پیشنهادهای فرهنگی آخر هفته

برترین ها - ایمان عبدلی:

کیوسک: ماهنامه ها و فصل نامه های وزین و قابل توجه عرصه ی مطبوعات هنوز در خواب پسا نوروزی هستند و روزنامه که البته این روزها سرشار از مصاحبه و تحلیل ها داغ انتخاباتی اند. به هر حال این روزها هیچ چیز بیشتر از انتخابات رونق ندارد و عرصه ژورنالیسم هم به این سمت کشش دارد. با همه این ها در میان ماهنامه های سینمایی هم «فیلم» درآمده و هم ۲۴ که هردو پرونده ی ویژه ای در مورد «ماجرای نیمروز» دارند. فیلمی که توجه دو ماهنامه سینمایی را به خودش جلب کرده. ماهنامه «فیلم» البته یک مصاحبه تر و تمیز با پژمان جمشیدی دارد به بهانه موفقیت ها اخیرش و جشنواره بین المملی فجر را هم که این روزها در پردیس چارسو در حال برگزاری را مرورکرده. ۲۴ اما غیر آن پرونده، چیز خاص دیگری ندارد.

در میان هفته نامه ها هم «جامعه پویا» و «آیت ماندگار» درآمده که اولی به جرات بهتر از دومی است. نگاه تحلیلی به سواستفاده از کودکان در گروه های تروریستی، پرونده قابل توجه این شماره جامعه پویا است و گفت و گو با هاتف علیمردانی در مورد «آباجان» دیگر مطلب خواندنی این شماره جامعه پویا است. آیت ماندگار اما زیادی جانبدارانه، هوای دولت روحانی را دارد و بی خیال خریدش شوید.

خورجین: روز گذشته «جاناتان دمی» کارگردان شهیر آمریکایی درگذشت و خورجین این هفته را فیلم مشهور او «سکوت بره ها» اختصاص دادم. فیلمی که تلفیق جالبی از سینمای فانتزی وحشت و سینمای واقع گرای پلیسی دارد. در داستانی اقتباسی از «هاریس» روانشناس مشهور آمریکایی. فیلم تقابل یک کارگاه جوان و با استعداد پلیس با یک قاتل زنجیره ای بی رحم است. یک طرف کار جودی فاستر جوان قرار دارد و طرف دیگر کار آنتونی هاپکینز نابغه در نقش هانیبال.

اگر می خواهید تعلیقی جاندار و دقیق چه در اجرا و چه در فیلمنامه ببینید و اگر تا به حال «سکوت بره ها» را ندیده اید، حتما تجربه اش کنید. فیلم در مسائلی مثل مونتاژ و میزانسن و نور و فیلبمبرداری استادانه کار شده و از آن طرف هم پیرنگ فیلمنامه واقعا نفس گیر است، در واقع «سکوت بره ها» تسلط دقیق جاناتان دمی را بر جامعه اش نشان می دهد و یادآور می شود برای روایت زیر پوست یک جامعه چقدر باید با وسواس و دقیق ساخت که کار دربیاید و دچار احساسات گرایی نشود.

نمایش خانگی: «عصبانی نیستم» ساخته ی رضا درمیشیان نتوانست بر غول توقیف غلبه کند و عاقبت در روزهای نزدیک به انتخابات به شکل غیرقانونی در بازار یافت می شود همین که در نزدیکی انتخابات چنین فیلم بحث برانگیزی بیرون آمده نمی دانم اتفاقی است یا...مهم تر این که «عصبانی نیستم» اثر قابل توجهی است. روایت دو جوان عاشق پیشه که یکی به علت فعالیت سیاسی از دانشگاه اخراج شده و آس و پاس است. فیلم آشکارا اتفاقات 88 را در زیر متن خودش دارد و یک نوید محمدزاده ی قدرتمند در کنار باران کوثری. نگاه نوستالژیک فیلمساز به گذشته ای که رفته و حالی که درگیر تورم و نارضایتی است و تدوین پر تنش و ملتهب که در کنار دوربین روی دست فیلمبردار کار، فضای کلی اثر را ملتهب کرده از «عصبانی نیستم» اثری دارای قابل استناد تاریخی می سازد، توصیه به تماشای یک فیلم به اصطلاح قاچاق شاید عرف نباشد اما خب واقعیت این است که این فیلم از تمام تازه های این روزهای نمایش خانگی قابل توجه تر است.

تلویزیون: مناظره های انتخاباتی از جمعه بعدازظهر شروع می شود و به مانند تمام فصول نزدیک به انتخابات این بهترین فرصت برای تماشای عریان تر فضای سیاسی ایران است پیش بینی این که مناظره ها فراگیر شود و بریده هایش در فضای مجازی دست به دست شود دشوار نیست فرقی هم نمی کند، حسین دهباشی یا مرتضی حیدری یا هر کس دیگر که مجری مناظره ها باشد در هر صورت سوژه مخاطبان بی شماری جذب خواهد کرد و این برگ برنده ای است برای صدا و سیما.

تماشاخانه: نمایش «بی پدر» به کارگردانی محمد مساوات در سالن قشقایی مجموعه تئاتر شهر در حال اجراست. نمایش، روایت امروزی از داستان شنگول و منگول و حبه انگور است، اما گمان نبرید با روایتی سرخوش و کودکانه مواجه است. بلکه برعکس این بار پایان و قصه تلخ است و اصلا سراسر داستان انتزاعی است. قصه ی بزهایی که میل به گرگ شدن پیدا می کنند و چون گرگ می شوند، از خود گرگ ها هم بی رحم تر و خطرناک تر می شوند.

پایان داستان خوش نیست و روایت، کلی مکث و تامل دارد، چون خشونت را به شکلی نه چندان مفرح و بلکه آزار دهنده نشانتان می دهد و هم وجه فردی دارد و هم وجه اجتماعی. اگر نیت تفریح و سرخوشی دارید و این نمایش انتخاب مناسبی نیست اما اگر هدف از تماشای تئاتر برای شما تکانه و درگیری ذهنی است، کار محمد مساوات قابل توجه است و می تواند انتخاب مناسبی باشد. سعی کرده ام همیشه نمایش متفاوت تر و با اصالت را در این ستون بگذارم مثل: «بی پدر».

اکران(ضد پیشنهاد): «نقطه کور» ساخته مهدی گلستانه از آن دست فیلم هایی است که بیخودی آدم های بدبخت و بیچاره را دورهم جمع کرده و بی دلیل سیاه است، فیلم و کاراکترهایش را به راحتی می تواند پیش بینی کنید و روند داستان هیچ غافلگیری ندارد. باز هم خیانت و باز هم فروپاشی اخلاقی و باز هم ادعای نگاه آسیب شناسانه اجتماعی، در فیلم بازیگرانی نظیر: محمدرضا فروتن و هانیه توسلی در فیلم بازی می کنند که کار خاصی هم برای نجات فیلم نمی کنند چون اساسا طرح کلی فیلمنامه مشکل دارد.

کتاب: اردیبهشت و شعرعجب همنشینی دلپذیری! این روزها که زادروز سهراب سپهری و قیصر امین پور و شیخ سخن سعدی شیرازی است می توانید از گنجینه ی واژه های آن ها سبدی بردارید و حظش را ببرید نه حوصله آن چنانی