مخالفان کی روش چقدر به محبوبیتش کمک کرده اند؟

هفته نامه تماشاگران امروز: در ماه های اول تکیه زدن به نیمکت تیم ملی ایران، کارلوس کی روش هنوز پایگاه اجتماعی قدرتمندی نداشت و گاهی تصمیم هایش مورد پسند علاقمندان به فوتبال قرار نمی گرفت.

این وضعیت رفته رفته تغییر کرد و کار به جایی رسید که حالا حتی یک انتقاد ساده از کارلوس کی روش نیز با تندترین پاسخ ممکن از طرف حامیان پرشمار مربی بزرگ تیم ملی همراه می شود.

در کنار مجموعه رفتارهای مربی - معمار پرتغالی، در کنار تاکتیک ها و مصاحبه ها و پرستیز و نمایش خوب و منطقی تیم، آنچه کی روش را به محبوبیتی فراتر از حد تصور رسانده، نقش مخالفان این مربی است.

به نظر می رسد راه انتقاد از مرد اول نیمکت ایران از این جهت بسته شده که خیلی ها هر انتقاد از کی روش را، گامی در جهت تایید مخالفان او و نزدیک شدن به حضور آنها به جای کارلوس می دانند. دشمنانی که با هر حمله به سرمربی پرتغالی تیم ملی، ناخواسته بهترین دفاع را از او انجام می دهند.


مربی وطنی

نبرد با آرژانتین در جام جهانی، یکی از بهترین نمایش های تاریخ تیم ملی را رقم زد و حتی بعد از شکست در مسابقه، مردم به خیابان ها رفتند تا غرور به جا مانده از این بازی بزرگ را با هم تقسیم کنند. مربیان داخلی اما ابدا از این اتفاق راضی به نظر نمی رسیدند.

بیانیه های کانون مربیان درست در همین مقطع زمانی پشت سر هم ردیف شدند تا به شکل آشکاری به سرمربی تیم ملی بتازند و از بازی دفاعی تیم انتقاد کنند.

در رأس این حرکت مجید جلالی قرار داشت و مایلی کهن، جلال چراغپور، بهمن فروتن، ناصر ابراهیمی، رسول کربکندی و حمید درخشان دیگر افرادی بودند که در هیات مدیره این کانون، برای مدتی ه رروز واژه ها را علیه کی روش به خط می کردند.

جریانی که در این کانون علیه سرمربی خارجی فوتبال ایران ساخته شد، بیشترین لطمه را به اعتبار مربیان وطنی زد. در واقع به نظر می رسید آنها دیگر به لحاظ فوتبالی قدرت رقابت را از دست داده اند و تنها امیدوارند بیرون از زمین فوتبال و در جریان جنگ های کلمه ای بار دیگر راهی برای باز کردن پای ایرانی ها به نیمکت تیم ملی به دست آورند.


همین افراد مدتی بعد به شدت از انتخاب خاکپور برای تیم ملی امید تمجید کردند و او را مورد حمایت قرار دادند. در واقع از نظر آنها رزومه کمتر، ویژگی بهتری برای هدایت تیم های ملی به شمار می رفت و خروجی این کانون، انتقاد از سرمربی سابق رئال و تمجید از مربیگری مردی در تیم ملی امید بود که پیش تر یک بار به عنوان دستیار در فولاد و یک بار به عنوان سرمربی استیل آذین، نتوانسته بود از سقوط فرار کند.

آنها خاکپور را به کی روش ترجیح می دهند و مردم کی روش را به آنها. کارلوس خوش شانس است که چنین دشمنانی دارد.

وزارت

نماینده های دولت در حوزه ورزش، از همان روزهای اول کاری رابطه خوبی با کارلوس کی روش نداشتند. آنها چند بار با فشار گذاشتن روی فدراسیون به پایان همکاری با مرد پرتغالی نزدیک شدند اما درخواست گسترده مردم از دولت و جوی که در آن دوره زمانی در شبکه های اجتماعی به راه افتاد، کی روش را در فوتبال ایران ماندگار کرد.

کارلوس هر روز به محبوبیت بیشتری می رسید و بخشی از این محبوبیت را مرهون مصاحبه های تند وزیر علیه خودش بود؛ مصاحبه هایی با خشن ترین کلمه های ممکن که مردم را با «سی کیو»، مهربان تر می کرد.


در وزارت حتی تلاش برای ظاهرسازی درباره اختلاف با کی روش مطرح نبود و موضع کاملا روشنی درباره این مربی وجود داشت؛ موضعی که در جلسه با پیشکسوتان فوتبال نیز علنی شد تا کلیدواژه های تازه ای در نقد سرمربی تیم ملی ساخته شود، واژه هایی که از «سی کیو»، در شبکه های اجتماعی قهرمان ملی ساختند.

