حسین ماهینی: پدر اینستاگرام ایرانم!

هفته نامه همشهری جوان - محمد امیرپور، مهدی نصرتی: یکی از دلایلی که مردم این قدر به صفحات اینستاگرام بازیکنان فوتبال تعلق خاطر دارند، تصویری بودن مقوله فوتبال و اینستاگرام است. هم فوتبال و هم شبکه اجتماعی اینستاگرام، بیشتر از حوزه هایی مانند سینما، موسیقی و تئاتر، به تصویر و جذابیت های بصری گره خورده اند؛ به تماشاکردن و دیده شدن و پسندیده شدن و لایک خوردن؛ حالا چه این لایک زدن پای صفحه اینستاگرام باشد، چه در ورزشگاه و روی سکوهای هواداری. اگر توییتری ها با مشغله ساختن جمله ای کوتاه در صد و چند کاراکتر، ربطی به تصویر ندارند و فیس بوک اندکی از هر چیز را در خودش دارد- و شاید دلیل سوت و کور بودنش هم همین باشد- فوتبالیست ها و جذابیت های تصویری فوتبال، آن ها را تبدیل به امپراتورهای شبکه اجتماعی اینستاگرام کرده است؛ امپراتورهایی که به اندازه تعداد فالوئرهایشان جمعیت دارند.

دلایل زیادی وجود دارد که حسین ماهینی را مهم ترین بازیکن سرخابی ها در فضای مجازی بدانیم. حسین ماهینی اولین فوتبالیست بین دو باشگاه محبوب پایتخت است که وارد شبکه اجتماعی اینستاگرام شد و این روزها در فضای توییتر هم حضور فعالی دارد. آچار فرانسه پرسپولیسی ها، خاصیت همه کاره بودنش را در فضای مجازی هم حفظ کرده و جزء معدود فوتبالی هایی است که ذات شبکه های اجتماعی را می شناسد و از آن استفاده می کند؛ از لایوهای هر از گاه برای جواب دادن به سوالات هواداران باشگاه تا راه انداختن کمپین برای کمک به کودکی نیازمند و حتی در دسترس بودن باری کمک به فوتبالیست های جوان شهر بوشهر- زادگاه ماهینی- و راهنمایی آن ها.

حسین ماهینی از آن هایی است که اعتقاد دارند «تعداد دوربین هایی که رویت زوم کرده اند، رابطه مستقیمی دارند با روزهایی که قید استراحت و تفریح را زده ای و جدا از بقیه مانده ای». برای همین هم حالا که تعداد فالوئرهایش در اینستاگرام میلیونی شده، حواسش به همه چیز هست و خوب می داند برای باقی ماندن نگاه های مردم روی او و زندگی اش در اینستاگرام، باید از حاشیه دور بماند. مدافع سرخپوشان در گفت و گو با ما، از زندگی در اینستاگرام و رابطه اش با مردم در این شبکه اجتماعی حرف زده است.

حسین ماهینی جزء فعال ترین و قدیمی ترین بازیکنان فوتبال ایران در اینستاگرام است. داستان اینستاگرام برای تو چطور شروع شد؟

زمانی که یحیی گل محمدی سرمربی پرسپولیس بود، یک مدافع کروات توی تیم داشتیم به نام مارکو پروویچ. وقتی بچه های تیم کنار هم بودند، من می دیدم که این پروویچ مدام سرش توی گوشی موبایل است و مشغول کار با آن است. یک روز سر ناهار من کنارش نشسته بودم و گوشی اش را روی میز گذاشته بود و داشت عکس می دید. به او گفتم «این چیه؟» جواب داد اینستاگرام. با تعجب پرسیدم؛ اینستاگرام چیه؟! که گوشی اش را داد دستم و گفت بیا خودت ببین. همان روز از اینستاگرام خوشم آمد و شب اکانت اینستاگرام باز کردم.

اولین پستی که در اینستاگرام گذاشتی، چه بود؟

یک عکس که با برادرم در ساحل بوشهر انداخته بودم. آنوقت ها این قدر اینستاگرام خلوت بود که پای تمام پست ها کامنت می گذاشتم و جواب بقیه را می دادم. ته اش ۱۵-۱۰ نفر می آمدند و می دیدند و کامنت می گذاشتند و مثل الان نبود. داستان مال چهار- پنج سال پیش است و هنوز کسی عضو اینستاگرام نشده بود.

