رونالدو، فوتبالیست مریخی که روی زمین زندگی می کرد!

فوتبال فراتر از یک ورزش است، یک تفکر و بیشتر از آن، یک جریان است. فوتبال فرصتی است برای تحقق رویاهای کسانی که تمام سهمشان از زندگی را در توپ گرد جستجو می کنند. آرزوهایی که از دل فقر و از درون آرمان های یک ملت متولد می شوند، آرزوهای بزرگ، آرمان های دوست داشتنی...

در روزگاری که برزیل، پرجمعیت ترین کشور آمریکای جنوبی تازه قدم در راه توسعه گذاشته بود و هنوز بعنوان اقتصاد نو ظهور در جهان شناخته نشده بود، سهم عمده ای ازچرخه مالی کشور قهوه مربوط به صدور بازیکنان فوتبال این کشور به دیگر نقاط جهان می شد.

البته برزیل ترانسفر ستارگانش را از دهه ها پیش شروع کرده بود، ولی دهه های 80 و 90 به اوج خود رسید.

از میان تمام ستارگان بزرگ فوتبال سلسائو، یک نام خیلی زود بر قله فوتبال جهان ایستاد. لوئیز نازاریا دلیما، ملقب به "رونالدو".

رونالدو از کشوری ظهور کرد که در تاریخ خود بزرگانی همچون پله، جرزینهو، گاریشا، سوکراتس، زیکو، ادموندو، روماریو، ببتو، دونگا، ریوالدو و خیلی های دیگر در آن پا به بازی بزرگان نهاده بودند.

فوتبالیستی که پیش از هر بازیکن دیگری لقب مریخی گرفت و در موردش می گفتند که از سیاره دیگری آمده است. مریخی فوتبال خود را از باشگاه کروزیرو شروع کرد.
انتقال به پی اس وی آیندهوون در سال 1994 نقطه عطفی در زندگی اعجوبه فوتبال برزیل بود. رونالدو بمدت دو فصل در این تیم هلندی بازی کرد تا اینکه در سال 1996 پیراهن آبی و اناری بارسلونا را به تن کرد.

انتقال به باشگاه بزرگی همچون بارسلونا خیلی زود نام او را بر سر زبان ها انداخت. وی در سال ۱۹۹۶ برای اولین بار بهترین بازیکن جهان شد.
رونالدو در آن سال با زدن گل های فوق العاده در ترکیب بارسا بارها تحسین سربابی رابسون را برانگیخت. توانایی فوق العاده او در دریبلینگ و داشتن توأم سرعت، تکنیک بالا و قدرت تمام کنندگی از مریخی بازیکنی تمام عیار ساخته بود.

رونالدو در سال ۹۷ دومین بار بهترین بازیکن جهان شد. در همین سال ماسیمو موراتی دست به کار شد و رونالدو را به اینترمیلان آورد.

باشروع جام جهانی ۹۸ فرانسه، رونالدوی برزیلی که در فینال جام جهانی ۹۴ تنها چند دقیقه فرصت کرده بود در ترکیب سلسائو بازی کند، تبدیل به مهاجم فیکس ماریو زاگالو شد. حضور بازیکنانی مثل ریوالدو، دنیلسون، دونگا، آلدایر، سزار سامپاچو، کافو و روبرتو کارلوس، تیم ملی برزیل را بیش از هر زمان دیگری ترسناک می کرد. اما نمایش ضعیف در فینال و شکست مقابل فرانسه میزبان، رونالدو را در حسرت جام گذاشت. صحنه برخورد او با بارتز در این مسابقه از لحظات دیدنی فینال ۹۸ فرانسه بود.

رونالدو در اینتر به خوش شانسی بارسلونا نبود. دو مصدومیت خیلی بد باعث شد تا مریخی بیش از اینکه در زمین مسابقه بازی کند، در کلینیک ها بدنبال درمان زانوی مصدومش باشد.

کسب جام یوف و شکست لاتزیو در فینال این مسابقات تنها ماحصل رونالدو در ترکیب نراتزوری بود. اما حمایت های همه جانبه موراتی از ستاره برزیلی تیمش ادامه داشت.

با شروع جام جهانی ۲۰۰۲، جهان شاهد بازی رونالدوی جدیدی بود. آقای گلی جام جهانی با زدن ۸ گل، و مغلوب کردن اولیور کان در فینال باعث شد تا مسئولان فیفا دوباره ستاره دندان خرگوشی سلسائو را به عنوان بهترین بازیکن سال انتخاب کنند.

انتقال از اینترمیلان به رئال مادرید نقطه عطف دیگری در زندگی رونالدو بود. رونالدو در رئال توانست به افتخاراتی از قبیل لالیگا، سوپر جام اروپا و جام باشگاه های جهان، دست یابد.