مربیانی که با انتخاب بد، کارنامه حرفه‌ای‌شان را نابود کردند!

وبسایت نود: شاید تنها یک انتخاب بد، یک تصمیم اشتباه در مورد حضور در یک تیم، برای خراب کردن کارنامه حرفه ای یک مربی آینده دار و مستعد، کافی باشد. نگاهی داریم به لیستی شامل ده مربی که با انتخاب های اشتباه خود، راه را برای فرصت های بعدی به روی خود بستند:

۱- سولسشر در کاردیف سیتی

سولسشر در منچستریونایتد مهاجم محبوبی بود، او به خاطر گل های حساسش در نزد هواداران دوست داشتنی بود و بعد از درخشش اولیه در لیگ نروژ، خیلی ها در بین هواداران بر این باور بودند که در دوران پسافرگوسن، او می تواند آینده ای روی نیمکت تیم داشته باشد.

ازقضا چند ماه بعد از بازنشستگی فرگوسن، او به لیگ برتر بازگشت. کاردیف تیمی بود که سولسشر انتخاب کرد. کاردیف با مدیران آسیایی خود ریخت و پاش زیادی روی بازیکنانی کرده بود که کمک حال تیم نبودند، سولسشر در ژانویه به تیم اضافه شد ولی دوران خوبی را در تیم ولزی سپری نکرد، او با کاردیف در رده آخر لیگ برتر قرار گرفت و سپتامبر ۲۰۱۴، در کمتر از یک سال، کاردیف را ترک کرد و به مولده بازگشت.

۲- بازگشت مارچلو لیپی به ایتالیا

بعد از قهرمانی غرورانگیز با ایتالیا در جام جهانی ۲۰۰۶، لیپی عنوان کرد می خواهد زمین فوتبال را ترک کند و در قایق تفریحی اش از آفتاب لذت ببرد، واقعاً هم چه خداحافظی ای باشکوه تر از این می توانست رقم بخورد؟ با این وجود او مدتی بعد، پس از ناکامی ایتالیا در یورو ۲۰۰۸، به تیم ملی بازگشت.

اما اتفاق تلخی رقم خورد. ایتالیا در دور گروهی جام جهانی ۲۰۱۰، در گروهی که نیوزلند، اسلواکی و پاراگوئه حضور داشتند، آخر شد. لیپی در مورد ناکامی تیمش گفت: «اگر تیمی در یک مسابقه مهم با ترس در قلب، ذهن و ساق بازیکنانش به میدان برود، یعنی مربی آن طور که باید و شاید تیم را تمرین نداده است.»

۳- استیو مک لارن در نیوکاسل یونایتد

شاید این طور تصور کنید که بزرگترین اشتباه کارنامه حرفه ای مک لارن، حضور روی نیمکت تیم ملی انگلیس بود، شغلی که در نهایت منجر به افتضاح سال ۲۰۰۷ شد که انگلیس از رسیدن به یورو ۲۰۰۸ باز ماند.

اما او بعدتر توانست ورق را بازگرداند. مک لارن در لیگ هلند با تیم ناشناخته توئنته به قهرمانی رسید و سپس در دربی کانتی نیز در چمپیونشیپ نتایج خوبی را کسب کرد، اما باز یک اشتباه دیگر و این بار بزرگتر از سوی مک لارن رقم خورد. حضور در نیوکاسل در سال ۲۰۱۵، و یک ناکامی با کلاغ ها در لیگ برتر، که موجب شد تا پایان فصل دوام نیاورد. او بعد از آن بار دیگر به دربی بازگشت ولی در این تیم نیز چند ماه بیشتر دوام نیاورد.

۴- ژرژ ژسوس در اسپورتینگ لیسبون

ژسوس در بنفیکا به چهره ای محبوب بدل شد، او شش سال در این تیم حضور داشت و با آن ها سه بار قهرمان لیگ شد، آن هم در شرایطی که بنفیکا در طی ۱۵ سال پیش از آن، فقط یک بار قهرمان لیگ شده بود. اما تابستان ۲۰۱۵، او با پیشنهاد اسپورتینگ و مدیر جاه طلب تیم رقیب، وسوسه شد و راهی اسپورتینگ شد.

او در حالی بنفیکا را ترک کرد که با این تیم به ده جام مختلف رسید. اگرچه ژسوس در اسپورتینگ سه سال دوام آورد ولی فقط دو جام کسب کرد تا در تابستان ۲۰۱۸ این تیم را ترک کند. بعد از جدایی از اسپورتینگ او از اروپا تبعید شد و حالا سرمربی الهلال عربستان است.

