چگونه ۲-۴-۴ ویلموتس در بحرین به بن‌بست رسید؟

ایران ورزشی: شکست تیم ملی در بحرین تنها چند روز بعد از بازی پرشور و برد پرگل مقابل کامبوج یک شوک بزرگ بود. ویلموتس که در چهار بازی قبلی روزهای خوش و آرامی را با تیم ملی داشت در اولین بازی سخت مرحله مقدماتی غافلگیر شد و سه امتیاز حساس را از دست داد.

گروهی معتقدند که این باخت برای تیم ملی به موقع بود و مربی بلژیکی را نسبت به سختی کارش آگاه می‌کند. به نظر می‌رسید که او حریفان آسیایی را خیلی جدی نگرفته و با کنار گذاشتن تعدادی از بازیکنان باتجربه مثل جهانبخش و ترابی مقابل بحرین ترکیبی جوان را به زمین فرستاد. با این حال نمی‌توان از عواقب این شکست به سادگی گذشت و صعود دیگر به آن سادگی که فکر می‌کردیم نخواهد بود.

حالا امتیازات بازی با عراق در بصره و دو بازی آخر این مرحله مقابل بحرین و عراق در تهران برای تیم ویلموتس سرنوشت‌ساز است و دیگر فرصت اشتباه نداریم. ویلموتس در بحرین تیمش را با چند جابه‌جایی نسبت به بازی کامبوج به زمین فرستاد. جریان بازی اما نشان داد که این تغییرات کمک چندانی به تیم نکرد و حتی به آن آسیب زد. یکی از آنها حضور مجید حسینی به جای پورعلی‌گنجی بود، ولی مدافع ترابزون‌اسپور نمایش خوبی نداشت و در نیمه دوم مرتکب خطای پنالتی شد.

هرچند بحرین مهاجمان زهرداری ندارد و میل زیادی به حمله نداشت، ولی خط دفاع تیم ملی نتوانست نمایش مطمئن و هماهنگی داشته باشد، مثلاً می‌توان به صحنه‌ای در شروع نیمه دوم اشاره کرد که میلاد محمدی آفساید را با فاصله زیادی پر کرده بود و خوش‌شانس بودیم که دروازه بیرانوند در موقعیت تک به تک باز نشد. امید ابراهیمی دیگر تازه‌وارد ترکیب تیم ملی بود که به جای نوراللهی بازی کرد، ولی او هم مثل زوجش حاجی‌صفی موفقیتی در تغذیه مهاجمان تیم ملی نداشت.

چه کسی مهاجمان را تغذیه کند؟

ویلموتس با شعار فوتبال تهاجمی به تیم ملی آمده، ولی برنامه‌ای که برای تیمش در نظر گرفته بود فاصله زیادی با ایده‌آل‌هایش داشت. حضور همزمان آزمون و انصاری‌فرد در خط حمله قرار بود به میزبان ضربه بزند، ولی برنامه مناسبی برای تغذیه آنها دیده نشد.

در چیدمان 2-4-4 خطی فاصله بین دو هافبک میانی و مهاجمان زیاد می‌شود و لازم است که یکی از مهاجمان نقش رابط این دو خط را به عهده بگیرد، ولی نه آزمون نه انصاری‌فرد ویژگی‌های مناسب این کار را ندارند. مهم‌ترین تیمی که در حال حاضر با این روش بازی می‌کند اتلتیکو مادرید است که در سال‌های گذشته از گریزمان در این نقش استفاده می‌کرد و در حال حاضر ژائو فلیکس جایگزین او شده. دو بازیکنی که می‌توانند فضاهای خالی بین لایه‌های دفاعی را پیدا کنند و پاسور خیلی خوبی هستند.

در تیم ملی این نقش به آزمون سپرده شده بود، ولی او در فشردگی خط میانی بحرین گرفتار شد و مهم‌تر از آن نتوانست وظیفه سازمانی‌اش یعنی گل زدن را انجام دهد. دور کردن یکی از زهردارترین مهاجمان آسیا از دروازه بحرین یکی از بدترین تصمیمات ویلموتس بود که بی‌شک سرمربی حریف را خیلی خوشحال کرد.

در لحظاتی هم که آزمون و انصاری‌فرد روی یک خط قرار می‌گرفتند، فاصله خط حمله و خط میانی بسیار زیاد می‌شد تا حاجی‌صفی مجبور به فرستادن توپ‌های بلند شود.بحرین موفق شده بود مسیر تغذیه خط حمله از کناره‌ها را هم ببندد. زوج‌ها و مثلث‌ها در سمت چپ و راست به ندرت تشکیل شد و سانترهای زیادی برای تغذیه دو مهاجم سرزن تیم ملی ندیدیم. ویلموتس برای خروج از این بن‌بست امیری و محمدی را به کناره‌ها اضافه کرد، ولی زمان زیادی تا پایان بازی نبود و چند فرصت تیم ملی در دقایق پایانی از دست رفت.

ویلموتس به درستی معتقد است که تیمش در بحرین شایسته شکست نبود، ولی نگران‌کننده‌تر از نتیجه ایرادهایی است که در بازی تیم ملی دیده شد. سبک بازی ویلموتس در بحرین به بن‌بست رسید و پیش از بازی حساس با عراق در بصره این خبر خوبی نیست. مربی بلژیکی قطعاً فیلم این بازی را بارها تماشا خواهد کرد و امیدواریم که در مدل بازی‌اش تجدید نظر کند. شاید وسواس برای بازی تهاجمی ویلموتس را تشویق کرده بود که با دو مهاجم ثابت بازی کند، ولی بازی بحرین نشان داد که تیم ملی ابزار مناسب این روش را ندارد و تکرار آن مقابل عراق که تیم بهتری از بحرین است، احتمالاً عاقبت خوشی نخواهد داشت.