امین زندگانی، از بانجی جامپینگ تا رزم!

مجله زندگی ایده آل: بعضی‌ها کارهایی را انجام می‌دهند که ممکن است افراد دیگر کمتر آن را انجام دهند یا اصلا از آن کار بترسند، کارهای به ظاهر خطرناک و پرهیجان از همان دسته است که برخی بدون ترس آن را انجام می‌دهند و از آن لذت می‌برند، برخی دیگر حتی سمت آن نمی‌روند و ممکن است برخی دیگر با ترس کمی که دارند یا حتی ترس زیاد، برای غلبه بر ترس کارهایی هیجان‌انگیز و گاه ترسناک انجام دهند، بانجی جامپینگ یا پریدن از ارتفاع بلند درحالی که شخص به یک کش بسته شده است و آویزان بودن در هوا از همان دسته کارهای هیجان‌انگیز و کمی ترسناک است؛ ورزشی که برای تندرستی روحی و جسمی هم توصیه می‌شود. در جشن تولد ۶ سالگی بانجی جامپینگ در تهران، چهره‌های زیادی حضور داشتند. اما تنها امین زندگانی تن به این ورزش هیجان‌انگیز داد و از بانجی پرید. این دل دادن او به بانجی و روی فرم بودن آقای ۴۱ ساله، بهانه‌ای دست‌مان داد تا درباره تندرستی با او گپ بزنیم.


ورزش من: ورزش‌های رزمی

در تمام طول زندگی‌ام سعی کردم ورزش‌های زیادی را تجربه کنم. در سال‌های گذشته ورزش‌های رزمی را به صورت جدی دنبال کردم و هرگز دست از تمرینات شخصی برنداشتم تا زمانی که وارد دانشگاه شدم و به دليل کمبود وقت کمتر توانستم آن را انجام دهم. اما هرگز از ورزش دور نشدم و به صورت مقطعی ورزش‌های رزمی را انجام دادم. وقتی یک پروژه کاری را شروع می‌کنم به علت نداشتن وقت تداوم ورزش برایم غیرممکن است. اما به‌شدت به ورزش و ورزشکاران علاقه‌مندم. حرفه‌ام ایجاب می‌کند همیشه مراقب فیزیک و جسمم باشم. خودم هم به این نکته توجه كرده و فکر می‌کنم جسم امانتی است که هر فردی باید به نحو احسن از آن مراقبت و نگهداری کند. ما نباید خودمان را مصرف کنیم بلکه بايد از جسم‌مان استفاده درست کرده و این انجام نمی‌شود مگر اینکه فرد ورزش کند و مراقب تغذیه خود باشد.

پشیمانی فایده‌ای ندارد

چند وقت پیش با یکی از دوستانم در توچال قدم می‌زدیم که یکی از بچه‌های گروه بانجی آنجا من را دید و گفت هفته دیگر سالگرد بانجی در تهران است و از من دعوت کرد تا در آن جشن حضور داشته باشم و من با کمال میل قبول کردم. وي به من گفت باید بپری و من در آن لحظه گفتم که حتما می‌پرم. چون هنوز گرم پرش اول بودم. وقتی شب جشن رسید من به این نتیجه رسیدم که پرش دوم به مراتب سخت‌تر از پرش اول است و به دلیل اینکه آن شب تمام افرادی که پرش داشتند افراد حرفه‌ای این کار بودند، تلاش کردم تا راضی شوند که من نپرم. اما نشد و دست آخر خودم هم تصمیم گرفتم برای بار دوم بپرم. در مسیر پله‌ها به سمت سکو پشیمان شدم. اما دیگر سودی نداشت و ادامه دادم. خودم هم کنجکاو شده بودم تا برای بار دوم بر این ترس غلبه کنم و درنهایت بسیار خوشحالم که برای بار دوم هم توانستم بپرم.

به علت ترس از ارتفاعی که دارم در بعضی کارها به‌شدت محدود شده بودم، حتی در سفر‌های هوایی گاهی دچار مشکل و استرس می‌شوم، یک روز در منزل نشسته بودم و با خودم تصمیم گرفتم بروم و از بانجی بپرم. با یکی از دوستانم رفتم ولی آن دوست بعد از سه طبقه از ترس زیاد پشیمان شد و برگشت اما من ادامه دادم و پله‌ها را تا آخر رفتم. باید بگویم طی کردن آن ۱۳ طبقه تا رسیدن به سکوی پرش از بابت ترس و اعتمادبه‌نفس خودش بخش مهمی از پریدن است. وقتی به آن بالا رسیدم، فکر کردم که برگشت از پله‌ها کار سخت‌تری از پریدن است، درنتیجه پریدم!


