یادداشت تُند کیهان علیه شاملو در سالروز تولدش

۱- شاملو دست‌کم یک بار در ماهنامه «آدینه» ماجرای همکاری خود با نازی‌ها در جنگ جهانی دوم را شرح داد و آن را به حساب کم‌شعوری خود گذاشت شاملو حتی برای پاک کردن ننگ همکاری‌اش با نازی‌ها، سراپای خودش را در این گفت‌وگو به فحش کشید.

۲- شاملو دو بار به همکاری با فاشیستی‌ترین احزاب استعماری در ایران پرداخت. همانطور که پس از جدایی از نازی‌ها آنها را به فحش کشید، با رفقای توده‌ای خود نیز همین کار را کرد.

۴- او در میانسالی از فاشیسم سیاسی به فاشیسم ذهنی و آنارشیسم روانی رسید. یدالله رویایی، همسفر و رفیق شاملو در خاطرات خود صریحا نوشت «روزها و شب‌های ما در کوچه‌های رم و بارهای ونیز به مستی و بی‌خبری می‌گذشت؛ با ویسکی و آذوقه‌ای از تریاک و شیره ناب(!) که با خود برده بودیم و مخدراتی دیگر، گاهی هم از نوع علیایش: با دلبرکانی نه چندان غمگین.»

۵- شاملو در ۵۵ سالگی رسما از میلیشیای نظامی منافقین حمایت کرد! او سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ را در آمریکا و انگلیس گذراند و با حمایت «فرح پهلوی» از ۱۰ مرکز در رژیم شاه حقوق می‌گرفت، ۱۶ اما ۹ ماه پس از پیروزی انقلاب، شاملو ناگهان «چریک» شد!

۶- با تصویری که شاملو از آراء و دیدگاه‌هایش در آمریکا و اروپا از خود به جای گذاشت، نزد اکثر محافل فرهنگی داخلی و خارجی منفور شد و تا زمان مرگش جز نزد عده‌ای قلیل از نویسندگان و نشریات طیف اکثریت «سازمان چریک‌های فدایی» و مجلاتی مانند «آرش» و «کار» و ماهنامه «آدینه» مورد اقبال دیگر محافل فرهنگی و فکری نبود.

۷- شاملو پس از مرگ «شاعر آزادی» و «وجدان روشنفکری ایرانی» شد! در عرض یک هفته، انگلیسی‌ها شاملو را به «شاعر آزادی و ملی» تبدیل کردند و از قضا نخستین مجلس بزرگداشتش نیز در لندن با سخنرانی «اسماعیل خویی» (شاعر لائیک و ضد دین) برگزار گشت؛ گرچه خویی و شاملو در دهه ۱۳۶۰ دشمنان درجه یک همدیگر به شمار می‌رفتند و هر یک، دیگری را «تروریست فکری» می‌نامید و صفحات نشریات «کیهان لندن»، «پویشگران» و ... صحنه دعوای آنان بود.

بالاخره روزی غوغای روشنفکری فرو می‌نشیند و تاریخ داوری می‌کند که چگونه «شاعر فاشیست» تبدیل به «شاعر آزادی» شد.