مهتاب کرامتی: انگار عید شده است!

هفته نامه حاشیه: مدت زمان چندانی از آن زمان نگذشته که عده ای در قعر ناامیدی شعله ای از امید برافروختند و امروز زبانه های این آتش بلند شده و نوری در جامعه برافروخته است. چند روزی هم بیشتر نگذشته از اینکه در «خانه سینما» به عنوان یکی از مهمترین نهادهای غیردولتی فرهنگ و هنر در کشور، پس از آن پلمب نگران کننده، همزمان با روز ملی سینما در واپسین روزهای شهریور ماه امسال با حضور جمع زیادی از اهالی سینما و حجت الله ایوبی، رئیس سازمان سینمایی باز شد.

موجی از شادی نیز همراه با عکس های خوشحالی اهالی سینما مانند آن عکس رامبد جوان کنار سردر خانه سینما و در آغوش کشیدن داوودنژاد توسط پوراحمد و ... منتشر شد. موجی که تا پیش از این، سراغی از آن نبود و سینما نیز مانند دیگر مجامع و صنوف دیگر در بستری از ناامیدی خفته بود.

چند روزی پس از این بود که دو هزار نفر از اهالی سینما که در میانشان کارگردانانی هم می شدند که در هشت سال پیش عطای سینما را به لقایش بخشیده بودند، با وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و حجت الله ایوبی در جشن خانه سینما دور هم شام خوردند. انتشار عکس های این چند جشن باعث شد هر روز بهتر از روز پیش بنماید. چند روز پیش نیز همین افراد در جشنی برای آغاز فیلمبرداری «شهر موش ها ۲» جمع شدند. همه خوشحال بودند.

مهتاب کرامتی، بازیگر سینما را در همین جشن موش ها می بینیم. او در گفتگو با «حاشیه» به امید اهالی سینما اشاره می کند و می گوید: «فکر می کنم مساله امید به آینده و باور به اینکه فردا روشن تر از امروز باشد، اتفاقی است که در سطح جامعه رخ داده است. بالطبع، این سیل امیدوارکننده به بدنه سینما نیز رسوخ کرده است اما از آنجایی که سینما نمود بیرونی تر و بیشتری نسبت به دیگر مجامع فرهنگی و گروه های هنری دارد و از آنجایی که اغلب اعضای جامعه، اهالی سینما را دوست دارند و حس نزدیکی بیشتری با آنان دارند؛ هم از اتفاقات زندگی شان، هم خوشحالی هایشان، هم ناراحتی و کارهایشان، به همین دلیل بازگشایی خانه سینما نمود عینی تری نسبت به دیگر رخدادهای این روزها پیدا کرده و در رواج امید و خوشحالی در جامعه نقش موثرتری ایفا می کند.»

در واقع کرامتی که پیش از اینها هم سفیر صلح و امید ما در برخی سازمان های بین المللی هم بوده، معتقد است بازگشایی خانه سینما یکی از مهمترین نمودها و خروجی های بازگشت امید نه تنها به جامعه سینما بلکه به بدنه جامعه است.

از بازیگر «آتش سبز» می پرسیم چرا برخی همواره در راستای تزریق آمپول ناامیدی به جامعه کوشا و فعالند و با آنان چه باید کرد؟ لابد او هم این سو و آن سو می بیند کسانی را که سوزنشان روی غر زدن و ناامیدی گیر کرده است. می گوید: «قرار نیست همواره با ناامیدی عده ای مبارزه کرد. مردم باید یاد بگیرند صبور باشند. باید صبر را تمرین کرد. باید تعجیل را گاهی فراموش کرد. راحت قضاوت کردن را هم همینطور. در واقع باید قضاوت نداشتن را هم گاهی تمرین کردو آموخت. این امید به مرور به وجود خواهد آمد و رشد خواهد کرد.»

کرامتی معتقد است کار با یک روز و دو روز درست نمی شود و همه باید در اشاعه امید در سطح جامعه تلاش کنند. او به بازگشایی خانه سینما و برگزاری جشن شادی در این باره اشاره می کند و می گوید که اکنون باید به بازگشایی دیگر درهای بسته به سوی امید چشم دوخت.

بازیگر «زندگی خصوصی آقا و خانم میم» می گوید: «اکنون در خانه سینما باز شده است. اتفاقی که پس از این امید می رود، این است که کارهای دیگر سینما روی چرخ تولید افتاده و فیلم های بیشتری تهیه شود. اگر سینما فعال باشد و پروژه هایی که در آن فعالیت می شود، افزایش پیدا کند، قطعا اهالی سینمایی که تا امروز بیکار بوده اند، فعالشده و همه می توانند به چرخه کار بازگردند. همین روند شادی آفرین به اهالی سینما حس امنیت می دهد و بنیه سینما را تقویت خواهد کرد. این به ما در کشور کمک می کند که سینمای پویاتری داشته باشیم.»

کرامتی وقتی به روز بازگشایی خانه سینما اشاره می کند، هیجان را می شود به وضوح و در لحن و چهره اش دید: «همه دوستانم مثل من خوشحال بودند. حضورمان در خانه طوری بود که انگار عید شده است. همه همدیگر را می دیدیم و لبخند می زدیم. موج و حس خوشحالی، حیاط خانه سینما را گرفته بود. روز خیلی خوبی بود.عکس های آن روز و روزهای بعد هم به وضوح، آن شادی را نشان می دهد. همه ما امیدوار روزهای بهتری هستیم.»

کرامتی سعی می کند مانند برخی فراموش نکند که چه روزهایی بر سینما رفته است. او به ناامیدی حاکم بر جریان جامعه در سال های اخیر اشاره می کند؛ روزهایی که به نظر او دیگر سپری شده اند و جایشان را به تولد دوباره امید داده اند: «همه چیز برای ما در این مدت عادی شده بود؛ دور هم جمع شدن ها و جشن خانه سینما، در روزهای پیش از بازگشایی خانه سینما، شاید بیشتر به نکات منفی هر چیز می پرداختیم و اتفاقاتی که هیچ گاه نباید می افتاد در واقع به طور روزمره برایمان می افتاد. به نظرم پس از مدت ها این جشن کنار هم بودن با باقی جشن ها متفاوت بود. هیچ کس به نکته ای منفی توجه نمی کرد. همه مثبت فکر می کردندو همه برای شروعی مجدد کنار هم نشسته بودند، این خیلی جالب بود. من این روزها را خیلی دوست دارم و به آینده امیدوارم.»