پرش دوم ترسناک‌تر است

حس دفعه اول پریدن با دفعه دوم بسیار متفاوت است و به‌شدت فرق می‌کند. دفعه اول ناشناخته‌ای وجود دارد که تو فقط ترس از آن ناشناخته را داری. اما بار دوم از چیزی می‌ترسی که ترسش را شناخته‌ای و آن را تجربه کرده‌ای. اما همانقدر که بار دوم ترسناک تر است بعد از پرش متوجه می‌شوی که لذت بیشتری هم دارد. البته ناگفته نماند دوستان حرفه‌ای که آن بالا روی سکو کنارم بودند بسیار تشویقم کردند و انرژی خوبی برای پریدن به من دادند.

با ورزش بر ضعف غلبه کنید

درمورد ورزش بانجی جامپینگ، باید بگویم که بیشتر یک ورزش روحی است. بعد از پریدن حس خیلی خوبی به آدم دست می‌دهد. یک نوع حس پیروزی و برای من که ترس از ارتفاع داشتم، حسی خیلی بهتر. چون توانسته‌ام بر ترسم غلبه کنم و این برایم بسیار لذت بخش است. وقتی انسان خطر كرده و احساس می‌کند که برای لحظه‌ای به مرگ نزدیک می‌شود و برمی‌گردد زنده بودن را بهتر حس می‌کند و بیشتر قدر زندگی را می‌داند. در کل غلبه کردن بر ضعف‌ها حس خیلی خوبی است که من به همه پیشنهاد می‌کنم. بعد از این دوبار پرش ترس از ارتفاعم به کلی از بین رفته است و از این بابت خیلی خوشحالم. پریدن از بانجی را به همه پیشنهاد می‌کنم. فکر می‌کنم ترسش به حس و لذت بعد از پریدنش می‌ارزد.

ورزش بانجی جامپینگ و احساس قدرت

وقتی در سکوی پرش می‌ایستی احساس بزرگی می‌کنی. همه چیز زیر پاهای توست و همه چیز را کوچک می‌بینی. حس قدرتی که به تو می‌دهد، بسیار لذت‌بخش است.حس می‌کنی دنیا زیر پای توست. برای لحظاتی تمام ضعف‌های خودت را فراموش می‌کنی و وقتی خودت را رها می‌کنی و در زمین و هوا معلق می‌مانی از خودت و کاری که انجام داده‌ای، لذت می‌بری و به هیچ چیز فکر نمی کنی.

فایده‌های جسمی و روحی بانجی

ورزش بانجی جامپینگ غیر از ترس، دستاورد دیگری هم دارد؟ صددرصد؛ همین بانجی با ترس و وحشتی که در دل ورزشکار به وجود می‌آورد، مزایایی هم دارد. از جمله این مزایا می‌توان به تعادل و کنترل حرکات روانی و عصب، بالا بردن اعتماد به نفس، از بین رفتن ترس و استرس از ارتفاع، تجربه پرواز و سقوط آزاد و از همه مهم‌تر تنظیم سیستم تنفسی و قلبی و عروقی بدن اشاره کرد.


ورزش بانجی چیست؟

ورزرش بانجی (Bungee Jumping)‏ ورزشی است که در آن ورزشکار خود را توسط محافظ و طنابی فنردار از ارتفاعی بلند به پایین پرتاب می‌کند. این ورزش ابتدا توسط افرادی نترس در دهه ۱۹۵۰ میلادی انجام می‌شد. در همان سال‌ها پس از اینکه تلویزیون بی.‌بی.‌سی در یک برنامه مستند ساخته دیوید فردریک اتنبورو این ورزش و ورزشکارانش را معرفی کرد، بانجی مشتاقان زیادی در دنیا پیدا کرد. این برنامه در جمهوری وانواتو ساخته شده‌ بود و افرادی حادثه‌جو با بستن طناب به قوزک پای‌شان به پایین می‌پریدند. این ورزش به‌طور مدرن برای اولین‌بار در آوریل ۱۹۷۹ میلادی در بریستول، انگلستان توسط ۴ نفر از اعضای کلوپ ورزش‌های خطرناک انجام شد و این ۴ نفر از روی پل معلق کلیفتون به پایین پریدند. رهبر این عملیات دیوید کیرک نام داشت که بلافاصله بعد از پایان عملیات دستگیر شد. دیوید چندی بعد به ايالات‌متحده رفت و از روی پل‌های گلدن‌گیت و رویال جورج پرید و باعث محبوبیت این ورزش در بین آمریکایی‌ها شد.