مدیرها

علی فتح الله زاده و محمد رویانیان حتی در روزهای به اوج رساندن کری خوانی و جدی جلوه دادن اختلاف میان دو باشگاه استقلال و پرسپولیس بر سر یک موضوع اتفاق نظر داشتند. آنها معتقد بودند که کی روش بر خلاف منافع هر دو باشگاه عمل می کند و به همین خاطر آقای سرمربی را لایق نقد یا تخریب می دانستند.

بعدها مدیران دیگری نیز به این دو نفر اضافه شدند تا برای به نقد کشیدن کی روش تلاش به خرج بدهند؛ مدیرانی که گاهی از باشگاه های لیگ برتری بودند و باشگاه مطبوع شان را قربانی تصمیم های مرتبط با تیم ملی عنوان می کردند. مدیرانی که روز به روز با تقبیح کی روش، به تایید بیشتر او در جامعه دامن می زدند.


تندترین نمونه اختلاف نظرهای کی روش با یک مدیر ایرانی، این اواخر در تقابل با اسدی شکل گرفت و پیش بینی اش چندان دشوار نبود که علاقمندان به فوتبال در ایران، طرف کدام یک را در این درگیری لفظی خواهند گرفت.

بازیکن ها

سرمربی پرتغالی تیم ملی، آغاز کننده جریانی در فوتبال ایران شد که باورهای سنتی در مورد رفتار با بازیکنان را تغییر داد. او هادی عقیلی را به خاطر ترک اردو برای همیشه از فهرست تیم ملی کنار گذاشت و بعد از خداحافظی موقت رحمتی، تصمیم گرفت دیگر او را به تیم ملی دعوت نکند و زیر فشار شدید رسانه ای برای آشتی با رحمتی نیز از تصمیم اش برنگشت.

از نگاه کی روش همه بازیکنانی که تیم ملی را ترک کردند و همه آنهایی که علیه تیم و کادر فنی اش مصاحبه انجام داده بودند دیگر شایستگی دعوت به تیم ملی را نداشتند. او حتی بازیکنی مثل خلعتبری که در تیم ملی به عنوان پسر کی روش شناخته می شد را به خاطر بی توجهی به توصیه های تدافعی، به جام جهانی نبرد.


رفتار جدی کی روش با ملی پوش ها که پیش تر نمونه اش را در فوتبال ایران ندیده بودیم مخالفانی در بین ستاره های فوتبال برای او رقم زد؛ مخالفانی که مصاحبه های تندی علیه کی روش انجام دادند اما با این مصاحبه ها، تفاوت کی روش با مربیان وطنی را به رخ کشیدند و به محبوب تر شدن مرد پرتغالی دامن زدند.

کارشناس ها

چه زمان دعوت از کارشناس های همیشگی فوتبال در صداوسیما که چند دهه همان حرف های همیشگی را روی آنتن زده اند و چه حتی زمانی که شبکه سوم، گزارشگران سال های دور و نزدیک اش را برای تماشای دربی دور هم جمع کرد، کارلوس کی روش همیشه موضوع جدی صحبت های مرتبط با فوتبال در رسانه ملی بود. بیشتر کارشناس های کم اثر سیما، همیشه انتقادهایی را به لیست نفرات کارلوس کی روش، میزان توجه او به لیگ و تصمیم اش برای کنار گذاشتن چند ستاره از تیم ملی مطرح کرده اند.

این نگاه تکراری و این انتقادهای همیشگی، در جامعه معمولا با تعبیر شنا کردن در خلاف جهت آب روبرو شده و باز هم نه تنها تاثیر منفی برای کی روش نداشته، بلکه کمک زیادی به ثبات او روی نیمکت تیم ملی کرده است.


منتقدان رسانه ای

«کی روشی پورها». این لقب انتخابی مایلی کهن برای رسانه های متهم به حمایت از سرمربی تیم ملی است. مایلی همه رسانه ها را در تسخیر کی روش می داند اما در کنار رسانه هایی که حمایت از مربی تیم ملی را وظیفه تلقی می کنند، رسانه هایی هستند که هر روز در تلاش برای انتقاد از سرمربی تیم ملی به سر می برند. رسانه هایی که یک روز برای تخریب سرمربی تیم ملی، حاضر می شوند عضو مستعفی کمیته اخلاق را تیتر یک کنند و یک روز دیگر، عکس های کی روش با هوادارانش را بهانه انتقاد از سرمربی تیم ملی روی جلد قرار می دهند. این مدل پاپاراتزی گونه از انتقاد، بیشتر از تعریف و تمجید برای کی روش ثمربخش خواهد بود.