برای نرفتن به سربازی این همه ذلیل شدن لازم است؟

روزنامه خراسان نوشت: ماجرای خدمت سربازی علیرضا بیرانوند خیلی وقت است که از یک کشمکش ورزشی ساده فراتر رفته و به قصه‌ای تلخ و عجیب درباره نسبت سلبریتی‌ها با جامعه تبدیل شده است.

طبق ادعای برخی رسانه‌ها، بیرانوند برای فرار از رفتن به یک تیم نظامی، این‌بار به بهانه خالکوبی، دست به دامن کمیسیون اعصاب و روان شده تا شاید با برچسب اختلال روحی، کارت معافیت بگیرد یا لااقل کمی زمان برای نرفتن به سربازی بخرد.

خدمت سربازی او یعنی بازی کردن در یک تیم فوتبال، دریافت دستمزد حرفه‌ای و تمرین در چمن‌های استاندارد، با امکاناتی که آرزوی میلیون‌ها جوان است.

به نظر می‌رسد چنین افرادی به مرور زمان باور می‌کنند که قوانین فقط برای مردم عادی نوشته شده و موقعیت مالی، شهرت و... آن‌ها را بالاتر از جامعه قرار می‌دهد.

او متوجه نیست که وقتی برای یک نفع زودگذر مالی یا ورزشی حاضر است خودش را بیماری با مشکلات روانی معرفی کند، در واقع دارد شأن، عزت نفس و تمام اعتبار گذشته‌اش را چوب حراج می‌زند.

مردم سقوط یک ستاره را در گُل‌هایی که می‌خورد نمی‌بینند؛ آن‌ها وقتی از قهرمان‌شان ناامید می‌شوند که می‌بینند او برای فرار از مسئولیت‌های ساده شهروندی، به هر تدبیری چنگ می‌زند و در عین حال ادعا می‌کند هیچ‌وقت از رانت استفاده نکرده است.