمایش درصد قابل قبولی از ارتباط گیری با مخاطب را مشاهده می کنیم.

اکران: «خوب، بد، جلف» این تجربه کارگردانی پیمان قاسمخانی است که در جشنواره فجر مورد استقبال واقع شد. کاری که در کارگردانی ایرادات قابل توجهی دارد اما در فیلمنامه موقعیت های کمیک جالبی خلق کرده. از آن فیلم ها که واقعا مخاطب را می خنداند و به شوخی های ضعیف جنسی دست نمی اندازد.

داستان فیلم هم در امتداد زوج ابله پژمان جمشیدی و سام درخشانی در مجموعه «پژمان»است که این بار با همراهی یک کارگاه پلیس با بازی حمید فرخ نژاد به ماجراهایی پرتاب می شوند که کلی ایده و بداهه کمدی در آن نهفته. فیلم دو نیمه متفاوت دارد؛ نیمه اول کم رمق تر و با نماهای اضافی و نیمه دوم خوش ریتم تر و جذاب موسیقی و ارجاعات سینمایی زیادی هم دارد که اهل فن لذتش را خواهند برد، گرچه که هفت مورد ممیزی خورده باید ببینیم، چقدر به مزه ی فیلم لطمه وارد شده.

نمایش خانگی(ضد پیشنهاد): «چهارشنبه خون به پا می شود»؛ ماجرای ارس با همراهی خواهر و دوستانش، مشتری‌ها و کارکنان یک صرافی را به گروگان می‌گیرد و در ازایش از پلیس می‌خواهد دوستِ در آستانه‌ی اعدامش را آزاد کنند …

«حماسه پارسا» فیلم راساخته، احتمالا فیلم جنایی های هالیوودی هم دوست دارد و البته شهرت را هم خوشش می آید! پول هم که دارد، پس فرامرز قریبیان و حامد بهداد را هم به کار اضافه می کند و در ضعیف ترین شکل ممکن یک کپی جنایی و معمایی می سازد با کلی بازی افتضاح و فیلمنامه ای که جنایی و دردناک نیست و بیشتر کمدی است. فیلم در وحدت خاصی کلا فاجعه است و انگار به قصد شهرت حماسه پارسا ساخته شده. کارگردان، نویسنده و بازیگر نقش اول! در ضمن اگر دوست دارد کلی کپشن ضعیف اینستاگرامی داشته باشید دیالوگ هایش را حفظ کنید، مثل: «یه خواهر داشتم از برگ گل نازک‌ تر، یه دوست داشتم از آب زلال‌ تر»!!

آلبوم: «رویای بی تکرار» به نوعی اولین اثر مستقل علی زند وکیلی است. او پس از آلبوم «یادی به رنگ امروز» که بازخوانی آثار بزرگان موسیقی اصیل ایرانی بود. در این آلبوم خودِ هنری اش را بیشتر نشان می دهد. فضای موسیقایی کار نوعی پرسه میان پاپ و سنتی است و البته برخی قطعات هم تکرار کارهای قبلی زند وکیلی است و چیز زیادی ندارد.

آلبوم ۱۲ قطعه دارد، ترانه‌های آن‌ را افشین مقدم، حسین غیاثی، پرستو حراجی، داوود غلامی و فراز حلمی سروده‌اند، در بخش آهنگسازی و تنظیم این آلبوم نیز علاوه بر خود علی زندوکیلی و گروه زند، افرادی چون علیرضا افکاری، محمد زند وکیلی، فراز حلمی و یاشار یاری همکاری داشته‌ اند. نکته ی ویژه آلبوم شاید قطعه ی «جدایی» باشد؛ شعر زیبا، صدای دلنشین و تنظیم خلوت همه اش می چسبد: شکستن با شکستن فرق داره/ جدایی با جدایی فرق داره/ یه وقتایی میخوای دیوونه باشی/ میبینی توی شهر عاقل زیاده...

کتاب: «کافه اروپا»؛ در کشورهای اروپای شرقی تفاوت بین «ما» و «من» بسیار فراتر از تفاوتی صرفا در دستورزبان است. کتاب شرح و بسط این جمله است. جمله ای که در ظاهر شاید خیلی با اهمیت به نظر نرسد اما در حقیقت به قیمت نادیده گرفتن فردیت انسان ها با سلایق و علایق گوناگون است. تمام کشورهایی که درگیر نظام های توتالیتر می شوند با چنین شرایطی مواجه می شوند و نیاز نیست حتما اهل اروپای شرقی کمونیست زده باشید. همین که استبداد زدگی را تجربه کرده باشید کافیست برای درک و لمس واژه های این کتاب که ظریف ترین لایه های استبداد زدگی و آن چه را که با روح انسان می کند را درک کنید.

«کافه اروپا» مجموعه مقالات دیگری است از خانم اسلاونکا دراکولیچ، روزنامه نگار و نویسندهٔ کروات که پیش از این کتاب «کمونیسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیم» از او در این مجموعه منتشر شده است اگر آن را خوانده باشید این اثر هم در همان حال و هواست اما خب جالب این جاست حرف های تازه ای دارد و به تکرار نیفتاده.

«ما مردم دنیای کمونیسم هنوز از نظر سیاسی مثل کودکانی نابالغ هستیم، نیازمند پدری که از ما مراقبت کند تا دیگر لازم نباشد خودمان مراقب خودمان باشیم»

در نمایش هم کار آخر حسین کیانی «تابستان سی و دو تئاتر سعدی» و...«تجربه» به ماننند همیشه پیشنهاداتی در حوزه کتاب، فیلم و موسیقی دارد به علاوه داستان کوتاه هایی خواندنی و نه چندان وقت گیر.