کرباسچی: اتهام‌زنی‌های شریعتمداری باعث توقیف مطبوعات شد

فرارو: مدیرمسئول روزنامه توقیفی هم‌میهن، توضیحاتی درباره انتقادات امروز روزنامه کیهان و ادعاهایی که در دو روز اخیر مطرح شده، ارائه کرد. توقیف این روزنامه به صورت کتبی به مدیرمسئول این رسانه ابلاغ شده است.

غلامحسین کرباسچی درباره این که گفته می‌شود روزنامه هم‌میهن تخلفات متعدد و مختلفی مرتکب شده است، گفت: «این ادعا واقعیت ندارد. تشخیص این که تخلف رخ داده یا نه، با دادگاه مطبوعات است نه هیئت نظارت یا تشخیص فردی اعضای دولتی و غیردولتی آن. از سال ۱۴۰۱ که دوره جدید هم‌میهن منتشر شد، در پرونده‌های مختلفی که در دادگاه مطبوعات باز می‌شد یا تبرئه شدیم یا منع تعقیب خوردیم. توجه به این نکته مهم است که انتصاب یک اتهام به معنی انجام تخلف نیست. از آن مهم‌تر این است که منع تقعیب و تبرئه در پرونده‌های قضایی مختلف از جمله پرونده‌های مطبوعاتی، یعنی تخلف، جرم یا بزهی رخ نداده است.»

او ادامه داد: «هم‌میهن وقتی در دهه ۸۰ هم توقیف شد، در دادگاه مطبوعات منع تعقیب خورد اما با لجبازی آقای قاضی مرتضوی جلوی رفع توقیف آن را گرفتند. ۱۵ سال طول کشید تا روزنامه از توقیف درآمد و دوره سومش از ۱۴۰۱ منتشر شد. امسال هم دو بار روزنامه و سایت هم‌میهن به صورت موقت تعطیل شد، بعد به کار خود ادامه داد چون تخلفی رخ نداده بود.»

روزنامه کیهان امروز در ستون خبر ویژه خود، با پرداختن به توقیف روزنامه هم‌میهن و توئیت دو روز قبل کرباسچی درباره عدم توقیف این روزنامه در دولت مرحوم رئیسی نوشت: «اشاره کرباسچی به رفع توقیف روزنامه تحت مسئولیت وی در دوران شهید رئیسی، سندی بر این مدعاست که مدیریت روزنامه مذکور، با سوءاستفاده از سعه‌صدر و اغماض نظام، مجددا و مکررا مرتکب شرارت مطبوعاتی شده و بنابراین، عدم صلاحیت خود در مدیریت رسانه را به اثبات رسانده است.»

کرباسچی در این باره نیز گفت: «آقای حسین شریعتمداری سال‌هاست که از این اتهامات می‌زند. چه قبل از دوم خرداد و چه بعد از آن، با طرح این اتهامات باعث می‌شدند روزنامه‌هایی که حرفی برای گفتن داشتند، توقیف شوند و روزنامه‌هایشان که پر از کینه و نفرت است، باقی بماند. سابقه این رفتار را از روزنامه‌های ایران و همشهری دهه هفتاد تا بعد از دوم خرداد و نهایتاً امروز می‌بینیم. مطبوعات که هیچ، به شخصیت‌ها و افرادی مانند آقای خاتمی و هاشمی هم اتهام می‌زدند. نه فقط آقای شریعتمداری بلکه آن‌هایی که به اسم تندروها می‌شناسیم، سابقه دیرینه‌ای در فضاسازی علیه مطبوعات غیرخودی‌شان دارند. آن موقع هم تکه‌هایی از روزنامه‌ها و نشریات اصلاح‌طلب را جدا می‌کردند و بولتن می‌ساختند که به مقامات برای موضع‌گیری یا اقدامی علیه مطبوعات فشار بیاورند. در حالی که وقتی همان پرونده‌ها به دادگاه می‌رفت و درست رسیدگی می‌شد، حکم به تبرئه یا منع تعقیب می‌دادند. الان هم همان مسیر را ادامه می دهند. الان هم در دولتی که خود را دولت صادقین و راستگویان می‌داند، روزنامه را توقیف کردند در حالی که سال ۱۴۰۱ با تمام آن وقایع و بازداشت خبرنگار هم‌میهن، یک روز هم کار روزنامه مختل نشد.»