به یاد احمدرضا دالوند؛ مردی که سواد بصری داشت

روزنامه دنیای اقتصاد: احمدرضا دالوند، گرافیست، منتقد هنری و روزنامه نگار بامداد دیروز درگذشت و برای همیشه از تحمل بیماری دشوارش خلاص شد. او هنگام مرگ ۶۰ سال داشت كه بیش از نیمی از عمرش را صرف حرفه اش كرد و آثار ارزشمندی از خود به یادگار گذاشت. نزدیكانش می گویند كه فرآیند درمانی او در بیمارستان به پایان رسیده بود اما با اینكه پزشك توصیه كرده بود تا همچنان در بیمارستان بستری باشد دالوند ترجیح داد تا دوره نقاهت پس از جراحی را در خانه بگذراند و اجل در ساعت ۲ بامداد روز دوشنبه جان به جان آفرین تسلیم كرد.

دالوند بیماری پیشرفته دیابت داشت و علت مرگش آسیب های این بیماری در جریان جراحی های اخیر بیان شده اما به گفته پزشكان بیان جزئیات دقیق تر در این باره نیازمند بررسی های بیشتر است. تا لحظه تنظیم این گزارش، خبری از اظهارنظر پزشكان در این باره منتشر نشده است. در دوران بیماری و به ویژه در چند هفته اخیر بسیاری از روزنامه نگاران و همكاران او به عیادتش رفتند و با او عكس یادگاری گرفتند. چند روز پیش نیز خبرهایی از بهبود حال جسمی دالوند در رسانه ها و شبكه های اجتماعی منتشر شده بود. او در سال 1337 در لرستان به دنیا آمد و فارغ التحصیل رشته گرافیك از دانشكده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و از شاگردان ارشد نسل اول گرافیست های معاصر ایرانی مانند مرتضی ممیز، هانیبال الخاص و... بود.

او البته در نقدنویسی آثار تجسمی هم از پیشگامان بعد از انقلاب بود و توانست نامش را در برخی منابع به عنوان یكی از نخستین منتقدان هنرهای تجسمی در دوران بعد از انقلاب ثبت كند. این گرافیست موفقیت های بسیاری در حوزه كاری اش كسب كرد. سال 1992 طراح برگزیده كتاب سال گرافیك اروپا شد و در سال های متوالی 1989 و 1990 به ترتیب طراح برگزیده سمپوزیوم بین المللی طراحی ژاپن و روزنامه یومییوری شیمبون این كشور شد. عمده فعالیت او به مدیریت هنری و گرافیكی روزنامه های كشور مربوط می شود كه توانست طرحی نو بیندازد و شكل و شمایل رسانه ها را تغییر بدهد. طرح های خلاقانه او در مجلاتی همچون آدینه نامش را به عنوان یك هنرمند خلاق و چهره تاثیرگذار رسانه ای مطرح كرد و بعدها ایده هایش را به صورت گسترده تر در روزنامه جامعه اجرا كرد و نامش را به عنوان چهره ای نوگرا در طراحی صفحات روزنامه های ایرانی تثبیت كرد.

او در دوران فعالیتش با نشریات و بنگاه های فرهنگی بسیاری همكاری داشت و آثارش را در ۱۰ نمایشگاه گروهی و فردی به نمایش عموم گذاشت. با این همه در سال های اخیر كم كارتر شده بود و در نزدیك به دو دهه گذشته كمتر با نشریات همكاری داشت و بیشتر سعی می كرد در خانه و آتلیه شخصی اش در خانه بماند و طرح بكشد و اتود بزند. او در گفت وگویی كه پیش تر منتشر شده بود از دلتنگی اش برای كار و فضای مطبوعات سخن گفته بود و در یادداشتی كه تابستان امسال در یكی از روزنامه ها منتشر شد به دوران كاری اش در روزنامه جامعه اشاره كرد و نوشت: «وقتی كار را به دست گرفتم خیلی زود دریافتم كه ژورنالیست ایرانی در آن زمان، درك بصری اش یا درحد قالب بصری كیهان و اطلاعات: یا در حد قالب بصری ایران و همشهری است. روزنامه جامعه هیچ یك از این الگوها نبود. من بنا بر تخصصم این قالب های منسوخ بصری را تجزیه تحلیل كرده و تكلیف خود را می دانستم. اما عادات كهنه در پذیرش «فرم روزنامه» به طور ناخودآگاه هنوز در ذهن دوستان ما رسوخ داشت. این سوال از ارباب جراید هنوز هم پرسیدنی است كه: وقتی رسانه ای را طراحی می كنیم، آیا می خواهیم بخشی از آلودگی بصری باشیم، یا یك آفریننده؟»

این هنرمند در هفته های اخیر با بیماری مبارزه می كرد و همین باعث شده بود تا نامش یك بار دیگر در رسانه ها و شبكه های مجازی مطرح شود و خیلی ها به ملاقاتش بروند. حتی جشن تولد او در روزهای گذشته روی تخت بیمارستان و با حضور برخی چهره های رسانه ای برگزار شد. سرانجام اما مرگ گریبانش را گرفت و انتشار این خبر در روز گذشته اندوه جامعه روزنامه نگاران را درپی داشت و خیلی ها نسبت به این رویداد واكنش نشان دادند. مراسم تشییع پیكر زنده یاد احمدرضا دالوند ساعت ۱۰ صبح امروز از مقابل خانه هنرمندان ایران برگزار و پیكر او پس از تشییع در قطعه نام آوران بهشت زهرا به خاك سپرده می شود.