پس جزء اولین بازیکنان برای فعالیت در اینستاگرام هم بودی؟

به شوخی به بچه های می گفتم این مارکو پروویچ دستاورد حضورش تو پرسپولیس راه انداختن اینستاگرام من بود و کار دیگری نکرد- البته خیلی بازیکن خوبی بود و باهاش شوخی می کردیم- چند روزی که گذشت، تگ کردن و این جور چیزها را هم یاد گرفتم و حرفه ای شدم. اولین چیزی هم که تگ کردم، بوشهر بود.

آن اوایل حضورت در اینستاگرام، مردم بیشتر چه سوال هایی می پرسیدند؟ بالاخره یک شبکه اجتماعی تازه آمده بود که می توانستند با بازیکن مورد علاقه شان مستقیم ارتباط بگیرند.

با الان که اصلا قابل مقایسه نبود تا چند ماه اول حضورم در اینستاگرام زیر هزار نفر فالوئر داشتم و هر پستی که می گذاشتم، نهایتا 30- 20 نفر لایک می کردند. بیشتر هم درباره این می پرسیدند که الان این صفحه خودم است یا کس دیگری برایم زده و مدیریتش می کند. یک چیز جالبی هم الان یادم آمد؛ تا مدت ها فکر می کردم هر کسی که من را فالو می کند، باید او را فالو کنم و کلی آدم را دنبال می کردم.

با این که تعداد فالوئرهای اینستاگرامت خیلی بالاست اما از محسن مسلمان که صفحه اش را خودت باز کردی، دنبال کننده کمتری داری؟

تا زمانی که مشکل سربازی برایم پیش نیامده بود و مجبور نشدم به ملوان بندرانزلی بروم، بیشترین تعداد فالوئر در اینستاگرام متعلق به من بود؛ با حدود ۵۰۰ هزار نفر دنبال کننده اما وقتی از پرسپولیس رفتم، فالوئرهایم ریزیش کردند. این واقعیتی است که ما هر قدر هم در فضای مجازی محبوب باشیم و هواداران خودمان را داشته باشیم اما به لباس باشگاهی که می پوشیم، وابسته ایم. پیراهن پرسپولیس به ما خیلی اعتبار می دهد، یا تیم ملی.

الان هم اگر تعداد فالوئرهای بازیکنان فوتبال را نگاه کنید، معمولا بازیکنانی بیشترین تعداد فالوئر و دنبال کننده را دارند که هم بازیکن پرسپولیس و استقلال هستند و هم ملی پوش؛ این که لباس پرسپولیس و تیم ملی را با هم بپوشید، قطعا در بالارفتن محبوبیت در فضای مجازی تاثیرگذار است. من هم دوره ای که به ملوان انزلی و سربازی رفتم، تعداد فالوئرهایم کمتر شد.

الان چقدر فالوئر داری؟

دقیقا یک میلیون نفر.

این جوری هم هست که بازیکنان پرسپولیس به خاطر تعداد بیشتر فالوئر با همدیگر کل بیندازند یا شوخی کنند؟

الان بیشترین فالوئر را مهدی طارمی در پرسپولیس دارد اما واقعا این جوری نیست که بچه ها به همدیگر فخرفروشی کنند یا کل کل داشته باشند.

بهترین خاطره ای که از اینستاگرام داری، یادت می آید؟

اتفاقا ربط عجیبی به تعداد فالوئرهایم دارد. یادم می آید اولین باری که به تیم ملی دعوت شدم، سیزدهم آبان بود. همان شب وقتی اینستاگرامم را چک می کردم، دیدم تعداد فالوئرهایم هم 413 هزار نفر است و این تکرار عدد 13 برایم خیلی جالب بود.

این قدر زمان گذاشتن در اینستاگرام با صفحه ای که یک میلیون دنبال کننده دارد؟ کار سختی است؟

راستش من خیلی وقت در اینستاگرام نمی گذارم؛ نهایتا شبی ۳۰-۲۰ دقیقه می روم در صفحه ام و گاهی کامنت ها را می خوانم. واقعا فرصتش هم نیست که بروم و پنج هزار کامنتی را که پای پستم گذاشته اند، بخوانم. کافی است توی مسابقه اتفاقی بیفتد که یک سرش من باشم. شب وقتی می روم خانه، می بینم چند هزار دایرکت برایم آمده است. خب، راستش هیچ کسی این قدر در زندگی اش وقت آزاد ندارد که جواب این تعداد هوادار را بدهد و من هم شرمنده محبت و لطف مردمی که در اینستاگرام دنبالم می کنند، هستم اما کاش کمی هم به این فکر می کردیم که اینستاگرام فقط یک شبکه اجتماعی برای مواقع بیکاری است و اصلا چیز جدی ای نیست؛ گاهی این موضوع یادمان می رود.