‌الناز حبيبي: يك انشاء من را بازيگر كرد!

با بازي كاراكتر «لادن» در سريال «سي‌امين روز»، حسابي خودش را جا انداخت و تا چند وقت ديگر دوباره با سريال جديد «سيروس مقدم» روي آنتن تلويزيون خواهد رفت. با وجود اينكه از پنجم دبستان تئاتر و فيلم بازي كرده اما خودش معتقد است سريال‌هاي ماه رمضان بهترين فرصت براي ديده شدن يك بازيگر هستند؛ حرف‌هاي بازيگري را بخوانيد كه علاقه زيادي به سوپراستار‌شدن ‌دارد اما نه به هر قيمت و خطري!



قبل از اينكه اصلا بخواهم تصوري از بازيگري و دنيايش داشته باشم، از پنجم ابتدايي وارد اين عرصه شدم! علاقه‌‌ام به اين حرفه از زماني شروع شد كه در كلاس انشاء مدرسه، موضوع انشاء «دوست داريد چه كاره شويد؟» بود. با وجود اينكه هيچ اطلاعي از بازيگري نداشتم، در انشايم نوشتم دوست دارم بازيگر شوم! 5-4 ماه بعد از آن انشاء براي بازي در يك كار مستند به كارگرداني آقاي «محمدرضا شريفي» انتخاب شدم و جلوي دوربين رفتم. بعد از اين كار چند وقتي در كانون پرورش كودكان كارهاي نمايشي انجام دادم تا اينكه آقاي «سعيد سلطاني» براي 3 تا از فيلم‌هاي‌شان من را انتخاب كردند و كم‌كم به‌صورت جدي‌تر اين حرفه را دنبال كردم. براي 3 فيلم از كيانوش عياري جلوي دوربين رفتم، سريال «فاصله‌ها» را بازي كردم، با پروژه سينمايي «پيتزا مخلوط» كه هنوز اكران نشده همكاري كردم، سريال «سي‌امين روز» كه در ماه رمضان پخش شد را بازي كردم و الان هم مشغول بازي در سريال آقاي «سيروس مقدم» هستم كه 30 قسمتي است و احتمالا آذر ماه از تلويزيون پخش خواهد شد. در اين كار با خانم «آزيتا حاجيان»، «همايون ارشادي»، «مهران احمدي» و «حسين مهري» همبازي هستم و تصور مي‌كنم آن كار خيلي به بيشتر ديده‌ شدنم كمك كند.



به ‌دختر‌‌ها و ‌پسرهايي كه دوست دارند بازيگر شوند، توصيه مي‌كنم حتما كارشان را از تئاتر شروع كنند. ببينيد بسياري از بازيگران درجه يك سينماي ايران مثل «سيما تيرانداز»، «پرويز پرستويي»، «رضا كيانيان» و بسياري ديگر از بزرگان سينماي ايران از تئاتر شروع كرده‌اند. زماني كه بچه بودم كارم را با تئاتر شروع كردم و در نخستين كار جدي‌ام در تئاتر، برنده جايزه دوم زن تئاتر شدم. تئاتر جايي است كه خيلي‌ها كارت را مي‌بينند و به يكديگر توصيه‌ات مي‌كنند؛ تنها شانسي كه به من كمك كرد تئاتري‌ها اسمم را بشناسند اين بود كه از بچگي در تئاتر بازي مي‌كردم و هر جا مي‌رفتم همه مي‌گفتند «اِ اين همون الناز كوچولوي تئاتره؟» هيچ رابطه يا واسطه‌اي من را بازيگر نكرد بلكه از همان پنجم دبستان كه تئاتر بازي كردم، روي پاي خودم ايستادم. از طرفي كلاس‌هاي بازيگري معتبري كه امروز وجود دارند مانند كلاس‌هاي استاد سمندريان و امين تارخ، بهترين محل براي آموختن حرفه‌اي بازيگري است. اين‌طوري به نفع خود آن فرد است كه پخته و با تكنيك و تجربه كافي سر كار بيايد، تا اينكه بخواهد خيلي خام، بدون اينكه حتي بداند دوربين چيست، ميزانسن چيست، پلان چه مفهومي دارد و...، سر صحنه برود شايد يك نفر با رابطه تا حدي جلو برود اما مطمئن باشيد يك روز محو خواهد شد.



مطمئنا هر كسي كه وارد بازيگري مي‌شود، دوست دارد به قله برسد و سوپراستار شود، من هم از اين قاعده مستثني نيستم اما هميشه گفته‌ام اگر قرار است رسيدن به اين نقطه برايم خطرناك باشد و آن چيزي كه فكر مي‌كنم نباشد، همان بهتر كه نرسم. براي رسيدن به چنين مرحله‌اي خيلي بايد تجربه به دست بياورم، تلاش كنم و زحمت بكشم. دوست دارم اگر قرار باشد به قله بازيگري برسم، خوب برسم و دركنار شهرتي كه به دست مي‌آورم، براي مردم محبوب باشم. باور كنيد شعار نمي‌دهم، اصلا دوست ندارم مثل بازيگراني شوم كه با وجود داشتن شهرت همه مردم به خاطر رفتارهاي بدشان از دست‌شان ناراحتند! شايد ابتدا كه مي‌خواهي وارد بازيگري شوي، تمام فكر و ذكرت رسيدن به شهرت باشد اما چند وقت كه از كارت مي‌گذرد، ديگر آن جذابيتي كه تصورش را داشتي برايت ندارد.

اختصاصی مجله اینترنتی برترین ها Bartarinha.ir