نه افتخار یادمان ماند نه افتخاری

آی اسپورت: هنوز قصه غم هجرت ابراهیم خان آشتیانی داغ است که حالا به رثای اکبرآقا افتخاری می رسیم. آری روزگار بی وفا است باید هم بی وفائی آن شامل حال گوش چپ فوتبال دارائی و عقاب و تاج و پرسپولیس و تیم ملی قهرمان جام ملتهای آسیا ۱۹۶۸ بشود . براستی چه کسی از دارائی چیزی به یاد دارد؟ از عقاب چه کسی خبر دارد ؟ کسی از تیم کلنی خوزستان با گنجاپور و محراب شاهرخی و اکبر افتخاری خاطره ای دارد ؟ مگر قهرمان در جام ملتهای آسیا برای ما تنها یک خاطره دور به قدمت چهار دهه نیست؟

امروز جوانان ملی پوش ما نمی توانند در رده خودشان در جام ملتهای آسیا حضور داشته باشند اما روزگاری اکبر آقا افتخاری بهترین بازیکن جام ملتهای آسیا 1968 شد که اولین قهرمانی ایران در این تور نمنت بزرگ بود. اکبر افتخاری همان کسی بود که درفینال مقابل اسرائیل گل زدو نماینده ایران در تیم منتخب آسیا شد و در مقابل تیم آرسنال گل زد و چشمان آنها را خیره کرد و خواهانش شدند اما گفتند مملکت به او نیاز دارد و او هم قیدش را زد و به انگلستان نرفت و دستمزدش را سالها بعد با رانندگی تاکسی پیکان نارنجی اش گرفت! بازیکن منتخب تیم ملی ایران در تیم بهترین های آسیا سالها مردمان شهر بی وفای تهران را به مقصد می رساند و کمتر کسی از او یاد می کرد حتی امشب گوینده پر حرف و مجیز هم حاضر نشد از اکبر آقا چیزی بگوید.

اکبر افتخاری فوتبال را با محراب خان و آقا ناظم شروع کرد هر چند که مسیرش با آنها فرق داشت . دو هم استانی اش راهی شاهین شدند ولی او به دارائی رفت. بعد ها آنها به پرسپولیس رفتند و اکبرآقا پیراهن تاج را به تن کرد تا نشان دهد که عاشق رنگ آبی آُسمان و دریا است پیراهن آبی دارائی و تاج ...

همان تاج بزرگی که رایکوف هدایت آن را بر عهده داشت . رایکوف بزرگ که حاضر نشد اکبر آقا با بینی آسیب دیده اش بازی کند و تعصب و غیرت آن روزگار باعث شد که اکبر آقا تاج را رها کند به عقاب رود و آخر دوران بازیگری اش هم چند بازی در پرسپولیس بازی کند و در 27 سالگی پیراهن فوتبال را ببوسد و کنار بگذارد اما پیراهن عافیت را هیچگاه چون هم بازی هایش گنجاپور و محراب شاهرخی به تن نکرد و در انزوا و دلتنگی و غم ز بی وفائی ها زیست.

اکبر آقا عاشق بود و سرنوشت او چون همه عشاق بود رفتنی بی سر و صدا و بی گمان مظلومانه.