اتحاد، رمز پیروزی فرانسوی ها

ایران ورزشی: در ۴۸ سالگی دیدیه دشان فرانسوی انبانی از افتخارات دارد. او هم با مارسی در سال ۱۹۹۳ و یوونتوس در سال ۱۹۹۶ قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد و هم کاپیتان تیم ملی فرانسه در زمان فتح جام جهانی ۱۹۹۸ و «یورو ۲۰۰۰» بود و با این اوصاف فقط یکی از سه کاپیتانی است که در هر سه جام فوق قهرمان شده و نفرات دیگر فرانس بکن‌باوئر، قیصر ابدی فوتبال آلمان و ایکر کاسیاس اسپانیایی هستند.

دشان حالا می‌کوشد از معدود مردان تاریخ شود که هم به عنوان بازیگر و هم به عنوان سرمربی پیکارهای «یورو» را فتح کرده است. تیم ملی فرانسه پنج‌شنبه شب با هدایت وی با ارائه یک بازی حساب شده آلمان را صفر - ۲ شکست داد و فینالیست «یورو ۲۰۱۶» شد و چون مسابقات در فرانسه در حال برگزاری است، این فرض و امکان که خروس‌های آبی فردا شب پرتغال را هم ببرند و قهرمان شوند اصلا اندک نیست. در آن صورت دشان بر این باور پرطرفدار کمی تا قسمتی سایه خواهد انداخت که دستاوردهای او در عالم مربیگری هرگز به فتوحات او در عرصه بازیگری نمی‌رسد.

یادگاری‌های موناکو

وقتی موناکو با هدایت یک «دشان تازه مربی شده» نایب قهرمان جام باشگاه‌های اروپای ۲۰۰۴ شد، خیلی‌ها این را یک فرصت از دست رفته توصیف کردند اما اینطور نبود و موناکو با گلزنی‌های یک اسپانیایی - فرناندو موری نیتس - رئال مادرید را در راه رسیدن به فینال حذف کرده بود و در فینال هم نمی‌شد حریف پورتوی ژوزه مورینیو شد که تیمی بسیار منظم و هدفمند بود. چهار سال مربیگری دشان در موناکو در پی آویختن کفش‌هایش در اواخر سال ۲۰۰۰ و پس از سال‌ها قدرتنمایی در مرکز خط میانی نانت، مارسی، بوردو، یوونتوس، چلسی و والنسیا به ظاهر یک دوره کم جام و عنوان بود اما دشان به موناکو آموخت که دوباره بزرگ بیندیشد و موناکو به دشان گوشزد کرد که اگر عناوین کلاسیک را می‌خواهد، به سوی تیم‌های پرمهره‌تر پر بکشد.با هدایت دشان بود که یوونتوس با رهایی از رسوایی «کالچو پولی» به لیگ دسته اول ایتالیا بازگشت و مارسی بعد از سال‌ها فترت و تحمل بهتان‌ها و وارد شدن اتهام تبانی‌ها سرانجام در سال ۲۰۱۰ از نو قهرمان لیگ فرانسه شد اما امتحان حقیقی این مرد کوتاه قد و بسیار مقاوم از تابستان ۲۰۱۲ آغاز شد. زمانی که به جانشینی لوران بلان ناکام مانده در رقابت‌های «یورو»ی آن سال هدایت خروس‌های آبی را در دست گرفت و مامور احیای تیمی شد که دیگر نسلی همپا با نسل دشان شامل تورام، لیزارازو، پتی، ویه‌را، دسایی، آنری، پیرس، ترزه‌گه، ویلتورد، بارتز، یورکائف و البته زیدان را در اختیار نداشت.

شکست یا پیروزی؟

شکست در یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۱۴ با یک گل برابر آلمانی که بعدا ۷ گل هم به برزیل زد و قهرمان شد، از دیدگاه‌ عده‌ای یک شکست تلقی شد اما دشان از آن میدان بزرگ فرصتی برای پخته‌تر کردن جوانانش ساخت. جوانانی که تیم ملی کنونی فرانسه را سرشار از نیرو و امید کرده و سلاح اتحاد را نیز ضمیمه آن ساخته‌اند. از آن قبیل‌اند، لوکاس دینیه، انگولو کانتای، دیمیتری پایت، موسی سیسوکو، کینگزلی کومن و البته پل پوگبا و آنتوان گریزمان. در این سیستم چنان وحدت رفتاری‌ برقرار است که حتی لوران کاشیلنی معمولا پر اشتباه در بازی‌های آرسنال مقابل آلمان اینطور کم نقص عمل می‌کند و هوگو لوریس با «سیو» فوق‌العاده‌اش در دقیقه ۹۰ دیدار با ژرمن‌ها کاندیدای عنوان برترین دروازه‌بان جام در حضور نویر و بوفون می‌شود.

به سوی جام بعدی

دشان و شاگردانش در یک قدمی بهشت ایستاده‌اند و اگر فردا شب پیروز شوند نه تنها با رکورد سه بار قهرمانی آلمان و اسپانیا در رقابت‌های جام ملت‌های اروپا برابری می‌کنند بلکه قدم اول را هم به سوی دور مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۸ که از شهریورماه آغاز می‌شود، برخواهند داشت. خروس‌های آبی حالا می‌توانند به خود ببالند که پس از جام جهانی ۱۹۹۸ به تدریج و در درازای زمان تبدیل به یکی از قدرت‌های سنتی فوتبال اروپا و جهان شده‌اند و ادامه زندگی‌شان وابسته به ستاره‌های آنان نیست و آنها فقط سلاح‌های اضافی یک حکومت فوتبالی به حساب می‌آیند که ابزار اصلی پیروزی‌هایش عناصر دیگری همچون برنامه‌مداری، سختکوشی، جوانگرایی اصولی و اتحاد تیمی است.