احیای چشمگیر ژنرال

کاپ: تراکتورسازی تنها تیم ایرانی است که در پیکارهای امسال لیگ فوتبال قهرمانان آسیا ۳ بازی از ۴ مسابقه‌اش را برده و فاصله کمی تا رسیدن به مرحله حذفی دارد و در لیگ برتر کشور نیز در ۱۲ دیدار اخیرش بیشتر از یک شکست نداشته و در حالی که ۴ ماه و اندی پیش در رده دهم جدول بود و ۱۲ امتیاز از پیشاهنگ کمتر داشت، حالا در رده پنجم است و فاصله‌اش با پیشتاز از ۶ امتیاز فراتر نمی‌رود و شانس «آسیایی» شدن مجددش اندک نیست و افرادی در اردوی تراکتور حتی به کسب قهرمانی هم می‌اندیشند.

نقطه شروع

همه این پیشرفت‌های فنی و خوشبینی‌های روحی از زمانی شروع شد که تونی اولیویرای پرتغالی به سومین مرتبه حضورش در تبریز پایان داد و امیر قلعه‌نویی برای دومین بار در عمرش سکان هدایت تراکتورسازی را در دست گرفت. عکس‌العمل‌ها در ابتدا در قبال وی خوب نبود و هواداران اولیویرای محبوب و همچنین کسانی که مناقشه مالی و غیرمالی ژنرال را با باشگاه پس از اتمام دوره اول حضور وی در ذهن داشتند از بازگشت او استقبال نکردند و در دو سه ماه نخست با وی برخورد سردی داشتند. یخ آن روابط دو سه هفته‌ای است که در حال باز شدن است زیرا تراکتوری‌ها نتایج خوبی گرفته‌اند و هواداران یک بار دیگر پی برده‌اند که قلعه‌نویی کارش را بلد است و بعد از مشکلات اولیه‌اش که محصول آشنا نبودن او با برخی نفرات نسل فعلی بازیکنان این تیم بود حالا خط و ربط تراکتور را در دست گرفته و مشغول هماهنگ شدن با شرایط است. آنها حالا به قلعه‌نویی به چشم همان مردی نگاه می‌کنند که در دوره اول حضورش در تراکتور او را «امیر پاشا» می‌نامیدند.

در شرایطی دشوار

قلعه‌نویی در نشست خبری بعد از مسابقه چهارشنبه شب گذشته سرخ‌های تبریزی برابر پاختاکور ازبکستان در تبریز که حکم برد صفر - ۲ تیمش را صادر و تراکتورسازی را به مرحله حذفی لیگ قهرمانان قاره نزدیک‌تر کرد، گفت لابد کسانی که طی این مدت مخالف خوانی و روی سکوها با وی مبارزه کلامی می‌کردند، فهمیده‌اند که قضاوت زودهنگام و به تبع آن ناصحیحی درباره وی داشته‌اند و از مسوولان و هواداران خواست شرایط دشوار مالی تراکتور را درک کنند و از خستگی‌های حضور همزمان در لیگ برتر و جام باشگاه‌های آسیا گفت ولی حفظ تمرکز و کوشش گسترده شاگردانش را کلید موفقیت توصیف کرد.

با همان نیروها

درست است که تراکتورسازی در نیم فصل امثال الویز نانگ، ایوب کلانتری، فرزاد حاتمی و مهدی کیانی را جذب کرد (و به واقع دو نفر آخر را پس گرفت) اما استخوانبندی اصلی‌اش همانی بود که در نیم فصل اول در اختیار اولیویرا هم بود و وی با آن نتیجه‌ای نگرفت. شوک سنگین قهرمانی از دست رفته در واپسین روز فصل گذشته لیگ هنوز بر ذهن و روح تراکتور و اولیویرا سنگینی می‌کرد و آنها بسیار دیر از طلسم آن رهایی یافتند و به صرافت بپاخیزی مجدد افتادند. ژنرال توانسته است این روند را تسریع و قوی‌تر کند و تیمی را که در نیم فصل اول رنگ و جلوه‌ای نداشت و همسو با اولیویرا پژمرده شده بود، دوباره شاداب کند و از مهره‌های متعدد خود نیز در این راه به خوبی سود جسته است. از آن قبیل‌اند اخباری، خلیل‌زاده، کاردوسو، آقایی، سزار، شفیعی، ایرانپوریان، عشوری، رحمانی، ثاقبی، رفیعی، شریفی و عابدینی.

زدودن گرد ناامیدی

شاید کار بزرگ ژنرال طی این مدت نه لزوما بهره‌گیری درست و وسیع فنی از این نفرات بلکه زدودن گردهای ناامیدی و یأس از ذهن آنها بوده باشد که آن فضا بعد از آن تساوی مهلک ۳-۳ با نفت تهران در آخرین روز فصل گذشته حاصل آمده بود. نتیجه‌ای که «قهرمانی در مشت تراکتور» را همچون یک هدیه بزرگ به اردوی سپاهان سوق داد. تراکتورسازان ۱۱ ماه بعد از آن واقعه غریب، سرانجام آن را تا حد زیادی از یاد برده‌اند و بیشتر به آینده فکر می‌کنند تا به افسوس‌های گذشته و مهره‌هایی در اختیار دارند که بعضا می‌توانند با یک ضربه یا یک چرخش سرنوشت را به سود تیم‌شان تغییر دهند و نام آنها در سطور قبلی آمد.

در آینه فردا

آنچه به چشم می‌بینیم، بپاخیزی مجدد تیم شایسته تبریزی است که حالا هوادارانش نیز به یاد روزهای گذشته با وسعت به ورزشگاه می‌آیند و به دلسردی‌های ۶ ماه نخست فصل پایان داده‌اند ولی فراتر از آن احیای چشمگیر ژنرال است که بعد از دو فصل بسیار بد و ناامیدکننده در استقلال، در دیگر تیم سابق خود اثبات حقانیت مجدد کرده است. او حتی در «آسیا» که اغلب در آن ناکام بود و به همین سبب یک مربی غیر بین‌المللی تلقی می‌شد، خوب نتیجه گرفته و می‌رود که برای اولین بار در تاریخ حیات تراکتورسازی این تیم را به مرحله حذفی لیگ قهرمانان برساند. این روزها، آشکارا با ژنرال سر یاری دارند و شاید او به بازگشت به استقلال هم که معبود اول و آخر اوست، می‌اندیشد که شاید امروز نباشد اما در «فردا»ها شکل می‌گیرد. فوتبال از این بازی‌ها و بالا و پایین‌ها و چرخش‌ها زیاد داشته است.