پیشنهادهای فرهنگی آخر هفته

برترین ها - ایمان عبدلی:

اکران: مستند «بزم رزم» درگروه هنر و تجربه به جرات بهترین فیلم در حال اکران است. «بزم رزم» در عین این که مستند است، داستانی ترین فیلم حال حاضر سینمای ایران است. فیلم سرنوشت موسیقی را در یک دهه (۵۷ تا۶۷) بررسی کرده است. بزم رزم با تصاویری از فرح و شاه مخلوع ایران شروع می شود که میزبان ارکستر سمفونیک آلمانی در تالار وحدت هستند و به روزهای انقلاب و موسیقی احساسی آن روزها پیوند می زند.

به جنگ می رسد و به یک دهه خاموشی موسیقی کنسرت. به روزهایی که ترانه جایز نبود، هرچه بود سرود بود. به روزهایی که تنبک مجاز نبود و دف پرکار ترین دوران تاریخش را داشت. روزگاری که «خمینی ای امام» هم توقیف می شد. خلاصه که این مستند شرح کاملی از تنگ نظری‌هایی است که هنوز وجود دارد و سرنوشت خیلی ها را تحت تاثیر قرار می دهد. استفاده از راویانی چون بیژن کامکار، حسین علیزاده و..ریتم مناسبی به کار داده. حین تماشای کار بعید است اشک نریزید و نخندید و به وجد نیایید.

نمایش خانگی: «آباجان» ساخته هاتف علیمردانی روایت سال های جنگ در شهر زنجان است. البته فیلم مستقیم به جنگ نمی پردازد و با این همانی فضای آشفته ی یک خانواده و فضای آشفته ی بیرون، داستانش را جلو می برد. در «آباجان» بازیگرانی چون فاطمه معتمد آریا سعید آقاخانی و شبنم مقدمی ایفای نقش می کنند. علیمردانی فیلمساز پر کاری است و هر سال فیلم می سازد اما هیچ کدام از آثارش به کیفیت «کوچه بی نام» نرسیده، مشکل شاید این است که دچار کلیشه شده و شخصیت هایش در حد تیپ می مانند و فیمنامه هایش هر بار ضعف های آشکاری دارد. مثلا در همین «آباجان» تعدد بحران ها و عدم گره گشایی و شخصیت پردازی های نه چنداق دقیق بیننده را بلاتکلیف می گذارد. با همه این ها «آباجان» یک فیلم متوسط قابل تماشاست که شاید انتخابش برای تماشا در یک آخر هفته بد هم نباشد.

تماشاخانه: «در انتظار آدولف» به کارگردانی علیرضا کوشک جلالی در تماشخانه ایرانشهر. حکایت یک دورهمی دوستانه که در آن رازها و دروغ هایی فاش می شود و ظاهر دوستانه ابتدای کار به خصم انتهای شب می رسد. بحث و جدل ها از آن حایی شروع می شود که یکی از کاراکترهای نمایش تصمیم می گیرد، اسم کودک در راهش را آدولف می گذارد. صاحبخانه ی بیزار از نازی ها این اقدام رفیق و بردار خانومش را تحمل نمی کند. بحث و جدل ها بالا می گیرد و دیالوگ های سرحال و پینگ پنگی 5 کاراکتر محوری داستان که در دکوری بی آزار و داستانی سرراست روایت می شود، موفق می شود پیامش را به گوش مخاطب برساند.

البته ناگفته نماند که زبان شیرین و محترم روایت هم به اندازه اجازه فکر کردن به مخاطب می دهد . اجازه نمی دهد نمایش خسته کننده به نظر برسد.

کیوسک: «اندیشه پویا» در این شماره مصاحبه ای خواندنی با صادق زیبا کلام دارد. از این دیدگاه که او مرز میان سیاست ورزی و سلبریتی بودن را ظریف تر کرده. با سلسله رفتارهای چند وقت اخیرش. گفت و گو با سپنتا نیکنام عضو شورای شهر یزد که طی این چند وقت اخیر حواشی زیادی داشته، دیگر گفت و گوی خواندنی این شماره است. پرونده ای در نقد ناسیونالیسم و ایدئولوژیک در نقد میهن پرستی های جعلی امروزی که با جمع کردن دیدگاه های مختلف پرونده تقریبا کاملی به نظر می رسد.

گفت و گو با طاهر احمدزاده استاندار سابق خراسان و از فعالان ملی و مذهبی که نکات جالب توجه زیادی دارد. گفت و گو با باران کوثری و مقالاتی در باب فیلم های روی پرده مثل هجوم و قاتل اهلی و یک تک نگاری شیک برای شرف فیلسوف و مروری بر زندگی شرف الدین خراسانی، این ماهنامه را خواندنی کرده است.

خورجین: «مادر» اثر تازه آرنوفسکی به مثابه یک تابلو اکسپرسیونیستی آمیخته با اغراقی سیاه، زندگی یک هنرمند (نویسنده) را نقد می کند و نشان می دهد چگونه خودخواهی و ترس از نازایی هنری می تواند زندگی یک فرد خلاق را به ورطه‌ی نابودی بکشاند. فیلم با ریتمی پلکانی و آرام شروع می کند و روایت به ظاهر بدون فراز و نشیب زن و شوهر داستان (خاویر باردم و جنیفر لارنس) را پیش می برد تا این که غریبه ها وارد می شوند و داستان به اوج می رسد، طوری که یک سوم پایانی با صحنه هایی شکنجه گر و شلوغ و غیر قابل تحمل (از فرط خشونت) مواجهیم. درونمایه های روانکاوانه جزو اساس سینمای آرنوفسکی هست اگر قوی سیاه یا چشمه را دیده باشید، شاید بهتر متوجه شوید از چه فضایی حرف می زنیم.

کتاب: پیر بوردیو در کتاب «عکاسی هنری میان میانه» عکاسی را هنری میان‌‌میانه می‌نامد چرا که از نظر او «هنر میان‌مایه» هنری است جدا از هنر برای نخبگان و هنر برای عامه، یا هنر خواص و هنر عوام. هنری است متعلق به طبقه متوسط، مابین نخبگان و عوام. او بر اساس مصاحبه‌ها و مشاهدات میدانی‌اش و در تبیین کارکردهای عکس‌خانوادگی، این عکس‌ها را با توجه به موضوعاتشان نظیر عکس عروسی، عکس‌های مراسم مذهبی، عکس جشن و عکس‌های دسته جمعی، عکس‌های کودکان، عکس‌های خانواده‌های متاهل و مجرد دسته‌بندی کرد و سعی می‌کند با مثال‌ها و شرح مشاهداتش به ما نشان دهد که تصویر عکاسانه یعنی آیینی‌کردن و جاودانه ساختن بخش مهمی از زندگی جمعی که در هریک از این موضوعات، آیینی‌کردن و جاوادانگی شکل متمایز به خود را داراست.