۵- حضور برایان کلاف در لیدزیونایتد

حضور کلاف در لیدزیونایتد که تیمی قدرتمند در دهه ۷۰ در جزیره بود، به خودی خود اتفاق عجیبی نبود. اما کلاف روزهای خوبی را در دربی کانتی سپری می کرد و در حالی در سال ۱۹۷۴ به لیدزیونایتد پاسخ مثبت داد که در زمان حضور روی نیمکت دربی کانتی انتقادهای تندی از لیدزیونایتد کرده بود. اگرچه کلاف جزو معدود مربیانی است که بعد از این انتخاب اشتباه، بازگشتی عالی داشت و روزهای درخشان تری را در ناتینگام پشت سر گذاشت ولی او در تیم لیدز فقط ۴۴ روز دوام آورد!

۶- گری نویل و والنسیا

در شرایطی که گری نویل بعد از کنار گذاشتن بازیگری در دنیای فوتبال، فعالیتش را بیشتر معطوف به کارشناسی و نویسندگی در رسانه ها کرده بود، به ناگهان با پیشنهاد والنسیا روبرو شد و تصمیم گرفت راهی لالیگا شود تا چالشی غیرمنتظره و سخت را تجربه کند.

او که در کنار خودش، برادرش فیل را هم روی نیمکت داشت، دوران افتضاحی را در والنسیا پشت سر گذاشت و خیلی زود این سمت را ترک کرد و بعدتر نیز در مصاحبه ای عنوان کرد در حال حاضر اصلاً به فکر بازگشت به مربیگری نیست.

۷- خوزه آنتونیو کاماچو در رئال مادرید - دوباره!

رسم است که می گویند؛ انسان عاقل از یک سوراخ دوبار گزیده نمیشود. این ضرب المثل به خوبی در مورد کاماچو صادق است. او در سال ۱۹۹۸ نیمکت رئال مادرید را به دست آورد ولی فقط ۲۴ روز روی این نیمکت دوام آورد.

در حالی که تصور می شد او دیگر به مادرید باز نمی گردد ولی این مربی سال ۲۰۰۴ بار دیگر به مادرید بازگشت، ولی این بار هم دوران زیادی دوام نیاورد و جایش را به مربی دیگری داد. بعد از این اخراج، او دوران نسبتاً خوبی در اوساسونا داشت ولی توفیق زیاد دیگری نداشت.

۸- گراهام تیلور و حضور در تیم ملی انگلیس

اگر داستان دوران حرفه ای تیلور را بدانید، مطلع هستید که او مرد خیلی خوبی بود، یک مربی عالی. کمتر کسی بود که چیز بدی در مورد تیلور بگوید. پس از دوران عالی در استون ویلا و واتفورد، خیلی ها شکی نداشتند که او شایسته حضور در تیم ملی است. اما شاید باید بهتر و بیشتر به این پست فکر می کرد. او در تیم ملی هیچ توفیقی نداشت. سه شیرها در یورو ۹۲ در گروه خود آخر شدند و سپس در رسیدن به جام جهانی ۹۴ بازماندند تا تیلور روی تیتر روزنامه ها قرار گیرد.

۹- دیوید مویس و منچستریونایتد!

این داستان هم یک داستان تکراری دیگر است. مویس یازده سال در اورتون برای خود تجربه و اعتبار کسب کرد. خیلی ها به خاطر دستاوردهایش در گودیسون پارک او را تحسین می کردند، اما او در منچستریونایتد به هیچ توفیقی نرسید و بعد از تنها ۹ ماه جایگاه فرگوسن را از دست داد. شاید هم مویس حق داشت، رد پیشنهاد جانشینی فرگوسن، چیزی نبود که به راحتی از آن عبور کرد. در هر صورت او بعد از یونایتد، به سوسیداد و ساندرلند و وستهم رفت ولی در هیچ یک، موفقیت های اورتون تکرار نشد.

۱۰- جولن لوپتگی و رئال مادرید.

لوپتگی که اکنون ۵۲ سال دارد، در حالی طی تنها و تنها ۴ ماه دو شغل از بزرگترین شغل هایی را که یک مربی می تواند در فوتبال اسپانیا در دست داشته باشد، از دست داده است که با توجه به شکل جدایی و عملکرد به جای مانده از وی، فرصت دیگری برای حضور دوباره در این جایگاه ها برای وی نمی توان متصور شد.

شاید تیم ملی اسپانیا ۲۰۱۸ به اندازه فرانسه قهرمان مستعد و شامل بازیکنان توانمند نبود. اما این طور به نظر می رسید که اسپانیا تحت هدایت لوپتگی، سبکی از بازی را به اجرا می گذارد که به بهترین شکل استعداد و توانمندی بازیکنان تیم را بروز می دهد.

اما در یک تصمیم اشتباه، لوپتگی در فاصله ۲۴ ساعت مانده به شروع جام جهانی، با رئال مادرید قرارداد امضا کرد تا شانس حضور در جام جهانی و شاید قهرمانی را از دست بدهد. گرچه می توان گفت که رد کردن پیشنهاد رئال مادرید نیز کار هر کسی نیست. ولی عدم شکیبایی او موجب شد حالا هم فرصت رئال مادرید و هم اسپانیا هدر برود.